China Open 2011

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: tenisowy turniej kobiet, tenisowy turniej mężczyzn.
China Open
2010 ← 2011 → 2012
Snooker balls triangled.png
Liczba uczestników 40
Miejsce Chińska Republika Ludowa Uniwersytet Pekiński, Pekin
Zwycięzca Anglia Judd Trump
II miejsce Anglia Mark Selby
Najwyższy break 142 Anglia Robert Milkins
Rozegrane mecze {{{liczba rozegranych meczów}}}
Mecze do zera HendryStevens (1R)

China Open 2011 – siódmy turniej rankingowy sezonu snookerowego 2010/2011. W dniach 28 marca3 kwietnia 2011 roku miejscem jego rozegrania była hala widowiskowa Uniwersytetu Pekińskiego w Pekinie (Chiny).

Obrońcą tytułu mistrzowskiego był Walijczyk Mark J. Williams, który przegrał 4-5 w pierwszej rundzie turnieju z reprezentantem Anglii Stephenem Lee[1].

W Polsce turniej transmitowała stacja Eurosport.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

[2] [3]

  • Zwycięzca: 60 000 £
  • II Miejsce: 30 000 £
  • Półfinalista: 15 000 £
  • Ćwierćfinalista: 8000 £
  • Ostatnia 16-ka: 5925 £
  • Ostatnia 32-ka: 4000 £
  • Ostatnia 48-ka: 2200 £
  • Ostatnia 64-ka: 1500 £
  • Najwyższy break turnieju: 2000 £
  • Maksymalny break: nie przewidziano
  • Najwyższy break eliminacji: 400 £
  • Maksymalny break w eliminacjach: nie przewidziano

Łączna pula nagród: 325 000 £

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicy rozstawieni[edytuj | edytuj kod]

W turnieju na 1. pozycji rozstawiony został obrońca tytułu. Jako drugi rozstawiony został aktualny Mistrz świata. Następni gracze byli rozstawiani według kolejności zajmowanej na światowej liście rankingowej:

  1. Walia Mark J. Williams MBE (obrońca tytułu)
  2. Australia Neil Robertson
  3. Szkocja John Higgins MBE
  4. Anglia Mark Selby
  5. Chińska Republika Ludowa Ding Junhui
  6. Szkocja Stephen Maguire
  7. Anglia Shaun Murphy
  8. Anglia Ali Carter
  1. Szkocja Graeme Dott
  2. Anglia Ronnie O’Sullivan MBE
  3. Anglia Mark Allen
  4. Anglia Peter Ebdon
  5. Szkocja Stephen Hendry MBE
  6. Anglia Jamie Cope
  7. Anglia Ricky Walden
  8. Hongkong Marco Fu

Zawodnicy nierozstawieni[edytuj | edytuj kod]

Sędziowie[edytuj | edytuj kod]

Wydarzenia związane z turniejem[edytuj | edytuj kod]

  • Matthew Stevens w przegranym meczu 0-5 ze Stephenem Hendrym zdobył 9 punktów, co jest rekordem najmniejszej ilości zdobytych punktów w meczu do 5 wygranych w telewizyjnym turnieju[4]
  • Judd Trump po raz pierwszy w karierze awansował do finału turnieju rankingowego[5].

Przebieg turnieju[edytuj | edytuj kod]

Ta sekcja będzie uzupełniana w trakcie trwania turnieju

Runda dzikich kart[edytuj | edytuj kod]

Mecze dzikiej rundy zostały rozegrane 28 i 29 marca w Pekinie[6][7][8].

