Charles Leclerc (kierowca wyścigowy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Charles Leclerc
Ilustracja
Charles Leclerc (2017)
Kraj  Monako
Data i miejsce urodzenia 16 października 1997
Monte Carlo
Sezon 2019
Seria Formuła 1
Zespół Scuderia Ferrari Mission Winnow
Nr startowy 16
Partnerzy Sebastian Vettel
Sukcesy

2014: Alpejska Formuła Renault 2.0 (wicemistrz)
2016: Seria GP3 (mistrz)
2017: Formuła 2 (mistrz)

Strona internetowa

Charles Leclerc (ur. 16 października 1997 w Monte Carlo) – monakijski kierowca wyścigowy, startujący w mistrzostwach świata Formuły 1 od sezonu 2018. Od 2019 kierowca zespołu Ferrari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Formuła Renault[edytuj | edytuj kod]

Po licznych sukcesach w kartingu, Leclerc rozpoczął karierę w jednomiejscowych samochodach wyścigowych w wieku 16 lat w 2014 roku w Formule Renault 2.0. Podpisał także kontrakt z brytyjską ekipą Fortec Motorsports na starty w Alpejskiej Formule Renault 2.0. W ciągu czternastu wyścigów, w których wystartował, siedmiokrotnie stawał na podium, w tym dwukrotnie na jego najwyższym stopniu. Z dorobkiem 199 punktów uplasował się na drugiej pozycji w końcowej klasyfikacji kierowców. Startował również gościnnie w wybranych wyścigach Europejskiego Pucharu Formuły Renault 2.0, gdzie trzykrotnie stawał na drugim stopniu podium.

Formuła 3[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2015 Monakijczyk nawiązał współpracę z holenderskim zespołem Van Amersfoort Racing. Leclerc zaimponował formą, będąc w pierwszej połowie sezonu nawet liderem klasyfikacji generalnej. W ciągu osiemnastu wyścigów trzynastokrotnie meldował się na podium, w tym czterokrotnie na jego najwyższym stopniu. Wyraźna obniżka formy, związana głównie z małym doświadczeniem, nastąpiła w drugiej połowie. Począwszy od rundy na holenderskim torze Circuit Park Zandvoort Monakijczyk ani razu nie stanął na podium. Najlepiej spisał się na austriackim Red Bull Ringu oraz niemieckim Nürburgringu, gdzie był czwarty. W konsekwencji przegrał walkę o trzecie miejsce z bardziej doświadczonym Brytyjczykiem Jake'm Dennisem. Leclerc trzykrotnie sięgał po pole position oraz pięciokrotnie uzyskał najszybszy czas okrążenia. Nie zmieniło to jednak faktu, że został najlepszym debiutantem i jego postawa zwróciła uwagę Ferrari, która przyjęła go do programu młodych kierowców. Tym bardziej, że w listopadzie, podczas Grand Prix Makau, uległ wyłącznie weteranowi Formuły 3, Szwedowi Felixowi Rosenqvistowi.

Seria GP3[edytuj | edytuj kod]

W roku 2016 Leclerc podpisał kontrakt z francuskim zespołem ART Grand Prix. Monakijczyk od początku nadawał ton rywalizacji. Wygrał dwa główne wyścigu na hiszpańskim torze w Katalonii oraz Monte Carlo, natomiast w przeciągu kolejnych siedmiu wyścigów czterokrotnie meldował się na podium. Ostatnie zwycięstwo odnotował po dominacji na belgijskim torze Spa-Francorchamps. Mając komfortową sytuację wyraźnie spuścił z tonu. Pomimo startu z pole position w dwóch kolejnych weekendach nie zdołał wygrać. Ostatnie podium odnotował w pierwszym starcie na torze Sepang. Wyrobił sobie jednak na tyle dużą przewagę, że do finałowej rundy na torze w Abu Zabi przystępował w komfortowej sytuacji. Ostatnie wyścigi sezonu nie były dla niego udane, jednak jego zespołowy partner Alexander Albon oraz Włoch Antonio Fuoco również zaliczyli słabe starty, dzięki czemu tytuł zapewnił sobie na wyścig przed końcem sezonu. Jako jedyny przekroczył pulę dwustu punktów. W trakcie sezonu ośmiokrotnie meldował się na podium oraz czterokrotnie startował z pole position.

