Czerwonka (Sochaczew)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dwór Garbolewskich w Czerwonce

Czerwonka - część miasta Sochaczewa w województwie mazowieckim, jedna z najstarszych miejscowości na terenie powiatu sochaczewskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Murowana obora w sąsiedztwie dworu

Pierwsze wzmianki o miejscowości można odnaleźć już w średniowiecznych dokumentach. Papież Urban V wymienia w bulli z 1367 roku 'Sochaczew et Cirvonk' przy okazji sporu o dziesięciny. Późniejsze dokumenty wskazują na książęcą, a od XV wieku królewską formę własności w Czerwonce. Dokładniejsze dane na temat opisywanego terenu przynosi XIX wiek. Około roku 1800 majątek należał do rodziny Błoszyńskich kiedy to wzniesiono obecne zabudowania. W 1817 roku przeszedł na własność marszałka powiatu błońskiego, Jana Nepomucena Toczyskiego. Sześć lat później, w 1823 roku Czerwonka została sprzedana generałowi Augustowi Radwanowi który zmarł w 1831 roku. Wdowa po nim poślubiła gen.Stanisława Rychłowskiego i tym samym uczyniła go właścicielem dóbr. Od 1862 roku majątek był własnością rodziny Garbolewskich: Kazimierza Aleksandra a następnie jego syna, Leonarda. Ostatnimi dziedzicami w Czerwonce byli Włodzimierz i Halina Garbolewscy.

Wczasie okupacji niemieckiej dwór był siedzibą dygnitarzy hitlerowskich: starosty powiatu dr Hansa Scheua oraz Ericha von dem Bach-Zalewskiego. W okresie reformy rolnej powierzchnia majątku wynosiła ok. 1800 ha gruntów w klasie od I do III. W 1946 roku miejscowość została włączona do Sochaczewa a w dworze i gospodarstwie o powierzchni 96 ha ulokowano Ośrodek Szkolenia Kadr Rolniczych. W 1955 roku utworzono tam Państwowe Technikum Rolnicze. Od 1974 roku gospodarzem obiektu jest Państwowa Szkoła Muzyczna I i II stopnia w Sochaczewie.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Sochaczew – dąb, w tle spichlerz
  • dwór wzniesiony na początku XIX wieku; w 1870 roku został rozbudowany. Przy klasycystycznym dworze znajduje się park z I połowy XIX w. z pomnikowymi okazami drzew (500-letni dąb).
  • obora murowana z I poł.XIX wieku.
  • spichlerz murowany z I poł.XIX wieku

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Aleksander Turczyk: Historie sochaczewskie. Sochaczew: 2001.
  • Marian Rożej: Zabytki architektury województwa skierniewickiego. Skierniewice: Wydział Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego w Skierniewicach.
  • Bogusław Kwiatkowski: Dzieje Sochaczewa. Tom 2. W okresie przynależności do Księstwa Mazowieckiego (1202-1476). Sochaczew: 2007. ISBN 978-83-925680-0-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]