Mecz Wynik
WC1 Norwegia Kurt Maflin 5–3 Chińska Republika Ludowa Cao Yupeng
WC2 Szkocja Marcus Campbell 5–3 Chińska Republika Ludowa Mei Xiwen
WC3 Anglia Robert Milkins 5–1 Chińska Republika Ludowa Rouzi Maimaiti
WC4[9][10] Anglia Jimmy White w/d–w/o Chińska Republika Ludowa Tian Pengfei
WC5 Anglia Nigel Bond 5–3 Chińska Republika Ludowa Jin Long
WC6 Irlandia Ken Doherty 1–5 Chińska Republika Ludowa Li Hang
WC7 Anglia Joe Perry 5–2 Chińska Republika Ludowa Li Yan
WC8 Irlandia Północna Gerard Greene 5–2 Chińska Republika Ludowa Yu Delu

Drabinka turniejowa[edytuj | edytuj kod]

[6][8]

  Runda 1
(Do 5 frejmów)
Runda 2
(Do 5 frejmów)
Ćwierćfinały
(Do 5 frejmów)
Półfinały
(Do 6 frejmów)
Finał
(Do 10 frejmów)
                                               
Walia  Mark J. Williams 4  
Anglia  Stephen Lee 5  
  Anglia  Stephen Lee 5  
  Walia  Ryan Day 2  
Anglia  Ronnie O’Sullivan 2
Walia  Ryan Day 5  
  Anglia  Stephen Lee 2  
  Chińska Republika Ludowa  Ding Junhui 5  
Szkocja  Stephen Hendry 5  
Walia  Matthew Stevens 0  
  Szkocja  Stephen Hendry 2
  Chińska Republika Ludowa  Ding Junhui 5  
Chińska Republika Ludowa  Ding Junhui 5
Norwegia  Kurt Maflin 4  
  Chińska Republika Ludowa  Ding Junhui 3  
  Anglia  Mark Selby 6  
Anglia  Ali Carter 5  
Anglia  Stuart Bingham 1  
  Anglia  Ali Carter 5
  Szkocja  Marcus Campbell 3  
Irlandia Północna  Mark Allen 4
Szkocja  Marcus Campbell 5  
  Anglia  Ali Carter 1
  Anglia  Mark Selby 5  
Anglia  Jamie Cope 3  
Anglia  Robert Milkins 5  
  Anglia  Robert Milkins 1
  Anglia  Mark Selby 5  
Anglia  Mark Selby 5
Chińska Republika Ludowa  Tian Pengfei 3  
Anglia  Mark Selby 8
Anglia  Judd Trump 10
Szkocja  John Higgins 5  
Anglia  Nigel Bond 3  
  Szkocja  John Higgins 5  
  Anglia  Ricky Walden 2  
Anglia  Ricky Walden 5
Anglia  Martin Gould 4  
  Szkocja  John Higgins 2  
  Anglia  Shaun Murphy 5  
Szkocja  Graeme Dott 4  
Chińska Republika Ludowa  Li Hang 5  
  Chińska Republika Ludowa  Li Hang 4
  Anglia  Shaun Murphy 5  
Anglia  Shaun Murphy 5
Anglia  Joe Perry 3  
  Anglia  Shaun Murphy 1
  Anglia  Judd Trump 6  
Szkocja  Stephen Maguire 3  
Anglia  Mark Davis 5  
  Anglia  Mark Davis 2
  Anglia  Judd Trump 5  
Hongkong  Marco Fu 3
Anglia  Judd Trump 5  
  Anglia  Judd Trump 5
  Anglia  Peter Ebdon 3  
Anglia  Peter Ebdon 5  
Irlandia Północna  Gerard Greene 2  
  Anglia  Peter Ebdon 5
  Australia  Neil Robertson 1  
Australia  Neil Robertson 5
Anglia  Barry Hawkins 1  

Finał[edytuj | edytuj kod]

Finał: Do 10 frame'ów
Uniwersytet Pekiński, Pekin,
Sędzia: Leo Scullion
Anglia
Mark Selby
8 – 10 Anglia
Judd Trump
Sesja południowa: 0–104 (104), 101–21 (88), 46–76, 0–104 (104), 90–34 (90), 53–69 (53 Selby, 55 Trump), 39–67 (61), 66–65 (62 Selby)
Sesja wieczorna: 49–89 (68), 132–0 (132), 66–0 (66), 0–113 (113), 134–0 (134), 40–73, 124–7 (124), 84–31, 49–60 (57), 41–57 (57)
134 Najwyższy break 113
3 Breaki stupunktowe 3
8 Breaki 50-punktowe 7

