David Woodard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
David Woodard
Ilustracja
Woodard w 2020
Imię i nazwisko David James Woodard
Data i miejsce urodzenia 6 kwietnia 1964
Santa Barbara (Kalifornia)
Narodowość amerykańska
Język angielski
Alma Mater Uniwersytet Kalifornijski w Santa Barbara
Dziedzina sztuki Postmodernizm, pisanie, dyrygentura

David Woodard (wym. /ˈwʊdɑːrd/ ( odsłuchaj), ur. 6 kwietnia 1964) jest amerykańskim pisarzem i dyrygentem. W latach dziewięćdziesiątych wymyślił słowo „prequiem”, które było składanką słów „preemptive” i „requiem”. Prequiem to buddaistyczna praktyka komponowania muzyki, którą gra się podczas lub zaraz przed śmiercią jej podmiotu[1][2].

Woodard dyrygował oraz był dyrektorem muzycznym nabożeństw żałobnych w Los Angeles. W 2001 roku poprowadził ceremonie obywatelską na nieistniejącej już linii kolejowej Angels Flight w pamięci nieszczęśliwego wypadku Leona Praporta i jego rannej wdowy Loli[3][4]. Prowadził także prequiemy na łonie przyrody, między innymi w pamięci Brunatnego Pelikana Kalifornijskiego, na plaży, na której zginęło zwierzę[5].

Woodard słynie także z jego replik Dreamachine, lekko psychotropowej lampy, która była wystawiania w galeriach sztuki na całym świecie. W Niemczech i w Nepalu, słynie z kontrybucji do gazety literackiej Der Freund, w szczególności na temat karmy, świadomości roślin i osady Nueva Germiania w Paragwaju[6].

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Woodard studiował w New School for Social Research i na Uniwerstyecie Kalifornijskim w Santa Barbara[7].

Nueva Germania[edytuj | edytuj kod]

W 2003 roku Woodard został wybrany jako radny w Juniper Hills (hrabstwo Los Angeles) w Kalifornii. Podczas swojego mandatu zaproponował partnerstwo między Juniper Hills a Nueva Germania, w Paragwaju. Aby zrealizować swój plan, Woodard udał się do niegdysiejszej wegetariańskiej / feministycznej utopii i spotkał się z miejskim przywództwem. Po wizycie w mieście, zrezygnował z dalszego partnerstwa między miastowego, ale zainteresował się wspólnotą, która opisał i badał w późniejszych pismach. Szczególnie zainteresował się proto-transhumanistyczną koncepcja spekulanta Richarda Wagnera i Elisabeth Förster-Nietzsche, która wraz z mężem Bernhardem Försterem założyli i mieszkali w Kolonii w latach 1886-1889.[7]

Woodard i Burroughs stoją z Dreamachine, około 1997 roku[8]

W latach 2004-2008 Woodard często udawał się do Nueva Germania, z poparciem Wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych Dicka Cheneya[9]. W 2011 pozwolił szwajcarskiemu pisarzowi Christianowi Kracht opublikowanie ich wspólnej licznej korespondencji, w szczególności dotyczącej Nueva Germania[10]. Ukazały się dwa tomy pod wydawnictwem Uniwersytet Gottfrieda Wilhelma Leibniza w Hanowerze Wehrhahn Verlag[11].

Frankfurter Allgemeine Zeitung uznało, że: „[Woodard i Kracht] zacierają granicę między życiem a sztuką.”[12] Der Spiegel zakłada, że pierwszy tom, Five Years, vol. 1[13], jest „duchowym dziełem przygotowawczym” do kolejnej powieści Imperium Krachta[14].

Według Andrewa McCanna, „Kracht towarzyszył Woodardowi w podróży do tego, co zostało z tego miejsca, w którym potomkowie pierwotnych osadników żyją w drastycznie zmniejszonych warunkach. Jak wynika z korespondencji, Kracht zobowiązał Woodarda do popierania rozwoju kultury i zbudowania miniaturowej Festspielhaus w Bayreuth na miejscu dawnej rezydencji Elisabeth Förster-Nietzsche.”[15][a] W ostatnich latach Nueva Germania hartowała się w bardziej turystyczne oblicza, otwierając zakwaterowania typu bed and breakfast, hotele, i prowizoryczne muzeum historyczne.

