Danburyt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Danburyt
Danburite et pyrite (Mexique).JPG
Danburyt wydobyty w kopalni San Sebastian, Charcas, San Luis Potosí, Meksyk (35x28x21 cm)
Danburyt wydobyty w kopalni San Sebastian, Charcas, San Luis Potosí, Meksyk (35x28x21 cm)
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny borokrzemian wapnia (CaB2Si2O8)
Twardość w skali Mohsa 7
Przełam muszlowy do nierównego
Łupliwość niewyraźna
Układ krystalograficzny rombowy, kryształy słupkowe, zakończone klinowo
Gęstość minerału 2,97–3,03 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa bezbarwny, biały, różowy, żółty, brązowy
Rysa biała
Połysk szklisty do tłustego
Inne dyspersja: 0,017

Danburyt – nazwa minerału jest związana z miejscem występowania – Danbury w Connecticut, USA; gdzie został odkryty w 1839 r. w zmetamorfizowanych dolomitach.

Należy do minerałów bardzo rzadkich.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzy słupkowe kryształy przyjmujące postać wielościennego słupa, klinowato zakończonego rombową bipiramidą.Na ścianach kryształów widoczne jest nieraz poprzeczne prążkowanie. Występuje też w skupieniach zbitych i ziarnistych. Jest kruchy, najczęściej bezbarwny.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w utworach wykazujących bezpośredni lub pośredni związek z działalnościa magmową. Jest spotykany w pegmatytach, niekiedy występuje w żyłach kruszcowych.

Miejsca występowania: oprócz USA – Danbury /Conecticut/ oraz Russel, występuje również w Meksyku – rejon Baja i California, Birmie – Mogok, Japonii – Obira, Kyusziu. Także: Rosja – Dalniegorsk, Szwajcaria -Piz Vallatscha, Grison, Włochy – dolina Aosty, Viterbo, Czechy – Maglovec, Madagaskar.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Ma znaczenie naukowe oraz kolekcjonerskie. Największe wykształcone kryształy pochodzą z Rosji (bezbarwne o długości powyżej 20 cm). oraz z Madagaskaru (żółtobrunatne, o dł. około 10 cm).

Danburyt, ze względu na stosunkowo dużą twardość i słabą łupliwość doskonale nadaje się do wyrobu biżuterii. Starannie oszlifowane kamienie, mimo niewielkiej dyspersji, mogą być bardzo efektowne. Nadaje się im najczęściej szlif fasetkowy zarówno brylantowy jak i schodkowy.

Największy danburyt pochodzi z Birmy, ma żółtą barwę i masę 138,6 ct. Waga przeciętnych kamieni nie przekracza 10 ct.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Podręczny Leksykon Przyrodniczy. Minerały i kamienie szlachetne.
  • Atlas mineralogii.
  • Leksykon Przyrodniczy. Minerały.
  • R. Hochleitner: Minerały i kryształy.
  • J. Żaba: Ilustrowany słownik skał i minerałów. Videograf II, 2003.
  • J. Bauer: Przewodnik Skały i minerały. Multico, 1997.
  • K. Maślankiewicz: Kamienie szlachetne. Wydawnictwo Geologiczne, 1982.
  • N. Sobczak: Mała encyklopedia kamieni szlachetnych i ozdobnych. Alfa, 1986.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]