Dębczyno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dębczyno
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat białogardzki
Gmina Białogard
Wysokość 27 m n.p.m.
Liczba ludności (2007) 180
Strefa numeracyjna (+48) 94
Kod pocztowy 78-200
Tablice rejestracyjne ZBI
SIMC 0302818
Położenie na mapie gminy wiejskiej Białogard
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Białogard
Dębczyno
Dębczyno
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dębczyno
Dębczyno
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Dębczyno
Dębczyno
Położenie na mapie powiatu białogardzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu białogardzkiego
Dębczyno
Dębczyno
Ziemia53°58′49″N 16°00′07″E/53,980278 16,001944

Dębczyno (niem. Denzin) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie białogardzkim, w gminie Białogard. W latach 1975–1998 wieś należała do województwa koszalińskiego. W roku 2007 wieś liczyła 180 mieszkańców.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Wieś leży ok. 1 km na południe od granicy miasta Białogard, przy trasie byłej linii wąskotorowej Białogard - Świelino, przy ujściu Mogilicy do Parsęty. Zabudowa wsi skupiona jest w większości wzdłuż drogi. Teren wokół wsi zajęty jest przez pola uprawne.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Przemiany kulturowe i osadnicze na Pomorzu, na początku późnego okresu wpływów rzymskich III - IV wieku n.e. wywołane przemieszczaniem się małych plemion germańskich wzdłuż dorzecza Odry, a nieco później wędrówką Gotów i Gepidów wraz ze sprzymierzonymi z nimi plemionami na tereny położone na północ od Morza Czarnego, znalazły swoje odzwierciedlenie w uformowaniu się na Pomorzu Zachodnim nowego ugrupowania kulturowego jakim była grupa dębczyńska. Etnicznie była to grupa niejednorodna o tradycji weneckiej, prawdopodobnie plemiona nadłebskie i skandynawskie. Na tle osadnictwa Pomorza skupienie osad i cmentarzysk w okolicy Dębczyna było czymś wyjątkowym, traktuje się je jako swego rodzaju prawdziwą aglomerację. Na przełomie XV-XVI wieku ostatni książęta dynastii zachodniopomorskiej powołali do życia okręgi domeny (Amt) na czele z zarządcami domen. Domeny były własnością książąt. Wśród 18 domen książęcych na Pomorzu Zachodnim znajdowała się domena białogardzka (Amt Belgard).
Rozwój gospodarki folwarczno-pańszczyźnianej zapoczątkowany w pierwszej ćwierci XVI wieku spowodował gwałtowne pogorszenie się sytuacji prawnej ludności wiejskiej żyjącej w dorzeczu Parsęty zaliczanych do najbardziej rozwiniętych gospodarczo terenów Pomorza Zachodniego. Rozrost folwarków dokonywał się kosztem gruntów chłopskich. Świadczą o tym supliki chłopów z Dębczyna z roku 1599 i 1609 r. zawierające skargę przeciwko odebraniu i włączeniu do nowo powstającego folwarku, najlepszej ich ziemi. W roku 1782 w skład tej domeny wchodziło 111 wsi, w tym Dębczyno. W 1939 r. wieś zamieszkiwały 324 osoby. Przed II wojną światową i po Dębczyno było i jest wsią rolników indywidualnych[1].

Zabytki i ciekawe miejsca[edytuj | edytuj kod]

We wsi i okolicy występują liczne stanowiska archeologiczne z różnych okresów stanowiące przykład zachowanych pozostałości słowiańskiego osadnictwa wiejskiego. Ok. 150 m na wschód od drogi polnej do Nawina znajduje się cmentarzysko szkieletowe, położone na stoku piaszczystego wzniesienia przy zachodnim brzegu Mogilicy. Wydobyty tu bardzo bogaty materiał archeologiczny datuje cmentarzysko na okres późnorzymski. Przy zachodnim brzegu Mogilicy, bezpośrednio na północ od polnej drogi ok. 500 m na północny wschód od drogi do Nawina odkryto osadę otwartą z okresu późnorzymskiego. Jest to przykład zachowanych pozostałości słowiańskiego osadnictwa wiejskiego.

Przy ujściu rzeki Mogilicy do Parsęty można znaleźć punkt widokowy.

Przy drodze do Nawina nieczynny cmentarz ewangelicki z XIX wieku, o pow. 23 ha.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

W okolicy wsi znajdują się znaczne zasoby wód podziemnych o I i II klasie jakości.

Rolnicy z Dębczyna specjalizują się w hodowli bydła.

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

Po obu stronach drogi z Dębczyna do Gruszewa - aleja o długości 2890 m, drzewa o obw. 215-320 cm takie jak: lipa drobnolistna, klon zwyczajny i jesion wyniosły.

W pobliżu ujęć wody występują stanowiska sowy.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Przez wieś wiodą trzy lokalne szlaki turystyczne:

  • Szlakiem najstarszych śladów osadnictwa na Ziemi Białogardzkiej - rowerowy, nieoznakowany
  • Szlak zachodni wokół Białogardu - rowerowo-pieszy
  • Szlak wschodni wokół Białogardu - rowerowo-pieszy.

Kultura[edytuj | edytuj kod]

W miejscowości znajduje się świetlica wiejska oraz boisko sportowe.

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Jest tutaj przystanek komunikacji autobusowej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Starostwo Powiatowe”. Białogard. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Plan Rozwoju Lokalnego Gminy Białogard na lata 2005-2013, Białogard, UG, 2005