Ciemno, prawie noc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ciemno, prawie noc[1]
Ciemno, prawie noc
Autor Joanna Bator
Typ utworu powieść
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania Warszawa
Język polski
Data wydania 2012
Wydawca Wydawnictwo W.A.B.

Ciemno, prawie noc[2]powieść Joanny Bator opublikowana w 2012 roku. Utwór nawiązuje gatunkowo do powieści kryminalnej, powieści psychologicznej, powieści gotyckiej i horroru[3][4]. Powieść została w 2013 roku nagrodzona Nagrodą literacką Nike[5], otrzymała też przyznawaną przez TVP Kultura nagrodę Gwarancji Kultury w kategorii „Literatura”[6]. Była nominowana do Nagrody Literackiej dla Autorki Gryfia[7] oraz znalazła się w półfinale Literackiej Nagrody Europy Środkowej „Angelus”[8].

Bohaterką Ciemno, prawie noc jest reporterka Alicja Tabor, która po latach powraca do rodzinnego Wałbrzycha, aby napisać reportaż o porywanych dzieciach, a także aby zmierzyć się z własną mroczną historią rodzinną.

Joanna Bator pracowała nad książką przebywając w Tokio. Według słów pisarki powieść zainspirowały dwa elementy, które przyszły jej do głowy – fraza ciemno, prawie noc oraz wałbrzyski Zamek Książ[9].

Przemysław Czapliński odczytał Ciemno, prawie noc jako powieść o dynamice polskiej duchowości, o społeczeństwie pozbawionym wspólnego języka i o nieuchronnej obcości w relacjach międzyludzkich[3]. Kinga Dunin również wskazywała na obecny w powieści rozpad języka, wskazywała także na ukazane w niej polskie strachy (m.in. polityczne, religijne, historyczne, rodzinne i socjalne); w jej interpretacji jedyną strategią umożliwiającą uniknięcie tych strachów jest strategia ekscentryka i odmieńca, wyobcowanego ze społeczeństwa[10]. Powieść polecała na łamach „Gazety WyborczejOlga Tokarczuk[11], rekomendował ją także Michał Witkowski w programie telewizyjnym Xięgarnia[12].

Zekranizowaniem powieści zajął się reżyser Borys Lankosz[13].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]