Czesław Czubryt-Borkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czesław Czubryt-Borkowski
generał dywizji WP generał dywizji WP
Data i miejsce urodzenia 18 maja 1918
Moskwa
Data i miejsce śmierci 16 czerwca 2006
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 19361975
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Ludowe Wojsko Polskie Ludowe Wojsko Polskie
Stanowiska dowódca: 8 Dywizji Artylerii Przełamania, 1 Korpusu OPL OK, Wojsk Obrony Przeciwlotniczej MON, pełnomocnik rządu PRL ds. pobytu wojsk radzieckich w Polsce
Główne wojny i bitwy II wojna światowa:
Późniejsza praca Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal za Warszawę 1939–1945 Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Przyjaźni Narodów Order Czerwonej Gwiazdy Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 30 years of victory rib.png 40 years of victory rib.png
Grób Czesława Czubryta-Borkowskiego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Czesław Jan Czubryt-Borkowski (ur. 18 maja 1918 w Moskwie, zm. 16 czerwca 2006 w Warszawie) – polski dowódca wojskowy, generał dywizji Wojska Polskiego, szef Wojsk Obrony Przeciwlotniczej MON, sekretarz generalny i wiceprzewodniczący Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa (1985–1990), członek Rady Krajowej PRON w 1983 roku[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek Korpusu Kadetów Nr 1 im. Marszałka Józefa Piłsudskiego we Lwowie. W 1939 ukończył Szkołę Podchorążych Artylerii i w stopniu podporucznika walczył w kampanii wrześniowej 1939. Internowany przez władze radzieckie na Syberii w Irkucku. W 1943 zgłosił się do 1 Dywizji Piechoty im. T. Kościuszki. Walczył w artylerii w bitwie pod Lenino, później był adiutantem gen. Bolesława Kieniewicza oraz zastępcą dowódcy i dowódcą 1 dywizjonu w Oficerskiej Szkole Artylerii nr 1.

Po wojnie dowodził: artylerią 44 pułku piechoty w Tarnowskich Górach (maj 1945 – luty 1946), 14 dywizjonem artylerii przeciwpancernej w Żarach (luty 1946 – marzec 1947), 33 pułkiem artylerii lekkiej w Żarach (marzec 1947 – wrzesień 1948), 6 pułkiem artylerii lekkiej w Krotoszynie (wrzesień 1948 – lipiec 1949), artylerią 4 Pomorskiej Dywizji Piechoty im. Jana Kilińskiego w Krośnie Odrzańskim (lipiec 1949 – marzec 1954), 8 Dywizją Artylerii Przełamania w miejscowości Szlaga, która na jego wniosek przemianowana została na Bemowo Piskie (marzec 1954 – listopad 1955) i artylerią Pomorskiego Okręgu Wojskowego (wrzesień – październik 1956).

Członek PPR, a następnie PZPR. Ukończył Akademię Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie i Akademię Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimienta Woroszyłowa w Moskwie. Generał brygady z 1956 na stanowisku szefa sztabu Artylerii WP. Był organizatorem i pierwszym dowódcą 1 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju, a następnie szefem Wojsk Obrony Przeciwlotniczej MON (1962-1968). Generał dywizji z 1963. W latach 1969–1973 pełnomocnik rządu PRL ds. pobytu Wojsk Radzieckich w Polsce. Następnie attaché wojskowy przy Ambasadzie PRL w Moskwie. Odwołany w związku wyjściem za mąż córki za Szweda. Od 1975 w stanie spoczynku. Wieloletni sekretarz generalny, a w latach 1985–1990 wiceprzewodniczący Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[2].

Zmarł 16 czerwca 2006 w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943−1990, tom I: A–H, s. 296–299 (z fotografią), Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010, ​ISBN 978-83-7611-801-7
  • Skrzydlata Polska 7/2006 (częściowo)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Trybuna Robotnicza, nr 109 (12961), 10 maja 1983 roku, s. 6.
  2. Skład Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa 1988–2011 radaopwim.gov.pl [dostęp 2011-11-06]