Chotylub

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 50°14′21″N 23°13′38″E
- błąd 39 m
WD 50°15'N, 23°15'E, 50°14'16.73"N, 23°13'35.90"E
- błąd 2324 m
Odległość 2133 m
Chotylub
wieś
Ilustracja
Kościół filialny św. Jadwigi Królowej
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Powiat lubaczowski
Gmina Cieszanów
Liczba ludności (2011) 427[1][2]
Strefa numeracyjna 16
Kod pocztowy 37-611
Tablice rejestracyjne RLU
SIMC 0600042
Położenie na mapie gminy Cieszanów
Mapa konturowa gminy Cieszanów, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Chotylub”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Chotylub”
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa konturowa województwa podkarpackiego, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Chotylub”
Położenie na mapie powiatu lubaczowskiego
Mapa konturowa powiatu lubaczowskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Chotylub”
Ziemia50°14′21″N 23°13′38″E/50,239167 23,227222

Chotylub (w latach 1977–1981 Lubice) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie lubaczowskim, w gminie Cieszanów[3][4]. Leży w dolinie Brusienki na Płaskowyżu Tarnogrodzkim.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego. W latach 1977–1981 nosiła czasowo nazwę Lubice.

Wieś powstała w roku 1565 i do II wojny światowej zamieszkana była w połowie przez ludność narodowości ukraińskiej. Pierwszą cerkiew zbudowano w II poł. XVII w., następną w 1693 r. a obecna powstała na tym samym miejscu w 1888 r., być może z zachowaniem elementów starszej budowli. W latach 1944–1945 Chotylub doznał wielu zniszczeń wskutek walk z oddziałami UPA.

We wsi znajduje się zabytkowa, drewniana greckokatolicka cerkiew pw. Pokrow Najświetszej Marii Panny. Położona jest na nieznacznym wzniesieniu pośrodku wsi przy drodze z Cieszanowa do Brusna.

Po wysiedleniu ludności ukraińskiej cerkiew wykorzystywana była od 1947 r. jako kościół filialny parafii w Cieszanowie pw. Opieki NMP. Była remontowana na przełomie lat 60. i 70. XX w. a w roku 1986 dobudowano do babińca nieproporcjonalnie duży przedsionek. Po zbudowaniu nowego, murowanego kościoła w roku 2001 stoi zamknięta.

Na wschodnim krańcu wsi znajduje się nieczynny cmentarz greckokatlicki, ogrodzony drutem kolczastym na kamiennych słupkach, zarastający lasem. Jest tu wiele starych nagrobków bruśnieńskich oraz odnowione i ogrodzone drewnianym płotkiem okazałe nagrobki właścicieli Chotylubia – Zarzyckich.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paweł Wład, Marek Wiśniewski, Roztocze Wschodnie, Wyd. Nauk. Turyst. i Eduk., Mielec 2004

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wieś Chotylub w liczbach, [w:] Polska w liczbach [online], polskawliczbach.pl [dostęp 2017-02-12] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2018-03-22].
  3. GUS. Wyszukiwarka TERYT
  4. Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]