Breaki stupunktowe turnieju zasadniczego[edytuj | edytuj kod]

[11][12]

Snookerzysta
Breaki
Anglia Robert Milkins 142, 114
Anglia Mark Selby 139, 134, 132, 131, 130, 125, 129, 102
Anglia Nigel Bond 138
Walia Mark Williams 137, 113, 104, 100
Anglia Mark Davis 137
Chińska Republika Ludowa Ding Junhui 134, 133, 120, 117
Chińska Republika Ludowa Li Hang 133, 117
Anglia Judd Trump 130, 113, 104, 104
Anglia Barry Hawkins 128
Australia Neil Robertson 124
Anglia Ronnie O’Sullivan 123
Chińska Republika Ludowa Yu Delu 117
Anglia Shaun Murphy 108
Szkocja John Higgins 107
Anglia Joe Perry 106
Norwegia Kurt Maflin 103
Chińska Republika Ludowa Tian Pengfei 101
Szkocja Stephen Hendry 100
Walia Ryan Day 100

Statystyki turnieju[edytuj | edytuj kod]

Statystyki pierwszej rundy[edytuj | edytuj kod]

Państwo Il. zawodników % zawodników
Anglia Anglia 16 50%
Szkocja Szkocja 5 15,61%
Walia Walia 3 9,37%
Chińska Republika Ludowa Chiny 3 9,37%
Irlandia Północna Irlandia Północna 2 6,26%
Australia Australia 1 3,13%
Hongkong Hongkong 1 3,13%
Norwegia Norwegia 1 3,13%
  • Liczba uczestników rundy: 32 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 16
  • Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 16
  • Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 9
  • Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 7
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 123 (144)
  • Średnia liczba partii w meczu: 7,69
  • Najwyższe zwycięstwo: 5-0
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 4


Statystyki drugiej rundy[edytuj | edytuj kod]

Państwo Il. zawodników % zawodników
Anglia Anglia 9 56,25%
Szkocja Szkocja 3 18,75%
Chińska Republika Ludowa Chiny 2 12,5%
Walia Walia 1 6,25%
Australia Australia 1 6,25%
  • Liczba uczestników rundy: 16 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 9
  • Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 7
  • Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 6
  • Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 2
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 57 (72)
  • Średnia liczba partii w meczu: 7,12
  • Najwyższe zwycięstwo: 5-1
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 1


Statystyki ćwierćfinałów[edytuj | edytuj kod]

Państwo Il. zawodników % zawodników
Anglia Anglia 6 75%
Szkocja Szkocja 1 12,50%
Chińska Republika Ludowa Chiny 1 12,50%
  • Liczba uczestników rundy: 8 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 6
  • Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 2
  • Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 3
  • Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 1
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 28 (36)
  • Średnia liczba partii w meczu: 7,00
  • Najwyższe zwycięstwo: 5-1
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 0


Statystyki półfinałów[edytuj | edytuj kod]

Państwo Il. zawodników % zawodników
Anglia Anglia 3 75,00%
Chińska Republika Ludowa Chiny 1 25,00%
  • Liczba uczestników rundy: 4 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 3
  • Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 1
  • Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 1
  • Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 1
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 16 (22)
  • Średnia liczba partii w meczu: 8,00
  • Najwyższe zwycięstwo: 6-1
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 0

Kwalifikacje[edytuj | edytuj kod]

Mecze kwalifikacyjne do turnieju China Open odbędą się w dniach 2427 lutego 2011 roku w Pontin's Centre w Prestatyn w Walii. Wyłonią one 16 zawodników, którzy zostaną rozstawieni do turnieju zasadniczego.