Dreamachine[edytuj | edytuj kod]

W latach 1989-2007 Woodard tworzył repliki Dreamachine[16][17], stroboskopowej konstrukcji wymyślonej przez Briona Gysina i Iana Sommerville'a, która składa się z cylindra, wykonanego z miedzi lub papieru. Ten cylinder obraca się wokół lampy elektrycznej — podczas obserwacji przy zamkniętych oczach maszyna może wywoływać aberracje umysłowe porównywalne do zatrucia narkotykami lub śnienia[18][b].

Po wniesieniu Dreamachine do wizualnej retrospektywy Ports of Entry[19][20] Williama S. Burroughsa w LACMA z 1996 roku, Woodard zaprzyjaźnił się z autorem i podarował mu „bohemian model” (papier) Dreamachine na 83 urodziny[21][22]. Sotheby's wystawił na aukcji poprzednią maszynę prywatnemu kolekcjonerowi w 2002 roku, a ta ostatnia pozostaje na przedłużonej pożyczce z posiadłości Burroughsa w Spencer Museum of Art.[23]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Szwajcarski filolog klasyczny Thomas Schmidt porównuje epistolarny głos Woodarda do postaci w tle w powieści Thomasa Pynchon.
  2. W 1990 roku Woodard wynalazł fikcyjną maszynę psychoaktywną, Feraliminal Lycanthropizer, którego efekty są totalnie odwrotnie od tych, jakie wywołuje Dreamachine.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Carpenter, S., „In Concert at a Killer's Death”, Los Angeles Times, 9 maja 2001.
  2. Rapping, A., Portret Woodarda (Seattle: Getty Images, 2001).
  3. Reich, K., „Family to Sue City, Firms Over Angels Flight Death”], Los Angeles Times, 16 marca 2001.
  4. Dawson, J., Los Angeles' Angels Flight (Mount Pleasant, US: Arcadia Publishing, 2008), str. 125.
  5. Manzer, T., „Pelican's Goodbye is a Sad Song”, Press-Telegram, 2 października 1998.
  6. Carozzi, I., „La storia di Nueva Germania”, Il Post, 13 października 2011.
  7. a b Riniker, C., „Autorschaftsinszenierung und Diskursstörungen in Five Years”, w J. Bolton, et al., redaktorzy, German Monitor 79 (Lejda: Brill, 2016).
  8. Chandarlapaty, R., „Woodard and Renewed Intellectual Possibilities”, w Seeing the Beat Generation (Jefferson, NC, US: McFarland & Company, 2019), str. 98–101.
  9. Epstein, J., „Rebuilding a Home in the Jungle”, San Francisco Chronicle, 13 marca 2005.
  10. Schröter, J., „Interpretive Problems with Author, Self-Fashioning and Narrator”, w Birke, Köppe, redaktorzy, Author and Narrator (Berlin: De Gruyter, 2015), str. 113–138.
  11. Woodard, D., „In Media Res”, 032c, lato 2011, str. 180–189.
  12. Link, M., „Wie der Gin zum Tonic”, Frankfurter Allgemeine Zeitung, 9 listopada 2011.
  13. Kracht, C., & Woodard, Five Years (Hanower: Wehrhahn Verlag, 2011).
  14. Diez, G., „Die Methode Kracht”, Der Spiegel, 13 lutego 2012.
  15. McCann, A. L., „Allegory and the German (Half) Century”, Sydney Review of Books, 28 sierpnia 2015.
  16. Allen, M., „Décor by Timothy Leary”, The New York Times, 20 stycznia 2005.
  17. Stirt, J. A., „Brion Gysin's Dreamachine—still legal, but not for long”, bookofjoe, 28 stycznia 2005.
  18. Woodard, uwaga dotycząca programu, Program, Berlin, Listopad 2006.
  19. Knight, C., „The Art of Randomness”, Los Angeles Times, 1 sierpnia 1996.
  20. Bolles, D., „Dream Weaver”, LA Weekly, 26 lipca—1 sierpnia 1996.
  21. Ambasada Stanów Zjednoczonych, Praga, „Literární večer s diskusí”, październik 2014.
  22. Woodard, „Burroughs und der Steinbock”, Schweizer Monat, marzec 2014, str. 23.
  23. Spencer Museum of Art, Dreamachine, KU.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]