Cyborium (architektura)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Cyboriumażurowa nadbudowa ołtarza lub innego obiektu w kościele chrześcijańskim, składająca się zazwyczaj z czterech kolumn podtrzymujących baldachim w formie kopuły, ostrosłupa lub innej bardziej złożonej[1].

Obudowa była najczęściej z drewna, kamieni, metali szlachetnych i symbolizowała grób Chrystusa. Budowana była też nad chrzcielnicą albo grobami lub relikwiami świętych[1]. Cyborium, stosowane od IV wieku, było popularne w bazylikach starochrześcijańskich i występowało w okresie romanizmu i gotyku, najczęściej we Włoszech.


Przykłady cyboriów[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Cyborium, [w:] Bania i inni, Sztuka świata. T. 17, Słownik terminów : A -K, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013, s. 136, ISBN 978-83-213-4726-4, OCLC 829853214 [dostęp 2021-01-16].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]