Christoph Schönborn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Christoph Schönborn
Christoph Maria Michael Hugo Damian Peter Adalbert Graf von Schönborn
Kardynał prezbiter
Ilustracja
Christoph Schönborn (2012)
Herb Christoph Schönborn Vos autem dixi amicos
Nazwałem was przyjaciółmi
Kraj działania Austria
Data i miejsce urodzenia 22 stycznia 1945
Skalsko
Arcybiskup metropolita wiedeński
Okres sprawowania od 1995
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Austrii
Okres sprawowania od 1998
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja dominikanie
Prezbiterat 27 grudnia 1970
Nominacja biskupia 11 lipca 1991
Sakra biskupia 29 września 1991
Kreacja kardynalska 21 lutego 1998
Jan Paweł II
Kościół tytularny Gesù Divin Lavoratore
Odznaczenia
Krzyż Wielki I Klasy Odznaki Honorowej za Zasługi Krzyż Wielki Orderu Wiernej Służby (Rumunia) Krzyż Wielki Węgierskiego Orderu Zasługi (cywilny)
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 29 września 1991
Konsekrator Hans Hermann Groër
Współkonsekratorzy Franz König
Vojtěch Cikrle

Christoph Schönborn OP, właśc. Christoph Maria Michael Hugo Damian Peter Adalbert Graf von Schönborn (ur. 22 stycznia 1945 w Skalsku) – austriacki duchowny rzymskokatolicki, dominikanin, biskup pomocniczy wiedeński w latach 1991–1995, arcybiskup koadiutor wiedeński w 1995, arcybiskup metropolita wiedeński od 1995, przewodniczący Konferencji Episkopatu Austrii od 1998, kardynał od 1998.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony na terenie Czechosłowacji u schyłku II wojny światowej, wraz z rodziną osiadł w Austrii we wrześniu 1945. Pochodził z austriackiej rodziny szlacheckiej, która osiedliła się na terenie Czech. Rodzina ta była również w posiadaniu tytułu hrabiowskiego. W 1963 wstąpił do zakonu dominikanów. Studiował w zakonnych domach studiów w Walberbergu i Bonn, święcenia kapłańskie otrzymał 27 grudnia 1970 (z rąk kardynała Franza Königa). Kontynuował naukę na uczelniach we Francji; w Le Saulchoir w Paryżu obronił doktorat z teologii, ponadto kształcił się na Sorbonie i w paryskim Instytucie Katolickim. W latach 1973–1975 był kapelanem studentów w Grazu. Wykładał na uniwersytecie w szwajcarskim Fryburgu oraz w Szkole Filozoficznej Opactwa Cystersów w Heiligenkreuz koło Wiednia. Od 1980 był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej, a od 1987 sekretarzem komisji ds. publikacji nowego katechizmu Kościoła katolickiego przy watykańskiej Kongregacji Doktryny Wiary. Tematyce katechizmu poświęcił liczne publikacje naukowe, w tym książki.

11 lipca 1991 papież Jan Paweł II prekonizował go biskupem pomocniczym archidiecezji wiedeńskiej, z biskupią stolicą tytularną Sutri; sakry biskupiej udzielił mu 29 września 1991 arcybiskup Wiednia kardynał Hans Hermann Groër. W kwietniu 1995 Schönborn został promowany na arcybiskupa koadiutora Wiednia, a po ustąpieniu Groëra (w atmosferze skandalu) został nowym zwierzchnikiem archidiecezji wiedeńskiej we wrześniu 1995. 21 lutego 1998 papież Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej, nadając tytuł prezbitera Gesu Divin Lavoratore.

Od 1998 kardynał Schönborn jest przewodniczącym Konferencji Episkopatu Austrii; od 1995 pełni także funkcję ordynariusza dla wiernych obrządku bizantyjskiego zamieszkałych w Austrii. Brał udział w sesjach Światowego Synodu Biskupów w Watykanie, a w 2003 udzielił sakry biskupiej szwajcarskiemu kardynałowi nominatowi Cottierowi. Był wymieniany w gronie papabile, faworytów do następstwa po zmarłym w kwietniu 2005 papieżu Janie Pawle II.

W marcu 2008 stwierdził, że po ukazaniu się w 1968 encykliki "Humanae vitae" biskupi austriaccy i niemieccy nie mieli odwagi jej bronić z obawy przed niezrozumieniem przez naszych wiernych, w odróżnieniu od Kościoła w Krakowie, który pod przewodnictwem kard. Karola Wojtyły stanął w obronie życia. Stwierdził również, że rodziny Drogi Neokatechumenalnej dają nam w Europie świadectwo, że Paweł VI miał rację, że życie jest wielkim darem Boga i że „tak” dla życia jest warunkiem rzeczywistego życia, jest niezbędnym warunkiem dla żywej Europy[1].

Uczestnik konklawe w latach 2005 i 2013.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 1999 nadano mu tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Karola w Pradze[6].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]