Czesław Sawicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czesław Sawicz
Horski
major major
Data i miejsce urodzenia 10 sierpnia 1926
Wapienica k. Święcian
Data i miejsce śmierci 9 maja 2016
Olsztyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki Armia Krajowa,
5 Wileńska Brygada AK
4 Wileńska Brygada AK „Narocz”
Główne wojny i bitwy II wojna światowa, Operacja „Ostra Brama”
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Partyzancki Krzyż Armii Krajowej Krzyż Zesłańców Sybiru Medal „Pro Patria” Medal „Pro Memoria” POL Krzyż Więźnia Politycznego BAR.png

Czesław Sawicz (ur. 10 sierpnia 1926 w Wapienicy k. Święcian, zm. 9 maja 2016 w Olsztynie) – żołnierz Armii Krajowej. więzień Gułagu, działacz środowisk kombatackich i kresowych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1928 roku przeniósł się z rodziną do Wilna, gdzie ukończył szkołę podstawową i rozpoczął naukę w szkole zawodowej. Był również członkiem 25 wileńskiej drużyny harcerskiej. Walczył w obronie Wilna przed wojskami sowieckimi we wrześniu 1939 roku. Po zajęciu miasta przez wojska niemieckie w czerwcu 1941 roku, dzięki fałszywym dokumentom wystawionym nazwisko na volksdeutscha Johana Horsky z Poznania, został skierowany do pracy na kolei, gdzie prowadził akcje sabotażowe. Był członkiem Związku Walki Zbrojnej a następnie Armii Krajowej. W 1943 roku został członkiem oddziału ppor. Antoniego Burzyńskiego ps. „Kmicic”, przekształconego następnie w 5 Wileńską Brygadę AK, którą – po aresztowaniu Burzyńskiego przez Sowietów w sierpniu 1943 roku – przejął pod dowództwo mjr Zygmunt Szendzielarz ps. „Łupaszka”. Natomiast w 1944 roku przeszedł do 4 Wileńskiej Brygady AK „Narocz” pod dowództwem kpt. Longina Wojciechowskiego ps. „Ronin”. W szeregach tej jednostki brał udział w operacji „Ostra Brama”, walcząc m.in. pod Mejszagołą i Krawczunami. W dniu 18 lipca 1944 roku wraz z innymi żołnierzami został internowany i rozbrojony w Miednikach Królewskich. Stąd został wywieziono go do obozu Kałudze, gdzie – po nieudanej próbie ucieczki – oskarżono go o dezercję, szpiegostwo oraz zdradę ojczyzny i zaocznie skazano na 8 lat łagrów. Karę odbywał w na terenie obwodu kałuskiego oraz obecnego Kazachstanu, pracując m.in w kamieniołomach, przy spławianiu drewna, w fabryce zapałek oraz kopalni miedzi. W 1952 roku został na trzy lata zesłany do Kraju Krasnojarskiego. Do Polski powrócił w 1955 roku i zamieszkał w Olsztynie.
Był wieloletnim prezesem Zarządu Wojewódzkiego Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Olsztynie oraz wiceprezesem Stowarzyszenia Historycznego im. gen. Stefana Roweckiego „Grota”. Po śmierci został pochowany na cmentarzu komunalnym w Olsztynie przy ul. Poprzecznej.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Za swe zasługi został odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Zesłańców Sybiru oraz Medalami: Pro Patria i Pro Memioria.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]