Chilca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Chilca – wieś andyjska w środkowym Peru, położona na wysokości ponad 3500 m n.p.m.[potrzebny przypis]

W jej pobliżu, w jaskini, odnaleziono zmumifikowane w sposób naturalny ciała dwóch mężczyzn, kobiety i dziecka[1]. Byli oni bardzo krzepkiej budowy – jeden z mężczyzn liczył 175 cm wzrostu[2]. Nosili na sobie prymitywnie wykonane tkaniny z włókien kaktusa. Okryci byli płaszczami ze skór wikunii. Używali tzw. 'miotaczy oszczepów'. Oszczepy te posiadały bazaltowe lub obsydianowe groty. Polowali na miejscowe jelenie. Ze względu na niewielką odległość od morza, pożywienie uzupełniali mięczakami, a czasem nawet rybami. W ich diecie przeważały pokarmy pochodzenia roślinnego: owoce jednego z jadalnych kaktusów, dzikie pomidory, ziemniaki i podobna do nich bulwiasta jiquima. Zmarli zostali pochowani przed 10 tysiącami lat. Byli przedstawicielami kultury Lauricocha[potrzebny przypis]}.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Praca zbiorowa: Oxford – Wielka Historia Świata. Cywilizacje Ameryki Północnej, Środkowej i Południowej. Olmekowie – Inkowie. T. 14. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 234. ISBN 83-7425-369-X.
  2. Szerzej na ten temat: Na początku był kamień. W: Miloslav Stingl: Czciciele gwiazd. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1985, s. 16-17. ISBN 83-06-01223-2.