Curtiss-Wright CA-1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Curtiss-Wright CA-1
Curtiss CA-1
Curtiss CA-1
Dane podstawowe
Państwo Stany Zjednoczone
Producent Curtiss-Wright
Typ wodnosamolot
Załoga 1
Historia
Data oblotu 1935
Egzemplarze 3
Dane techniczne
Napęd Wright 975E-1 (J-6-9 Whirlwind)
Moc 375 KM
Wymiary
Rozpiętość 12,19 m
Długość 9,44 m
Wysokość 3,65 m
Masa
Własna 1353 kg
Startowa 4650 kg
Osiągi
Prędkość maks. 243 km/h
Prędkość przelotowa 201 km/h
Prędkość wznoszenia 4,24 m/s
Pułap 4267 m
Zasięg 885 km
Dane operacyjne
Liczba miejsc
4
Przestrzeń ładunkowa
100 kg
Użytkownicy
Japońska Marynarka Wojenna

Curtiss-Wright CA-1 (także Curtiss CA-1 Commuter, Courtney Amphibian) – amerykańska łódź latająca-amfibia z lat 30. XX wieku, zaprojektowana przez Franka Courtney'a i zbudowana w zakładach Curtiss-Wright Company.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1933 brytyjski pilot i konstruktor lotniczy Frank Courtney, ówczesny konsultant Curtiss-Wright Company[1], przekonał radę dyrektorów przedsiębiorstwa do dania mu możliwości zaprojektowania i zbudowania pięcioosobowej łodzi latającej przeznaczonej na rynek cywilny[2] i według słów samego Courtney'a „przewyższającej wszystkie ówczesne konstrukcje”[1]. Pomimo ogólnego przyzwolenia na zaprojektowanie nowej maszyny, Courtney'owi postawiono szereg wymagań dotyczących konstrukcji samolotu, z czego część była wyraźnie archaiczna – między innymi, samolot musiał mieć układ dwupłatowca z silnikiem pchającym[1][2]. Budowa prototypów miała być sfinansowana z aktywów nieaktywnej już wówczas spółki Curtiss-Caproni Division i planowano zbudowanie trzech prototypów[1].

Pomimo narzuconych ograniczeń, Courtney zaprojektował udany samolot, z oryginalnymi i bardzo nowoczesnymi rozwiązaniami technicznymi[2]. Nowoczesny kadłub samolotu był wykonany z aluminium (pomimo, że skrzydła miały konstrukcję drewnianą) i samolot, jako jeden z pierwszych, został wyposażony we wciągane w locie podwozie trójkołowe z kołem przednim – podwozie główne było wciągane we wnęki w bokach kadłuba, a przednie koło było podnoszone do góry i jego podpórka mogła także służyć jako punkt do cumowania samolotu na wodzie[2][3]. Courtney w bardzo oryginalny sposób rozwiązał typowy problem dla maszyn z silnikiem pchającym (365-konny silnik gwiazdowy typu Wright 975E-1), jakim jest ciężki ogon – umieścił silnik na krawędzi natarcia górnego skrzydła (przesuwając tak środek ciężkości samolotu do przodu) i połączył go ze śmigłem wałem napędowym[2][3].

Samolot po raz pierwszym wzbił się w powietrze w 1934 roku[4]. Pomimo przestarzałej, dwupłatowej konfiguracji maszyna miała lepsze niż przeciętne osiągi wśród porównywalnych samolotów cywilnych tego okresu, nie zdecydowano jednak o rozpoczęciu produkcji seryjnej i zbudowano jedynie trzy samoloty prototypowe (numery seryjne 101-103[3])[2]. W późniejszym czasie wszystkie trzy samoloty, wraz z ich planami i prawami do ich produkcji, zostały sprzedane do Japonii[2][3], gdzie były używane przez Cesarską Marynarkę Wojenną i otrzymały oznaczenie LXC[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Bowers 1979 ↓, s. 396.
  2. a b c d e f g Johnson 2009 ↓, s. 114.
  3. a b c d Bowers 1979 ↓, s. 397.
  4. Zdjęcie samolotu w locie i krótka notatka prasowa. „Flight”, 1934-08-09. 
  5. Japanese Navy Other Aircraft (ang.). globalsecurity.org. [dostęp 2016-02-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]