Chomętowo (województwo kujawsko-pomorskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Chomętowo
Kościół pw. św. Piotra i Pawła
Kościół pw. św. Piotra i Pawła
Państwo  Polska
Województwo kujawsko-pomorskie
Powiat nakielski
Gmina Szubin
Wysokość 95-120 m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 256[1]
Strefa numeracyjna (+48) 52
Kod pocztowy 89-200 Szubin
Tablice rejestracyjne CNA
SIMC 0096767
Położenie na mapie gminy Szubin
Mapa lokalizacyjna gminy Szubin
Chomętowo
Chomętowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Chomętowo
Chomętowo
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Chomętowo
Chomętowo
Położenie na mapie powiatu nakielskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu nakielskiego
Chomętowo
Chomętowo
Ziemia52°56′02″N 17°46′18″E/52,933889 17,771667

Chomętowowieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie nakielskim, w gminie Szubin.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Do 1954 roku miejscowość była siedzibą gminy Chomętowo. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Chomętowo położone jest na obszarze Pojezierza Gnieźnieńskiego, na północnym skraju Pojezierza Wielkopolskiego, wyniesione średnio 95-120 m n.p.m. Rzeźba terenu jest efektem ostatniego zlodowacenia. Znaczną powierzchnie zajmuje morena denna, z wałami moreny czołowej. W okolicy Chomętowa występują jeziora rynnowe, o wydłużonych, wąskich kształtach i stromych brzegach. Jeziora te znajdują się w strefie Obszaru Krajobrazu Jezior Żędowskich.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Chomętowo – wieś licząca według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) 256 osób[1] – zlokalizowane jest w odległości 5 km od drogi krajowej nr 5, Gdańsk-Bydgoszcz-Poznań-Wrocław. Jest osiemnastą co do wielkości miejscowością gminy Szubin.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś Chomętowo powstała w XII wieku jako dwór szlachecki i wzięła nazwę od nazwiska Chomętowski. Początkowo był tu dwór z czego pozostała do dziś tzw. resztówka – pałac, dawny spichlerz, stodoły i obory, które obecnie przebudowano na indywidualne gospodarstwa. Po rozbiorze Polski wieś przyjęła nazwę Hedwigchorst, ta sama nazwa była używana w czasie okupacji (1939-1945). Nazwę tę ustalił kolonista niemiecki od imienia córki Hedwig i syna Chorsta. Od czasu powstania majątku osiedlali się tu Polacy jako siła najemna. Była tu kuźnia i wiatrak, który rozebrano dopiero w okresie międzywojennym.

Należy przypuszczać, że Chomętowo było wyspą, gdyż od strony północnej znajduje się jezioro Chomętowskie, od zachodu jezioro Sobiejuskie, od zachodu i południa niziny łąkowe połączone rowami. Łąki te są zasobne w torf, który w okresie międzywojennym eksploatowali miejscowi gospodarze. Są to ślady dawnych jezior lub mokradeł, na których rosły krzewy oraz wysokie trawy.

Majątek na początku naszego stulecia majątek podzielono między kolonistów niemieckich. Powstało 36 indywidualnych gospodarstw o powierzchni od 5 do 25 ha. W 1920 r. koloniści niemieccy opuścili gospodarstwa, które zajęli Polacy zasłużeni w powstaniu wielkopolskim. Wieś stała się wyłącznie polska. Rodziny walczących w powstaniu zamieszkują ją do dnia dzisiejszego.

Warunki naturalne[edytuj | edytuj kod]

Położenie, ukształtowanie terenu, bogactwo fauny i flory czynią Chomętowo i jego okolice atrakcyjnym miejscem dla miłośników bezpośredniego kontaktu z przyrodą i wypoczynku na łonie natury. Lasy Nadleśnictwa Szubin (w obrębie którego znajduje się Chomętowo) charakteryzują się dużą różnorodnością pod względem rzeźby terenu, gatunku gleb i szaty roślinnej. Spotkać tu można przedstawicieli wielu – rzadko dziś spotykanych – gatunków zwierząt, m.in.: daniele, jenoty, wydry, kanie rude, bociany czarne, kormorany, a także zwierzynę łowną: sarny, jelenie, dziki i zające.

Rolnictwo[edytuj | edytuj kod]

Całość ziemi w Chomętowie znajduje się w rękach prywatnych. Wieś posiada sieć wodociągową, telefoniczną oraz bezprzewodowy dostęp do internetu. Użytki rolne gminy Szubin zajmują powierzchnię 18 924 ha. Przeważają gleby piaszczyste – głównie V i VI, a w mniejszej części II i IV klasy bonitacyjnej. Wśród upraw dominują: żyto, ziemniaki, pszenica, buraki cukrowe i rzepak. Produkcja zwierzęca obejmuje dwa podstawowe kierunki: trzodę chlewną i bydło mleczno-opasowe.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]