Czesław Obtułowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czesław Obtułowicz
Ilustracja
płk Czesław Obtułowicz
pułkownik artylerii pułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 28 grudnia 1898
Jasło
Data i miejsce śmierci 29 grudnia 1979
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP
Polskie Siły Zbrojne
Formacja Legiony Polskie
Jednostki 6 Pułk Artylerii Lekkiej
Stanowiska dowódca pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
obrona Lwowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania włoska
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż Walecznych (od 1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi (nadany dwukrotnie)

Czesław Tomasz Obtułowicz (ur. 28 grudnia 1898 w Jaśle, zm. 29 grudnia 1979 w Londynie) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 28 grudnia 1898 w Jaśle jako syn Czesława[1]. Podczas I wojny światowej służył w Legionach Polskich[2].

Po zakończeniu wojny, jako były oficer Legionów oraz c. i k. Armii został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony w stopniu podporucznika[3]. W listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej[2]. W stopniu podporucznika służył w 9 pułku artylerii polowej podczas wojny polsko-bolszewickiej i za swoje czyny otrzymał Order Virtuti Militari[4].

Został awansowany na stopień porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[5]. W 1923 pozostawał oficerem 9 pułku artylerii polowej[6]. Następnie awansował na stopień kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923[7]. W 1924 i w kolejnych latach 20. i 30. służył w 17 pułku artylerii polowej[8][9][10]. 2 grudnia 1930 został mianowany na stopień majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 36. lokatą w korpusie oficerów artylerii[11][12]. W marcu 1930 został wyznaczony na stanowisko dowódcy dywizjonu[13]. W czerwcu 1934 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza[14]. W listopadzie 1935 został przeniesiony do 26 pułku artylerii lekkiej w Skierniewicach na stanowisko dowódcy III dywizjonu, na którym pozostawał do roku 1937[15]. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 28. lokatą w korpusie oficerów artylerii[16]. Do sierpnia 1939 pełnił służbę stanowisku I zastępcy dowódcy 11 pułku artylerii lekkiej w Stanisławowie[17].

Po wybuchu II wojny światowej 1939 walczył w kampanii wrześniowej jako dowódca 11 pułku artylerii lekkiej[2]. Był aresztowany i więziony przez sowietów[2]. Po odzyskaniu wolności wstąpił do formowanych Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Od 1 października 1941 do 9 stycznia był dowódcą 6 pułku artylerii lekkiej, po czym przeszedł na stanowisko dowódcy artylerii dywizyjnej 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty. Od 7 kwietnia 1942 do 3 maja 1947 ponownie dowodził 6 pułkiem artylerii lekkiej, w międzyczasie awansowany na pułkownika[18].

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii[2]. Zmarł 29 grudnia 1979 w Londynie[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wojskowe Biuro Historyczne, wbh.wp.mil.pl [dostęp 2020-09-21].
  2. a b c d e f g Żałobna karta. „Biuletyn”. Nr 38, s. 97, Czerwiec 1980. Koło Lwowian w Londynie. 
  3. Wykaz oficerów 1920 ↓, s. 83.
  4. Nowak 1929 ↓, s. 40.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 822.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 731.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 745.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 668.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 391, 462.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 685.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 330.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 184.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 94.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 150.
  15. Kuprianis 2010 ↓, s. 575.
  16. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 160.
  17. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 729.
  18. Obsada etatowa 9 kwietnia 1945: A. Blum i inni: Artyleria polska. Bitwa o Bolonię 1945. s. XXIV.
  19. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 6, s. 24, 31 grudnia 1976. 
  20. M.P. z 1932 r. nr 65, poz. 85 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”.
  21. W publikacji „Dziennika Ustaw RP” z 1978 wskazano odznaczenie Złotym Krzyżem Zasługi po raz pierwszy. Komunikat o nadaniu Złotego Krzyża Zasługi. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 5, s. 33, 31 grudnia 1978. Londyn. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]