Czasowa elektrostymulacja serca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Czasowa elektrostymulacja serca – to rodzaj elektrostymulacji serca, którą stosuje się u osób zagrożonych nagłym zgonem sercowym, wskutek zaburzeń tworzenia bodźców lub ich przewodzenia, do czasu usunięcia ich przyczyny lub wdrożenia stałej elektrostymulacji serca. Najczęstszym wskazaniem do jej stosowania są zaburzenia przewodnictwa w przebiegu zawału mięśnia serca.

Sposoby prowadzenia czasowej elektrostymulacji[edytuj | edytuj kod]

Elektrostymulacja czasowa inwazyjna[edytuj | edytuj kod]

Jest realizowana poprzez elektrody wprowadzane przez układ żylny do serca (tak zwane elektrody endokawitarne). Są to tak zwane elektrody pływające z balonikiem, umieszczane bez fiksacji w świetle jamy serca (najczęściej komory prawej – stymulacja VVI). Ten sposób jest polecany zwłaszcza w sytuacjach naglących. W innych przypadkach możliwe jest wszczepienie elektrody o typie stymulacji AAI lub DDD. Zabieg wszczepienia wykonuje się w warunkach sali zabiegowej z dostępem do aparatu RTG. Obrazowanie za pomocą promieni RTG pozwala zlokalizować elektrodę. W wyjątkowych wypadkach można założyć elektrodę pod kontrolą EKG (wówczas końcówkę elektrody należy połączyć z kablem standardowego odprowadzenia V1 elektrokardiogramu, co pozwala na ustalenie jej lokalizacji – w przypadku umieszczenia końcówki elektrody w świetle przedsionka występują ujemne załamki P o dużej amplitudzie, w świetle komory występują wysokie zespoły QRS z ujemnymi załamkami T. W przypadku dotknięcia elektrodą do ściany komory pojawia się tak zwana fala docisku, czyli uniesienie odcinka ST).

Elektrodę wprowadza się drogą żylną, najczęściej z dostępu przez żyłę podobojczykową prawą (lewą zachowuje się na wypadek konieczności założenia elektrostymulacji stałej). Po ustaleniu prawidłowego położenia elektrody, jej końcówkę łączy się z zewnętrznym stymulatorem serca i ustala się parametry stymulacji: amplituda wyższa o 3 mV od progu pobudliwości, częstość stymulacji około 70/minutę. Następnie i elektrodę, i stymulator przymocowuje się do ciała.

Konieczność utrzymywania czasowej stymulacji ponad 2 tygodnie sugeruje konieczność rozważenia zastosowania stałej stymulacji serca.

Czasowa stymulacja przezskórna[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy opis tej metody pochodzi z 1909[1], kiedy to Rabinowitch zastosował ją w leczeniu chorej zatrutej opiatami. Stymulacja przezskórna wykorzystuje fakt, że serce leży blisko przedniej ściany klatki piersiowej i możliwe jest bezpośrednie przenikanie bodźca elektrycznego, co wywołuje depolaryzację jego komórek. Ograniczeniami tej metody jest czas do kilkunastu godzin, w czasie którym ta metoda może być stosowana. Istnienie dalszej konieczności prowadzenia elektrostymulacji nakazuje konieczność zmiany jej metody.

Do stymulacji przezskórnej stosuje się elektrody żelowe, elektroda czynna o średnicy około 50 cm² umieszczana jest w okolicy przedsercowej (w punkcie mocowania V3 rutynowego EKG), natomiast 2 elektrody obojętne powinny być przymocowane w okolice krzyżowo-lędźwiowej, symetrycznie względem kręgosłupa. Stosuje się bodźce wielkości około 120 mA.

Czasowa stymulacja przezprzełykowa[edytuj | edytuj kod]

Opis metody pochodzi z 1957, kiedy to opisali ją Shafiroff i Linder[1]. W chwili obecnej ta metoda stymulacji stosowana jest rzadko (nie jest w ogóle opisana w zaleceniach Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego), natomiast umieszczanie elektrody w przełyku ogranicza się praktycznie jedynie do wykonywania badań elektrofizjologicznych serca.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Gacek A., Gałecka J., Prochaczek F., Kargul W., Wojciechowski D.: Elektrostymulacja oraz defibrylacja elektryczna serca. www.itam.zabrze.pl, 2010. [dostęp 2010-10-31].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Artykuł (poza danymi zawartymi w przypisach) oparta na zaleceniach Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego, opublikowanych na stronie Towarzystwa]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.