Dąbrowa (powiat staszowski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wsi w woj. świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, w gminie Osiek. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.
Dąbrowa
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat staszowski
Gmina Osiek
Sołectwo Niekrasów[1]
Wysokość 184 m n.p.m.
Strefa numeracyjna 15
Tablice rejestracyjne TSZ
SIMC Brak
Położenie na mapie gminy Osiek
Mapa lokalizacyjna gminy Osiek
Dąbrowa
Dąbrowa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dąbrowa
Dąbrowa
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Dąbrowa
Dąbrowa
Położenie na mapie powiatu staszowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu staszowskiego
Dąbrowa
Dąbrowa
Ziemia50°30′12″N 21°21′41″E/50,503333 21,361389

Dąbrowa – nieoficjalna nazwa przysiółka wsi Mucharzew w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, w gminie Osiek[2].

Obecnie jest to niewydzielona część wsi Mucharzew, która przynależy do parafii strzegomskiej (a nie parafii niekrasowskiej).

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.

W sąsiedztwie Dąbrowy (Mucharzewa) przebiega szerokotorowa linia kolejowa nr 65, tzw. LHS i droga powiatowa nr 0813T.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś wymieniana w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich pod koniec XIX wieku.

 Słownik geograficzny Królestwa Polskiego..., t. I.[3]
DĄBROWA, folwark, powiat sandomierski, gmina Tursko, parafia Niekrasów, stacya pocztowa Staszów, o 34 wiorst(y) od Sandomierza, 1 dom, 8 mieszkańców. Rozległość wynosi mórg 278, a mianowicie: grunty orne i ogrody mórg 167, łąk mórg 56, pastwisk mórg 6, lasu mórg 43, nieużytki i place mórg 6. Płodozmian 6-polowy. Budynków murowanych 1, drewnianych 2; jest cegielnia i pokłady gliny. Osada młynarska na Goleniu z gruntem mórg 25, oddzieloną została od folwarku. Folwark Dąbrowa oddzielony został od dóbr Osala.

Na podstawie ww. informacji z 1880 roku – Dąbrowa[4],[5],[6],[7] to folwark w ówczesnym powiecie sandomierskim, w ówczesnej gminie Tursko, w parafii Niekrasów ze stacją pocztową w Staszowie. Leży w odległości 34 wiorst od Sandomierza. Ma 1 dom i 8 mieszkańców. Rozległość ogólna wynosi 278 mórg, a mianowicie: 167 mórg gruntów ornych i ogrodów, 56 mórg łąk, 6 mórg pastwisk, 43 morgi lasu, 6 mórg nieużytków i placów. Stosuje się tu płodozmian 6-polowy. Budynków murowanych – 1, drewnianych – 2; jest tu też cegielnia i pokłady gliny[3].

W 1827 roku Osada Młynarska na Goleniu z gruntem 25 mórg oddzielona została od folwarku. Z kolei folwark Dąbrowa oddzielony został od dóbr Ossala w 1874 roku[3].

Dąbrowa w 1892 roku wchodziła w skład gminy Tursko, z urzędem gminy w Strużkach. Sądem okręgowym dla gminy był IV Sąd Okręgowy w Staszowie (tam też była stacja pocztowa). Gmina miała 8 781 mórg rozległości ogółem (w tym 5 083 mórg włościańskich) i 4 613 mieszkańców (w tym 14% pochodzenia żydowskiego, tj. 63 żydów). W skład gminy wchodziły jeszcze: Antoszówka, Ossala, Luszyca, Matyaszów, Nakol, Niekrasów, Niekurza, Okrągła, Pióry, Rudniki, Szwagrów, Strużki, Sworoń, Trzcianka, Tursko Małe, Tursko Wielkie, Tursko Wola, Wymysłów, Zaduska Kępa i Zawada[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Przemysław Rękas: Wykaz jednostek pomocniczych Gminy Osiek (pol.). W: Władze / Miasto Osiek i sołectwa [on-line]. Osiek, 2013-01-16, Biuletyn Informacji Publicznej Urzędu Miasta i Gminy Osiek [dostęp 30 kwietnia 2013 r.].
  2. Dąbrowa, przysiółek, gmina Osiek, powiat staszowski, województwo świętokrzyskie (pol.). W: Mapa topograficzna w skali 1:10 000. ORTO [on-line]. Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2011, geoportal.gov.pl [dostęp 27 kwietnia 2011 r.].
  3. a b c Filip Sulimierski (red. naczelny), Bronisław Chlebowski (red.), Władysław Walewski (red.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Nakładem Filipa Sulimierskiego i Władysława Walewskiego. T. I. Warszawa: Skład Główny w Redakcyi Wędrowca, ulica Nowy Świat Nr. 59, Druk „WIEKU” Nowy-Świat Nr. 59, 1880, s. 922.
  4. Według Filipa Sulimierskiego – Dąbrowa, porównaj Dąb. Tu dodać wypada, że nazwy Dąbrowa lub Dąbrówką często okazują się nieustalone dla pewnej danej miejscowości i bywają, niejednokrotnie używane jedna za drugą... Słownik geograficzny..., t. I, s. 919.
  5. Według Bronisława Chlebowskiego – Dąb, jako nazwa drzewa, i dawne nazwisko stanowi źródłosłów bardzo wielu nazw miejscowych jak Dębowo, Dębsk, Dębe, Dębiny, Dębice, Dębowiec, Dębnik, Dęblin, Dąbek, Dąbie, Dąbkowice. Niezmiernie rozpowszechnione nazwy: Dąbrowa, Dąbrówka, tudzież Dąbrowo, Dąbrówno, pochodzą prawdopodobnie od dawniejszej zaginionej formy: „Dąber”. Spotykamy bowiem to końcowe r w nazwach zwierząt-samców, odznaczających się siłą i dzielnością, jak Żubr (Ząbr ztąd Zambrów), tur, ogier, u ptaków nawet jak: kaczor, gąsior, kur. Ta dawna forma Dąber służyła nietylko za nazwisko drzewu, ale i za imię i nazwisko ludziom, szczególniej w żeńskiej formie: Dąbrowa i Dąbrówka. Co do ruskich nazw pokrewnych, te powstały od źródłosłowu Dub (obacz)... Słownik geograficzny..., t. I, s. 916.
  6. Dub, obacz Dąb i Dup... Słownik geograficzny..., t. II, s. 185.
  7. Według Bronisława Chlebowskiego – Dup, dawne imię czy też nazwisko, dało początek nazwom: Dupie, Dupice, które w ostatnich czasach pozmieniano na Dubie, Dubidze... Słownik geograficzny..., t. II, s. 227.
  8. Por. Filip Sulimierski (red. naczelny), Bronisław Chlebowski (red.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Nakładem Władysława Walewskiego do końca tomu X. Od tomu XI, z zasiłku Kasy pomocy dla osób pracujących na polu naukowem imienia D-ra Mianowskiego. T. XII. Warszawa: Druk „WIEKU” Nowy-Świat Nr. 61, 1892, s. 657.