Czesław Piątas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czesław Piątas
Ilustracja
Czesław Piątas (na pierwszym planie); obok generał Franciszek Gągor
generał generał
Data i miejsce urodzenia 20 marca 1946
Hausach
Przebieg służby
Lata służby 1965–2006
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Siły Zbrojne PRL
POL Wojska Lądowe.svg Siły Zbrojne RP
Stanowiska szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego (2000–2006)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Legia Zasługi - Chief Commander (USA) Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Czesław Piątas (ur. 20 marca 1946 w Hausach w Niemczech) – polski wojskowy, generał Wojska Polskiego, wykładowca akademicki. od 2000 do 2006 szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, od 2008 do 2011 sekretarz stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1965 ukończył Liceum Ogólnokształcące w Nowym Tomyślu. Po ukończeniu w 1968 Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych im. Stefana Czarnieckiego w Poznaniu został skierowany do 8 Drezdeńskiego Pułku Czołgów Średnich 11 Dywizji Pancernej w Żaganiu na stanowisko dowódcy plutonu czołgów. Od 1972 był dowódcą kompanii czołgów w swoim pułku. W latach 1974–1977 studiował w Akademii Wojsk Pancernych ZSRR im. Marszałka Rodiona Malinowskiego, którą ukończył z wynikiem bardzo dobrym. Z kolei wyznaczono go na stanowisko pomocnika szefa wydziału operacyjnego sztabu 11 Dywizji Pancernej w Żaganiu. Od 1978 służył w 3 Drezdeńskim Pułku Czołgów Średnich 11 Dywizji Pancernej jako szef sztabu i zastępca dowódcy jednostki. W latach 1980–1986 dowodził 10 Drawskim Pułkiem Czołgów Średnich w 10 Dywizji Pancernej, w której pełnił również funkcję szefa sztabu.

Po ukończeniu w 1982 Akademii Sztabu Generalnego ZSRR służył w dowództwie Śląskiego Okręgu Wojskowego, a następnie został mianowany dowódcą 4 Dywizji Zmechanizowanej.

W 1992 otrzymał awans do stopnia generała brygady. Krótko służył w dowództwie Śląskiego Okręgu Wojskowego jako zastępca szefa Sztabu, po czym objął stanowisko szefa sztabu Warszawskiego Okręgu Wojskowego.

W 1999 ukończył Wyższą Szkołę Wojenną (National War College) w USA i został mianowany zastępcą szefa Sztabu Generalnego WP. 15 sierpnia tego samego roku otrzymał z rąk Aleksandra Kwaśniewskiego awans do stopnia generała dywizji.

28 września 2000 został powołany na urząd szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego i awansowany do stopnia generała broni. Z dniem 15 sierpnia 2002 mianowano go na stopień generała, najwyższy stopień generalski w Siłach Zbrojnych RP. 31 stycznia 2006 został odwołany z funkcji szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego[1] i odszedł do rezerwy (na własną prośbę).

28 stycznia 2008 objął stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej. Został odwołany z tej funkcji 4 sierpnia 2011. W 2012 został wykładowcą w Katedrze Bezpieczeństwa Narodowego Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]