Complex Number Calculator

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Complex Number Calculator – seria kalkulatorów elektrycznych budowanych w Bell Labs między 1939 (Model I) a 1947 (Model V) w styczniu 1940 roku, (Samuel Williams i George Stibitz); mógł wykonywać obliczenia na liczbach zespolonych, stąd jego obrazowa nazwa.

Pomysł zbudowania kalkulatora cyfrowego narodził się po zaprezentowaniu w 1937 roku przez George Stibitza sumatora binarnego złożonego z przekaźników telefonicznych nazwanym Model K. W końcu 1939 roku zbudowano pierwszy model (Model I) kalkulatora wykonujący działania na liczbach zespolonych stąd nazwa Complex Number Calculator. Do budowy maszyny używano 400 - 450 przekaźników stosowanych wówczas w telefonii. Urządzeniem wejściowym były klawiatury dalekopisowe, a urządzeniem wyjściowym drukarka dalekopisu, dzięki czemu już we wrześniu 1940 roku, na konferencji matematyków zorganizowanej w Hanover (stan New Hampshire) zademonstrowano z wielkim sukcesem obliczenia z użyciem maszyny, znajdującej się w Nowym Jorku[1].

Maszyna wykonywała obliczenia na liczbach zespolonych kodowanych w systemie BCD (cyfry dziesiętne kodowane na binarne) układzie znanej jako "plus 3 BCD". W tej modyfikacji cyfra 0 jest reprezentowana przez ciąg bitów 0011, 1 przez 0100 i tak dalej aż do 1100, co reprezentuje 9. Kodowano jedynie część dziesiętną liczby. Liczby zawierające część całkowitą musiały być przekształcone przed wprowadzeniem do kalkulatora[1]. Nie było możliwości programowania kalkulatora, ale miał on rejestry umożliwiające przechowanie wyniku i wykorzystanie w dalszych obliczeniach[1].

W kolejnych latach aż do 1947 konstruowano kolejne modele kalkulatorów na przekaźnikach oznaczając je kolejno numerami aż do Model V.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Relay computers of George Stibitz. [dostęp 2017-02-19].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]