Chrzest (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy filmu produkcji polskiej. Zobacz też: inne znaczenie tego słowa.
Chrzest
Gatunek dramat obyczajowy
Rok produkcji 2010
Data premiery Ziemia 26 maja 2010
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 86 minut
Reżyseria Marcin Wrona
Scenariusz Grażyna Trela
Dariusz Glazer
Grzegorz Jankowski
Główne role Tomasz Schuchardt
Wojciech Zieliński
Muzyka Marcin Macuk
Zdjęcia Paweł Flis
Scenografia Dorota Łacek-Gorczyca
Kostiumy Katarzyna Śródka
Montaż Piotr Kmiecik
Produkcja Odeon Rybarczyk Productions
Dystrybucja Polska Best Film
Budżet 2 200 000 PLN

Chrzestpolski dramat obyczajowy z 2010 roku w reżyserii Marcina Wrony. Pomysłodawcą scenariusza był Grzegorz Jankowski[1].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Akcja przebiega w ciągu siedmiu dni tygodnia. Główny bohater, Michał jest gangsterem. Pewnego dnia zostaje złapany przez policję. W zamian za wydanie swojego zwierzchnika, udaje mu się uniknąć więzienia. Następnie odcina się od przestępczego środowiska i zakłada rodzinę. Zamierza także ochrzcić swojego syna. Sytuacja komplikuje się, gdy do Michała z wizytą przychodzi jego dawny kolega – Janek. Michał proponuje mu, aby został ojcem chrzestnym. Jednocześnie Michałowi nie daje spokoju brat człowieka, którego wsypał – szef gangsterów, Gruby.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Głównym pomysłodawcą scenariusza był Grzegorz Jankowski, który znał osoby będące pierwowzorami bohaterów Chrztu. Zdaniem Marcina Wrony, właśnie dlatego nie podjął się jego reżyserii. W jednym z wywiadów Wrona powiedział: „znał tych ludzi i był z nimi w jakiś sposób związany – w końcu byli to jego bliscy kumple.”[2]
  • Tytułowy chrzest odbył się w Kościele Pallotynów na ulicy Skaryszewskiej w Warszawie. Kilka scen zostało nakręconych także na pobliskim Dworcu Wschodnim.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozmowa z Dariuszem Glazerem • PISF. Polski Instytut Sztuki Filmowej, pisf.pl [dostęp 2018-09-14] (pol.).
  2. l, Jestem sługą historii, którą opowiadam [dostęp 2018-09-14] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]