Dąb Piotrowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dąb Piotrowy
Ilustracja
Dąb Piotrowy – z lewej strony
Państwo  Polska
Województwo  lubuskie
Lokalizacja Toporów, obok kościoła Matki Bożej Różańcowej
Obwód 874 cm (2011 r.)
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Dąb Piotrowy
Dąb Piotrowy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dąb Piotrowy
Dąb Piotrowy
52°15′52,8″N 15°15′32,6″E/52,264667 15,259056
Korona Dębu Piotrowego
Pień Dębu Piotrowego
Drugi dąb za kościołem
Miejsce spoczynku rodziny Manteuffel u podnóża dębów

Pomnik przyrody Dąb Piotrowydąb szypułkowy, pomnik przyrody, rosnący przy kościele pw. Matki Bożej Różańcowej w miejscowości Toporów, w województwie lubuskim. Jest własnością parafii rzymskokatolickiej w Toporowie, nadzór nad drzewami sprawuje wojewódzki konserwator przyrody.

Charakterstyka[edytuj | edytuj kod]

Dąb ma 25 m wysokości, a jego obwód w pierśnicy (1,30 m od podstawy) wynosi 8,74 m, natomiast tuż nad gruntem aż 1140cm[1] (dane z 2011 roku).

Drzewo jest jednym z najstarszych dębów w Polsce, jego wiek szacowany jest na 613 lat[2] (w 2016 roku). Ze względu na pusty środek, (dla zabezpieczenia przed wywróceniem "olbrzyma" na pobliski zabytkowy kościół), fragment podstawy pnia został częściowo wypełniony betonem. Dąb jest z złym stanie zdrowotnym. Jego korona jest stosunkowo wąska (12 x 9m), co może świadczyć o tym, że okaz jest w zaawansowanym stadium zamierania[1].

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa dębu łączy się z legendą przedstawioną w starych zapisach księgi parafialnej o tym, że car rosyjski Piotr I Wielki podczas podróży w 1697 r. do Holandii zatrzymał się w Toporowie (przedstawiając się jako Piotr Michajłow) i zjadł pod tym drzewem śniadanie[1].

Otoczenie[edytuj | edytuj kod]

Dąb Piotrowy rośnie w sąsiedztwie drugiego dębu (bez nazwy), którego wiek określany jest na około 400 lat. Drzewo także ma rangę pomnika przyrody. Z odległości kilku metrów obwody obu pomników wydają się podobne, jednak to tylko złudzenie, ponieważ młodszy dąb jest gęsto porośnięty bluszczem i w obwodzie ma "tylko" 6,20 m[1] (w pierśnicy).

U podnóża znajduje się mały cmentarz z końca XIX wieku, z marmurowym krzyżem, na którym pochowani są członkowie rodziny Manteuffel, ich dzieci i bliscy znajomi. Tuż obok stoi zabytkowy kościół oraz kaplica, w podziemiach której pochowani są dawni właściciele Toporowa.

Cały kompleks zabytków znajduje się na niewielkim wzgórzu, przez co wieża kościoła wraz z koronami dębów góruje nad miejscowością.

Płyty nagrobne Manteuffel przy dębach
Job i Rochus Manteuffel
Marie Manteuffel
Edwin Manteuffel
Hertha Manteuffel
Hans Manteuffel

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Robert Tomusiak, Paweł Zarzyński. 90 drzew. Okazy niezwykłe. Centrum Informacyjne Lasów Państwowych, 2014. s.90
  2. Cezary Pacyniak. Najstarsze drzewa w Polsce. PTTK Świat. 1992. s.?

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]