Człowiek z Solo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Człowiek z Solo
Homo erectus soloensis
Gustav Heinrich Ralph von Koenigswald, 1931 – 1933
Okres istnienia: 550000 - 143000 lat temu
Człowiek z Solo
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada łożyskowce
Rząd naczelne
Podrząd małpy właściwe
Nadrodzina małpy wąskonose
Rodzina człowiekowate
Rodzaj człowiek
Gatunek Homo erectus
Podgatunek Homo erectus soloensis
Synonimy

Jawantrop, Javanthropus

Człowiek z Solo (Homo erectus soloensis) – podgatunek wymarłego hominina, Homo erectus. Dawniej klasyfikowany jako Homo sapiens soloensis. Został odkryty między 1931 a 1933 przez Gustava Heinricha Ralpha von Koenigswalda[1]. Jest to jedyny znany egzemplarz tego nietypowego hominida. Został odkryty podczas wykopalisk prowadzonych wzdłuż brzegu rzeki Solo na wyspie Jawa w Indonezji. Jako lokalizację szczątków często podaje się Ngandong (obecny dystrykt Kradenan) – od nazwy wioski, nieopodal której okaz został znaleziony.

Choć morfologia większości badań wskazywała na Homo erectus, kultura gatunku szczątków była niezwykle rozwinięta[2]. Przysparza to wielu problemów teoriom dotyczącym opisów zachowań Homo erectusa w zakresie jego języka i innowacji, które wprowadzał[3]. Objętość jego czaszki szacuje się na 1013 – 1251 cm³, co jest jednym z największych rozmiarów mózgu wśród przedstawicieli rodzaju homo[4].

Z uwagi na narzędzia, które znaleziono przy szczątkach, oraz na poszczególne cechy anatomiczne, człowieka z Solo zaklasyfikowano jako podgatunek (nazwany Jawantrop, Javanthropus) gatunku Homo sapiens i był uważany za przodka dzisiejszych Aborygenów australijskich. Bardziej skrupulatne badania wykazały jednak, iż założenie dotyczące bycia przodkiem Aborygenów nie jest prawdziwe[3]. Analizy osiemnastu czaszek z Sangiran, Trinil, Sambungmacan i Ngandong wykazały chronologiczny rozwój od okresu Bapang-AG do Ngandong[5]. W 2011 oszacowano wiek człowieka z Solo na 550 tysięcy lat oraz na 143 tysiące lat[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Schwartz J.H., Tattersall I.: The Human Fossil Record, Craniodental Morphology of Genus Homo (Africa and Asia), s. 450.
  2. Emuseum
  3. a b Brown P.: Recent human evolution in East Asia and Australasia, s. 235-242.
  4. PART TWO: Methods and Materials of Endocast Analysis
  5. Kaifu Y., Aziz F., Indriati E., Jacob T., Kurniawan I., Baba H.: Cranial morphology of Javanese Homo Erectus: new evidence for continuous evolution, specialization and terminal extinction.
  6. Finding showing human ancestor older than previously thought offers new insights into evolution