Ciało obce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Ciało obce – album muzyczny.
Ciało obce
Autor Rafał Ziemkiewicz
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania Polska
Język polski
Data wydania 2005
Wydawca Świat Książki

Ciało obce – książka autorstwa polskiego pisarza i publicysty Rafała Ziemkiewicza, będąca jego pierwszą powieścią współczesną (nie fantastyczną). Wydana po raz pierwszy w 2005 przez wydawnictwo Świat Książki. Przez samego autora uważana za jedną z najważniejszych[1].

Powieść jest pisana w postaci monologu głównego bohatera, dobrze sytuowanego i rozwiedzionego czterdziestolatka, podróżującego pociągiem w kierunku Suwałk.

Zdaniem autora jej podstawowym motywem jest historia rozpadu małżeństwa i fakt, że miłość nie chroni przed wzajemnym krzywdzeniem się ludzi[1].

Wymieniana jest wśród kilku powieści polskich wydanych na przełomie XX i XXI w. eksponujących biologiczny wymiar erotyki[2], czy kilku najgłośniejszych powieści z początku XXI w. bazujących na upublicznianiu intymności[3].

Powieść została zaadaptowana przez Grzegorza Sobotę na potrzeby Teatru Żelaznego[4].

Postacie[edytuj | edytuj kod]

  • „Hrabia” – główny bohater, inteligent, specjalista do spraw zarządzania i komunikacji korporacyjnej. Pochodził z rodziny o tradycjach niepodległościowych i antykomunistycznych, uczestniczył w ruchu oazowym, nienawidził komunizmu. Był związany z twórcami niszowego, prawicowego pisma „Polska Młodych”. Konserwatywny katolik o staroświeckich poglądach, z drugiej strony znudzony małżeństwem ucieka w pracę, a następnie w liczne romanse, rozwodzi się z żoną. Czuje pustkę egzystencjalną i coraz więcej pije. Nie potrafi się zaangażować w poważny związek z żadną kobietą, szuka tylko nowych podniet seksualnych. Przeprowadza audyt w przedsiębiorstwach należących do „Hansa” Nowaczyka. Szantażuje go najpierw Kreszczyński, a później przedstawiciel mafii. Postanawia popełnić samobójstwo.
  • Magda – była żona głównego bohatera, zdominowana przez zaborczą matkę, osoba chorobliwie pedantyczna i posiadająca bardzo niską samoocenę.
  • Nusia – córka głównego bohatera, pod wpływem matki i babki nienawidzi ojca.
  • Ojciec – rodzic głównego bohatera, czołowy działacz katolickiej opozycji antykomunistycznej, Hrabia podejrzewa, że pracował dla Służby Bezpieczeństwa jako TW „Guzman”.
  • Mama – matka głównego bohatera, typowa Matka-Polka, załamuje się po śmierci męża, ciężko choruje.
  • Potwór – teściowa głównego bohatera, porzucona w dzieciństwie przez własnego ojca, później się nim opiekuje, wtrąca się do małżeństwa córki, niechętna Hrabiemu.
  • Andrzej – brat głównego bohatera, zbuntowany przeciwko ojcu, wyznawca dalekowschodnich religii.
  • Martyna – siostra głównego bohatera, opiekuje się chorą matką.
  • „Iris” – tajemnicza korespondentka z czatu internetowego, ma skłonności masochistyczne.
  • Danka, Ewa, Groszek, Kasia, Kasia-księgowa, Kinga, Sylwia – kochanki głównego bohatera, różnego typu kobiety: wyzwolone, ale samotne kobiety albo znudzone mężatki, koleżanki z pracy lub przypadkowe znajome.
  • Stanisław Kreszczyński – jeden z dyrektorów w Nowaczyk Holding, homoseksualista, choć w przeszłości był żonaty, zakochany w głównym bohaterze, szantażuje Hrabiego, zostaje zamordowany przez mafię.
  • Doktor „Hans” Nowaczyk – najbogatszy Polak, właściciel Nowaczyk Holding S.A., dorabia się fortuny dzięki znajomościom z politykami i służbami specjalnymi, zamieszany w wiele afer gospodarczych, znienawidzony przez opinię publiczną; pierwowzorem postaci jest znany, polski biznesmen.
  • „Buchalter” – wysłannik mafii, powiązany z zabójstwem Kreszczyńskiego, szantażuje Hrabiego.
  • Artur i Przemo – właściciele agencji reklamowej, w której pracuje Hrabia, posiadają szerokie znajomości wśród polityków.
  • Wacenty – przyjaciel głównego bohatera z okresu istnienia „Polski Młodych”.
  • Maciek – sympatyczny i dociekliwy dziennikarz, terroryzowany przez zaborczą żonę.
  • „Diabełek” – ksiądz z Oazy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Anna Czartoryska-Sziler, Dariusz Kawa, Rafał Ziemkiewicz, Po co tworzyć nowe języki? [pdf], „Perspektywy Kultury”, 7 (2), 2012, s. 183-197.
  2. Agnieszka Nęcka, Dyskursy erotyczne Z zagadnień prozy polskiej po 1989 roku, Uniwersytet Śląski. Wydział Filologiczny, 2008, s. 6.
  3. Agnieszka Nęcka, Upublicznić intymność Strategie tekstowego „bycia pisarzem” po 2000 roku, [w:] M. Kita, M. Ślawska (red.), Transdyscyplinarność badań nad komunikacją medialną. T. 2, Osobiste - prywatne - intymne w przestrzeni publicznej, Katowice: Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, 2013, s. 113.
  4. Ciało obce - Teatr Żelazny z Katowic, Teatr Rozrywki.