Czesław Szpakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czesław Szpakowski
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data urodzenia 20 lipca 1883
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki 68 Pułk Piechoty
70 Pułk Piechoty
15 Pułk Piechoty „Wilków”
2 Pułk Strzelców Podhalańskich
PKU Sanok
Stanowiska dowódca batalionu sztabowego
kwatermistrz pułku
zastępca dowódcy pułku
komendant PKU
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie)

Czesław Szpakowski (ur. 20 lipca 1883, zm. ?) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. 15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Pełnił wówczas służbę w 68 Pułku Piechoty[1].

1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w 70 Pułku Piechoty[2]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 105. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 70 Pułk Piechoty[3]. W latach 20. był oficerem 15 Pułku Piechoty „Wilków” w Dęblinie, w którym w 1923 był p.o. dowódcy batalionu sztabowego[4], w 1924 kwatermistrzem pułku[5], a w 1925 roku dowódcą I batalionu[6]. 26 stycznia 1928 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7]. 26 kwietnia 1928 został przeniesiony do 2 Pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[8][9]. Na przełomie lat 20./30. był wiceprezesem i sekretarzem wydziału sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”[10][11]. Jego żona Irena pełniła w Sanoku funkcję przewodniczącej miejscowej Rodziny Wojskowej[12]. 12 marca 1929 roku został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Powiatowej Komendy Uzupełnień Sanok na stanowisko pełniącego obowiązki komendanta[13]. Z dniem 31 lipca 1931 został przeniesiony w stan spoczynku[14]. W 1934 jako podpułkownik piechoty przeniesiony w stan spoczynku był w oficerskiej kadrze okręgowej nr X jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i był wówczas przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Sanok[15].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku był dowódcą batalionu wartowniczego nr 102 w składzie Grupy „Drohobycz”[16].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 21 lipca 1920 roku, s. 596.
  2. Spis oficerów 1921 ↓, s. 196, 907.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 28.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 167, 400.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 158, 345.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 22 maja 1925 roku, s. 268.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 19.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 140.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 102, 167.
  10. Sprawozdanie Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół" w Sanoku za rok administracyjny 1932. 1933: Sanok, s. 2, 8, 10.
  11. Stefan Stefański. Pan Stefański opowiada. Wystawa obrazów i rzeźby w Sanoku. „Tygodnik Sanocki”, s. 6, Nr 15 (127) z 15 kwietnia 1994. 
  12. Edward Zając, Organizacje o charakterze gospodarczym, społecznym, kulturalnym i sportowym. Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 608.
  13. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 90.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 19 grudnia 1930 roku, s. 364.
  15. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 1042.
  16. Ryszard Dalecki. Działania Armii „Karpaty” na przyczółku rumuńskim. Organizacja i pierwsze działania bojowe 10-16 września 1939 r.. „Przemyskie Zapiski Historyczne”. 3, s. 135, 1985. ISSN 0860-0317. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]