Czerwona Przełączka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czerwona Przełączka
Ilustracja
Czerwona Przełączka pomiędzy podpisanymi Małym Kołowym Szczytem i Czerwoną Turnią
Państwo  Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Sąsiednie szczyty Czerwona Turnia, Mały Kołowy Szczyt
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Czerwona Przełączka
Czerwona Przełączka
Ziemia49°12′45,2″N 20°12′15,1″E/49,212556 20,204194

Czerwona Przełączka (słow. Belasé sedlo, Belasá štrbina, niem. Blauseescharte, węg. Kék-tavi-rés[1]) – niska, wąska przełęcz w słowackiej części Tatr Wysokich. Oddziela ona Czerwoną Turnię, znajdującą się w grani głównej Tatr, od Małego Kołowego Szczytu – pierwszego od zachodu wzniesienia w Jastrzębiej Grani[2].

Stoki północne opadają z przełęczy do Doliny Jagnięcej, południowe – do Doliny Jastrzębiej. Do obu tych dolin z Czerwonej Przełączki zbiegają rynny[2].

Na Czerwoną Przełączkę, podobnie jak na inne obiekty w Jastrzębiej Grani, nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne. Najdogodniejsza droga dla taterników wiedzie na siodło od północnego wschodu z Doliny Jagnięcej (I w skali UIAA), natomiast wejście od strony Doliny Jastrzębiej jest częściowo skrajnie trudne (VI). Zimą najłatwiej dostać się na przełęcz od strony Doliny Jagnięcej lub granią od Modrej Ławki[2].

Pierwsze wejścia:

Czasami w literaturze pojawiają się błędne nazwy siodła: Niebieska Przełęcz lub Niebieska Szczerbina[2]. Prawidłowa nazwa pochodzi od Czerwonej Turni, a pośrednio od Czerwonego Stawu Kieżmarskiego[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Endre Futó: Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2013-12-27].
  2. a b c d e Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XXIV. Czerwona Turnia – Przełęcz pod Kopą. Warszawa: Sport i Turystyka, 1984, s. 15–16. ISBN 83-217-2472-8.
  3. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.