Drabinka kwalifikacji[edytuj | edytuj kod]

[13][14]

  Runda 1[15]
Do 5 frame'ów
  Runda 2[16]
Do 5 frame'ów
  Runda 3[17]
Do 5 frame'ów
  Runda 4[18]
Do 5 frame'ów
                               
Irlandia Północna  Patrick Wallace 2   Anglia  Alfred Burden 5   Anglia  Matthew Selt 4   Anglia  Stephen Lee 5
Chińska Republika Ludowa  Zhang Anda 5   Chińska Republika Ludowa  Zhang Anda 1   Anglia  Alfie Burden 5   Anglia  Alfie Burden 4
Chińska Republika Ludowa  Liu Song 5   Anglia  Adrian Gunnell 0   Anglia  Tom Ford 5   Walia  Ryan Day 5
Tajlandia  Noppon Saengkham 1   Chińska Republika Ludowa  Liu Song 5   Chińska Republika Ludowa  Liu Song 3   Anglia  Tom Ford 1
Chińska Republika Ludowa  Xiao Guodong 5   Anglia  Joe Jogia 5   Anglia  Anthony Hamilton 5   Walia  Matthew Stevens 5
Irlandia Północna  Dermot McGlinchey 2   Chińska Republika Ludowa  Xiao Guodong 2   Anglia  Joe Jogia 0   Anglia  Anthony Hamilton 1
Anglia  Simon Bedford 2   Anglia  Jack Lisowski 4   Anglia  Dave Harold 1   Anglia  Mark King 1
Norwegia  Kurt Maflin 5   Norwegia  Kurt Maflin 5   Norwegia  Kurt Maflin 5   Norwegia  Kurt Maflin 5
Walia  Andrew Pagett 2   Anglia  Jimmy Robertson 3   Anglia  Mark Joyce 5   Anglia  Stuart Bingham 5
Irlandia  Joe Delaney 5   Irlandia  Joe Delaney 5   Irlandia  Joe Delaney 1   Anglia  Mark Joyce 2
Anglia  Liam Highfield 5   Anglia  Barry Pinches 5   Anglia  Rory McLeod 5   Szkocja  Marcus Campbell 5
Anglia  Jamie O’Neill 2   Anglia  Liam Highfield 3   Anglia  Barry Pinches 2   Anglia  Rory McLeod 3
Irlandia  David Morris 4   Anglia  Ian McCulloch 0   Anglia  Robert Milkins 5   Anglia  Andrew Higginson 2
Anglia  David Gilbert 5   Anglia  David Gilbert 5   Anglia  David Gilbert 4   Anglia  Robert Milkins 5
Chińska Republika Ludowa  Liu Chuang 5   Anglia  Jimmy White 5   Anglia  Peter Lines 3   Walia  Dominic Dale 2
Anglia  Jak Jones 3   Chińska Republika Ludowa  Liu Chuang 3   Anglia  Jimmy White 5   Anglia  Jimmy White 5
Brazylia  Igor Figueiredo 2   Belgia  Bjorn Haneveer 5   Anglia  Nigel Bond 5   Chińska Republika Ludowa  Liang Wenbo 3
Anglia  Kuldesh Johal 5   Anglia  Kuldesh Johal 3   Belgia  Bjorn Haneveer 4   Anglia  Nigel Bond 5
Szkocja  James McBain w/o   Walia  Jamie Jones 2   Anglia  Mike Dunn 5   Anglia  Martin Gould 5
    Szkocja  James McBain 5   Szkocja  James McBain 2   Anglia  Mike Dunn 2
Tajlandia  T. Thirapongpaiboon 1   Anglia  Andy Hicks 1   Malta  Tony Drago 2   Irlandia  Ken Doherty 5
Tajlandia  Issara Kachaiwong 5   Tajlandia  Issara Kachaiwong 5   Tajlandia  Issara Kachaiwong 5   Tajlandia  Issara Kachaiwong 0
Anglia  Kyren Wilson w/o   Anglia  Rod Lawler 5   Anglia  Michael Holt 3   Anglia  Joe Perry 5
    Anglia  Kyren Wilson 1   Anglia  Rod Lawler 5   Anglia  Rod Lawler 2
Tajlandia  James Wattana 5   Anglia  Stuart Pettman 2   Anglia  Steve Davis 4   Anglia  Mark Davis 3
Anglia  Justin Astley 2   Tajlandia  James Wattana 5   Tajlandia  James Wattana 5   Tajlandia  James Wattana 5
Anglia  Ben Woollaston 5   Szkocja  Anthony McGill 0   Szkocja  Jamie Burnett 3   Anglia  Judd Trump 5
Anglia  Reanne Evans 1   Anglia  Ben Woollaston 5   Anglia  Ben Woollaston 5   Anglia  Ben Woollaston 1
Anglia  Paul Davison 5   Anglia  Matthew Couch 5   Irlandia  Fergal O’Brien 5   Irlandia  Gerard Greene 5
Anglia  Adam Wicheard 3   Anglia  Paul Davison 4   Anglia  Matthew Couch 3   Irlandia  Fergal O’Brien 2
Walia  Michael White 5   Irlandia Północna  Joe Swail 5   Szkocja  Alan McManus 3   Anglia  Barry Hawkins 5
Irlandia  Michael Judge 3   Walia  Michael White 3   Irlandia Północna  Joe Swail 5   Irlandia Północna  Joe Swail 2

