Czesław Józefczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czesław Józefczyk
major piechoty major piechoty
Data urodzenia 31 stycznia 1896
Data śmierci 1963
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpgPolskie Siły Zbrojne
Jednostki 5 Pułk Piechoty
24 Pułk Piechoty
9 Pułk Piechoty Legionów
Batalion KOP „Rokitno”
PKU Włodzimierz Wołyński
KRU Włodzimierz Wołyński
Stanowiska kwatermistrz batalionu
dowódca batalionu piechoty
komendant PKU
komendant RU
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej

Czesław Zefiryn Zbigniew Józefczyk (ur. 31 stycznia 1896, zm. 1963) – major piechoty Wojska Polskiego. W 1959 został awansowany przez władze RP na uchodźstwie na stopień podpułkownika.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 31 stycznia 1896. Przed 1914 był uczniem szkoły realnej[1]. Po wybuchu I wojny światowej był żołnierzem Legionów Polskich, służąc w oddziale karabinów maszynowych oraz w 5 pułku piechoty w składzie I Brygady. W bitwie pod Kostiuchnówką 4 lipca 1916 został wzięty do niewoli przez Rosjan i był internowany w obozie Maliatycze[1].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. W stopniu porucznika brał udział w wojnie-polsko bolszewickiej w szeregach 24 pułku piechoty, za co otrzymał Order Virtuti Militari. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[2][3]. W 1923, 1924 służył jako oficer 9 pułku piechoty Legionów w Zamościu[4][5]. 31 października 1927 roku został przeniesiony z 24 pułku piechoty w Łucku do Korpusu Ochrony Pogranicza[6][7]. 18 lutego 1928 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 135. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. W tym samym roku był kwatermistrzem batalionu „Rokitno”[9]. W marcu 1931 roku został przeniesiony z KOP do 9 pułku piechoty Legionów na stanowisko dowódcy III batalionu detaszowanego w Tomaszowie Lubelskim[10][11]. W sierpniu 1935 roku został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Włodzimierz Wołyński na stanowisko komendanta[12]. 1 września 1938 roku dowodzona przez niego jednostka została przemianowana na Komendę Rejonu Uzupełnień Włodzimierz Wołyński, a zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „komendant rejonu uzupełnień”. W 1939 roku nadal pełnił służbę na tym stanowisku[13].

W 1959 został awansowany przez władze RP na uchodźstwie na stopień podpułkownika w korpusie oficerów piechoty[14]. Zmarł w 1963 w Londynie[15].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Wykaz Legionistów ↓.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 418.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 361.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 149.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 143.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927 roku, s. 329.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 126, 184.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 lutego 1928 roku, s. 46.
  9. Obsada oficerska bg „Rokitno” ↓.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 122.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 33, 539.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 97.
  13. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 21, 861.
  14. Lista oficerów Polskich Sił Zbrojnych według awansów dokonanych na uchodźstwie. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 4, 30 czerwca 1969. 
  15. Czesław Józefczyk (ang.). ancestry.co.uk. [dostęp 2018-03-29].
  16. Pałac 1930 ↓, s. 40.
  17. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199.
  18. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Nadanie Krzyża Zasługi. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 4, s. 19, 19 marca 1935. 
  19. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]