Cmentarz przy kościele św. Leonarda w Radomiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cmentarz przy kościele św. Leonarda w Radomiu
Państwo  Polska
Miejscowość Radom
Stan cmentarza zlikwidowany
Liczba pochówków minimum 155
Data ostatniego pochówku czerwiec 1794
brak współrzędnych
8. Kościół św. Leonarda wraz z cmentarzem na mapie Radomia z XVIII w.

Cmentarz przy kościele św. Leonarda w Radomiucmentarz istniejący w Radomiu do schyłku XVIII wieku przy kościele św. Leonarda.

Cmentarz znajdował się poza murami miejskimi przy trakcie lubelskim wokół nieistniejącego dzisiaj kościoła św. Leonarda (okolice klasztoru i kościoła oo. Bernardynów)[1].

Cmentarz był niewielką nekropolią – średnio zdarzało się na nim rocznie od 1 do 3 pogrzebów, jedynie w latach 1775, 1779 i 1780 odnotowano ponad 10 pochówków rocznie[1]. Jedyny znany przypadek pochówku szlachcica w samym kościele w przedsionku miał miejsce w 1783[1]. Ogółem w latach 1748–1794 pochowano na cmentarzu 155 osób, co stanowiło 10% odnotowanych pogrzebów w parafii noworadomskiej[1]

Na cmentarzu chowano głównie ubogich, w tym zmarłych ze szpitala przy kościele św. Ducha, przy której to świątyni nie dokonywano pochówków prawdopodobnie z powodu podmokłego gruntu[1]. W zapisach metrykalnych najczęściej podawano jedynie imię zmarłego, a czasami nawet brakowało tej informacji[2]. Największą grupę zmarłych (22%) stanowiły osoby określane jako ubodzy, żebracy lub włóczędzy[2]. Drugą pod względem liczebności grupę pochowanych stanowili stanowili chłopi z okolicznych wiosek, których chowano na tym cmentarzu prawdopodobnie z powodu niższych kosztów niż na cmentarzu przy kościele farnym[2]. Kilkunastu zmarłych określono jako mieszczan, zaś kilku jako szlachtę, aczkolwiek nie byli to przedstawiciele znaczących rodzin[2]. Na cmentarzu chowano też osoby z innych regionów, które zmarły podczas pobytu w Radomiu, ofiary mordów, nieochrzczone dzieci oraz osoby o nieustalonej tożsamości[2].

Ostatni pochówek na cmentarzu odnotowano w czerwcu 1794[2]. Od 1795 zmarłych z obu radomskich parafii chowano na nowym cmentarzu na Piotrówce[2]. Obecnie w miejscu dawnego cmentarza znajduje się budynek szkoły i skwer[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Kupisz 2016 ↓, s. 46.
  2. a b c d e f g h Kupisz 2016 ↓, s. 47.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dariusz Kupisz. Nekropolie Radomia w drugiej połowie XVIII wieku. „Kwartalnik Historii Kultury Materialnej”. 64 z.1, s. 35–58, 2016.