Formuła 2[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2017 awansował do Formuły 2 (zastąpiła GP2), w której reprezentował barwy mistrzowskiej ekipy z Włoch, Prema Racing. I tu Monakijczyk szybko zdominował rywalizację. Już w pierwszej sesji kwalifikacyjnej, na bahrańskim torze Sakhir okazał się najszybszy. Dzień później dojechał na najniższym stopniu podium, z kolei w niedzielnej rywalizacji sięgnął po pierwsze zwycięstwo. Na hiszpańskim torze pod Barceloną po starcie z pole position odniósł drugą wygraną, natomiast dzień później był czwarty. Po nieudanym weekendzie w swojej domowej rundzie na torze Monte Carlo (pierwszy wyścig zakończył przedwcześnie z powodu awarii zawieszenia, natomiast z drugiego wycofał się po dziesięciosekundowej karze za kolizję z Francuzem Normanem Nato) przyszły zwycięstwa na torach w azerskim Baku, austriackim Red Bull Ringu oraz brytyjskim Silverstone. Po trzech świetnych weekendach Leclercowi przytrafiło się wiele niespodziewanych wydarzeń, które uniemożliwiły śrubowanie rekordów. Na węgierskim Hungaroringu otrzymał dyskwalifikację z wyników kwalifikacji za zbyt lekki bolid. W sobotniej rywalizacji spisał się jednak znakomicie, awansował z końca stawki na czwartą lokatę. Po dominującym wyścigu na belgijskim torze Spa-Francorchamps ponownie otrzymał dyskwalifikację – tym razem za zbyt szybkie zużycie deski przytwierdzonej do podłogi bolidu. Nie przeszkodziło mu to jednak w awansie na piątą pozycję w niedzielnych zmaganiach. Na włoskim torze Monza Monakijczyk walczył o zwycięstwo – w wyniku pojedynku na mokrym asfalcie z lokalnym faworytem, Lucą Ghiotto, wypadł jednak z toru i rozbił pojazd na barierze. Dopiero na hiszpańskim torze Jerez de la Frontera Charles przełamał złą passę i po pasjonującym pojedynku ze swoim najgroźniejszym rywalem w walce o tytuł, Brytyjczykiem Oliverem Rowlandem, odniósł szóste zwycięstwo w sezonie, dzięki czemu przypieczętował mistrzostwo. Sezon zakończył triumfem w sprinterskim wyścigu na torze w Abu Zabi, czym pobił rekord sześciu wygranych Belga Stoffela Vandoorne'a. Wywalczył także siedem pole position. Warto jednak odnotować, iż wyniki mogłyby być jeszcze bardziej wyśrubowane, gdyby nie dyskwalifikacje. Leclerc powtórzył wyczyn Niemców Nico Rosberga i Nico Hulkenberga i Brytyjczyka Lewisa Hamiltona, sięgając po tytuł już w pierwszym roku startów.

Formuła 1[edytuj | edytuj kod]

Charles Leclerc podczas GP Austrii 2018.

W 2016 roku Leclerc został jednym z dwóch kierowców, którzy dołączyli Akademii Młodych Kierowców Ferrari[1] oraz został kierowcą rozwojowym zespołu Haas. Dzięki temu Monakijczyk jeździł w czterech piątkowych treningach w samochodzie Haasa.

W 2017 roku wziął udział w testach na torze Hungaroring kierując Ferrari SF70H. Był najszybszy podczas pierwszego dnia testów, jednak nie został dopuszczony do udziału podczas drugiego dnia[2].

Sauber (2018)[edytuj | edytuj kod]

W marcu 2017 roku został potwierdzony jako kierowca Formuły 1 na sezon 2018 w świeżo przemianowanym zespole Alfa Romeo Sauber F1 Team. Leclerc pokonał swojego partnera zespołowego Marcusa Ericssona aż o 30 punktów w klasyfikacji generalnej w sezonie 2018 i kończąc na 13 pozycji.

Ferrari (2019)[edytuj | edytuj kod]

11 września 2018 roku Leclerc został potwierdzony jako kierowca zespołu Ferrari na sezon 2019. Zastąpił on Kimiego Räikkönena, który przeniósł się do Alfy Romeo[3]. Monakijczyk w barwach nowego zespołu wziął udział w testach na torze w Abu Zabi po zakończeniu sezonu 2018, gdzie podczas drugiego dnia osiągnął najlepszy czas[4].