Breaki stupunktowe kwalifikacji[edytuj | edytuj kod]

[19][20]

Snookerzysta
Breaki
Norwegia Kurt Maflin 140, 117, 115, 103
Anglia Jimmy Robertson 138
Malta Tony Drago 137
Anglia Stuart Pettman 136
Anglia Mark King 134
Anglia Ben Woollaston 130
Walia Dominic Dale 120
Anglia Martin Gould 120
Anglia Jack Lisowski 116, 106
Anglia David Gilbert 112, 101
Anglia Judd Trump 109
Anglia Robert Milkins 107
Szkocja Jamie Burnett 107
Anglia Matthew Couch 105
Irlandia Ken Doherty 105
Anglia Anthony Hamilton 102

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. eurosport.pl: Cztery setki? Wciąż mało! Williams przegrywa z Lee (pol.). [dostęp 2011-02-29].
  2. worldsnooker.com: Prize Money (ang.). [dostęp 2011-02-27].
  3. snookerworld.pl: Nagrody i punkty na China Open 2011 (pol.). [dostęp 2011-03-03].
  4. Hendry storms into last 16 in Beijing (ang.). wordsnooker.com. [dostęp 2011-04-02].
  5. Trump awansuje do finału i szesnastki rankingu! (pol.). eurosport.pl. [dostęp 2011-04-02].
  6. a b Bank of Beijing China Open (ang.). World Professional Billiards and Snooker Association. [dostęp 2011-03-26].
  7. China Open 2011 – Final Stages (ang.). global-snooker.com. [dostęp 2011-03-26].
  8. a b Bank of Beijing China Open (ang.). WWW Snooker. [dostęp 2011-03-26].
  9. Whirlwind out of China Open (ang.). World Snooker, 27 marca 2011. [dostęp 2011-03-27].
  10. Jimmy White withdraws from China Open (ang.). The Snooker Forum. [dostęp 2011-03-27].
  11. snookerworld.pl: Breaki 100 punktowe kwalifikacji i fazy zasadniczej (pol.). [dostęp 2011-02-26].
  12. Breaki 100 punktowe fazy zasadniczej (ang.). World Snooker Data. [dostęp 2011-03-30].
  13. WWW Snoker: Wyniki kwalifikacji China Open 2011 (ang.). [dostęp 2011-02-23].
  14. snookerworld.pl: Wyniki kwalifikacji China Open 2011 (pol.). [dostęp 2011-02-26].
  15. 147.pl: China Open – kwalifikacje (pol.). [dostęp 2011-03-03].
  16. 147.pl: Kwalifikacje China Open – dzień drugi (pol.). [dostęp 2011-03-03].
  17. 147.pl: Sobota – trzeci dzień kwalifikacji China Open (pol.). [dostęp 2011-03-03].
  18. 147.pl: Kto pojedzie do Pekinu? (pol.). [dostęp 2011-03-03].
  19. snookerworld.pl: Breaki 100 punktowe kwalifikacji i fazy zasadniczej (pol.). [dostęp 2011-02-26].
  20. global-snooker.com: Breaki 100 punktowe fazy kwalifikacyjnej (ang.). [dostęp 2011-02-26].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]