Cool jazz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cool jazz
Pochodzenie
Czas i miejsce powstania koniec lat 40. XX wieku, USA
Instrumenty
Największa popularność lata 50. XX wieku
Gatunki pokrewne
  • jazz modalny
  • jazz eksperymentalny
Podgatunki
Style regionalne

Cool jazz (z ang. chłodny) – styl w muzyce jazzowej, który rozwijał się w końcówce lat 40. i w latach 50. XX wieku. Agresywności bebopu przeciwstawiał on brzmienie i aranżacje wyciszone i stonowane[2]. Unowocześniono w nim współbrzmienie harmoniczne i sposób improwizacji (został bardziej zbliżony do awangardowej muzyki koncertowej z połowy XX wieku)[3][2]. Często postrzegany jest jako muzyka pozbawiona emocji[2]. Podstawy ideologiczne i teoretyczne tego stylu stworzył Lennie Tristano[2].

Za początek cool jazzu uważa się nagranie Early Autumn (1948) orkiestry Woody'ego Hermana ze Stanem Getzem oraz album nonetu Milesa Davisa Birth of the Cool (1949)[2].

Najważniejszymi twórcami cool jazzu byli Stan Getz, Dave Brubeck, Paul Desmond, Miles Davis i Chet Baker.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Cool jazz (ang.). allmusic.com. [dostęp 2020-22-10].
  2. a b c d e COOL JAZZ - Encyklopedia Muzyki - RMF Classic, www.rmfclassic.pl [dostęp 2020-10-07].
  3. Wacław Panek, Mały słownik muzyki rozrywkowej, Warszawa: Związek Polskich Autorów i Kompozytorów ZAKR, 1986, s. 21, ISBN 83-00-00997-3, OCLC 749239088.