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

GP3[edytuj | edytuj kod]

Rok Zespół Wyniki w poszczególnych eliminacjach Punkty Pozycja
2016 ART Grand Prix Hiszpania
ESP
Hiszpania
ESP
Austria
AUT
Austria
AUT
Wielka Brytania
GBR
Wielka Brytania
GBR
Węgry
HUN
Węgry
HUN
Niemcy
GER
Niemcy
GER
Belgia
BEL
Belgia
BEL
Włochy
ITA
Włochy
ITA
Malezja
MAL
Malezja
MAL
Zjednoczone Emiraty Arabskie
ARE
Zjednoczone Emiraty Arabskie
ARE
202 1
1 9 1 NU 2 3 6 3 5 3 1 6 4 NU 3 5 NU 9

Formuła 2[edytuj | edytuj kod]

Rok Zespół Wyniki w poszczególnych emliminacjach Punkty Pozycja
2017 Prema Racing BHR
Bahrajn
BHR
Bahrajn
ESP
Hiszpania
ESP
Hiszpania
MON
Monako
MON
Monako
AZE
Azerbejdżan
AZE
Azerbejdżan
AUT
Austria
AUT
Austria
UK
Wielka Brytania
UK
Wielka Brytania
HUN
Węgry
HUN
Węgry
BEL
Belgia
BEL
Belgia
ITA
Włochy
ITA
Włochy
ESP
Hiszpania
ESP
Hiszpania
ARE
Zjednoczone Emiraty Arabskie
ARE
Zjednoczone Emiraty Arabskie
282 1
3 1 1 4 NU NU 1 2 1 NU 1 5 4 4 DK 5 17 9 1 7 2 1

Formuła 1[edytuj | edytuj kod]

Rok Zespół Samochód Silnik Wyniki w poszczególnych eliminacjach Pkt. Poz.
2018 Alfa Romeo Sauber F1 Team Sauber C37 Ferrari 062 EVO 1.6 L V6T Australia Bahrajn Chińska Republika Ludowa Azerbejdżan Hiszpania Monako Kanada Francja Austria Wielka Brytania Niemcy Węgry Belgia Włochy Singapur Rosja Japonia Stany Zjednoczone Meksyk Brazylia Zjednoczone Emiraty Arabskie 39 13
13 12 19 6 10 18† 10 10 9 NU 15 NU NU 11 9 7 NU NU 7 7 7
2019 Scuderia Ferrari Mission Winnow Ferrari SF90 Ferrari 064 1.6 V6T Australia Bahrajn Chińska Republika Ludowa Azerbejdżan Hiszpania Monako Kanada Francja Austria Wielka Brytania Niemcy Węgry Belgia Włochy Singapur Rosja Japonia Meksyk Stany Zjednoczone Brazylia Zjednoczone Emiraty Arabskie 72* 5*
5 3 5 5 5 NU 3

Podsumowanie[edytuj | edytuj kod]

Sezon Seria Zespół Wyścigi Zwycięstwa PP NO Podium Punkty Pozycja
2014 Europejski Puchar Formuły Renault 2.0 Fortec Motorsports 6 0 0 0 3 0 NS†
Alpejska Formuła Renault 2.0 14 2 1 0 7 199 2
2015 Europejska Formuła 3 Van Amersfoort Racing 44 4 3 5 13 363,5 4
Grand Prix Makau 1 0 0 0 1 N/A 2
2016 Seria GP3 ART Grand Prix 18 3 4 4 8 202 1
Formuła 1 Scuderia Ferrari Kierowca testowy
Sauber F1 Team
2017 Formuła 2 Prema Racing 22 7 8 4 10 281 1
Formuła 1 Scuderia Ferrari Kierowca testowy
Sauber F1 Team
2018 Formuła 1 Alfa Romeo Sauber F1 Team 21 0 0 0 0 39 13
2019 Formuła 1 Scuderia Ferrari Mission Winnow 7 0 1 2 2 72 5*

† – Leclerc nie był zaliczany do klasyfikacji.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Leclerc dołącza do Akademii Kierowców Ferrari razem z synem Alesiego, www.f1.v10.pl [dostęp 2019-02-10].
  2. Karol, Podsumowanie testów na Hungaroringu, Cyrk F1, 2 sierpnia 2017 [dostęp 2019-02-10] (pol.).
  3. Oficjalnie! Leclerc będzie kierowcą Ferrari, Sport.pl [dostęp 2019-02-10] (pol.).
  4. Karol, Wyniki testów opon Pirelli w Abu Zabi, Cyrk F1, 28 listopada 2018 [dostęp 2019-02-10] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Oficjalna strona kierowcy (ang.). charles-leclerc.com. [dostęp 2018-03-25].