Damaskin (Maluta)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Damaskin
Arcybiskup kamieniecko-podolski
Ilustracja
Kraj działania  ZSRR
Data i miejsce urodzenia 1880
Tulczyn
Data i miejsce śmierci po 1944
Omsk
Arcybiskup kamieniecko-podolski
Okres sprawowania 1943–1944
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne przed 1923
Chirotonia biskupia 20 sierpnia 1940
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 20 sierpnia 1940
Konsekrator Sergiusz (Stragorodski)

Damaskin, imię świeckie Dionizy Makarowicz Maluta[1] (ur. 1880 w Tulczynie, powiat bracławski, gubernia podolska, zm. po 1944 w Omsku[2]) – ukraiński biskup prawosławny, kolejno duchowny Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego i Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1880 r. w miejscowości Tulczyno gminy Klebanskiej powiatu Bracławskiego guberni Podolskiej w chłopskiej rodzinie[1].

Wykształcenie teologiczne uzyskał w niższej szkole duchownej w Żytomierzu. Ukończył następnie Studium Teologii Prawosławnej Uniwersytetu Warszawskiego[3].

W latach 1920–1931[4] był namiestnikiem[a] ławry Poczajowskiej[5]. Równocześnie pełnił funkcję dziekana wszystkich klasztorów w diecezji wołyńskiej[6]. W czasie rewindykacji cerkwi prawosławnych w II Rzeczypospolitej bronił przynależności monasteru do prawosławnych[5]. Od 1923 nadzorował także funkcjonowanie monasteru św. Onufrego w Jabłecznej[7].

20 sierpnia 1940 przyjął chirotonię biskupią z rąk metropolity moskiewskiego i kołomieńskiego Sergiusza i innych hierarchów. Został biskupem żytomierskim w jurysdykcji podległego Patriarchatowi Moskiewskiemu Ukraińskiego Autonomicznego Kościoła Prawosławnego. W 1941 przeniesiony na katedrę czerniowiecką i chocimską. W 1943 został biskupem kamieniecko-podolskim, łączył te obowiązki z zadaniami locum tenens eparchii krzemienieckiej. Po wycofaniu się wojsk hitlerowskich z ziem ukraińskich w 1944 i wkroczeniu Armii Czerwonej został aresztowany i zmarł w łagrze[8] w Omsku[2].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Formalnie godność przełożonego tego monasteru należała do metropolity warszawskiego i całej Polski.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Монахологий русского Свято-Пантелеимонова монастыря на Афоне. Москва: Голос-Пресс, 2013. с. 18
  2. a b Архиепископ Дамаскин (Малюта)
  3. Pawluczuk U. A.: Życie monastyczne w II Rzeczypospolitej. Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2007, s. 253. ISBN 978-83-7431-127-4.
  4. ПРАВОСЛАВНЫЕ НАМЕСТНИКИ ПОЧАЕВСКОЙ ЛАВРЫ И ЕЕ АРХИМАНДРИТЫ
  5. a b Pawluczuk U. A.: Życie monastyczne w II Rzeczypospolitej. Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2007, s. 96. ISBN 978-83-7431-127-4.
  6. Pawluczuk U. A.: Życie monastyczne w II Rzeczypospolitej. Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2007, s. 137. ISBN 978-83-7431-127-4.
  7. Pawluczuk U. A.: Życie monastyczne w II Rzeczypospolitej. Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2007, s. 175. ISBN 978-83-7431-127-4.
  8. Дамаскин (Малюта)
Poprzednik
Powstanie eparchii
Biskup czerniowiecki
1941 – 1943
Następca
Teodozjusz (Kowernynski)
Poprzednik
Pimen (Piegow)
Biskup kamieniecko-podolski
1943 – 1944
Następca
Maksym (Baczyński)