Dawidów (obwód lwowski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dawidów
Давидів
ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Ukraina
Obwód Flag of Lviv Oblast.png lwowski
Rejon pustomycki
Powierzchnia 4,37 km²
Wysokość 309 m n.p.m.
Populacja (2001)
• liczba ludności
• gęstość

4557[1]
1042,79 os./km²
Kod pocztowy 81151
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu lwowskiego
Dawidów
Dawidów
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Dawidów
Dawidów
Ziemia49°44′39″N 24°08′17″E/49,744167 24,138056
Portal Portal Ukraina

Dawidów (ukr. Давидів) – wieś w rejonie pustomyckim obwodu lwowskiego. Liczba ludności – 4557 osób. Przez wieś przebiega ukraińska droga krajowa N09. Dawidów jest położony na skraju Roztocza Dawidowskiego (południowo-wschodni kraniec Roztocza Wschodniego), w kotlinie rzeki Dawidówka, oraz Wyżyny Podolskiej (Gołogóry i Płaskowyż Lwowski). Teren wsi ma charakter pagórkowaty, średnia wysokość wynosi 309 m n.p.m.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na terenie dzisiejszego Dawidowa odkryto znaleziska archeologiczne związane z kulturą Scytów, stąd przyjmuje się, że w tym miejscu znajdowała się osada nawet w II w. n. e. Uważa się, że Dawidów istniał w XII wieku. Książę wołyński Dawid Igorewicz osiedlił tu pojmanych Połowców. W drugiej połowie XIII wieku wieś została zniszczona przez najazd Tatarów pod wodzą Burundaja.

Dawidów został odbudowany dopiero w XIV wieku, kiedy ziemia lwowska stała się częścią Korony Polskiej. Pierwsza pisemna wzmianka o Dawidowie pochodzi z 20 marca 1355 roku, kiedy to król polski Kazimierz III Wielki nadał ją rycerzowi ze Śląska Grzegorzowi Tymszycowi. Dokument wspomina, że wieś leży na dawnej drodze prowadzącej z Halicza do Lwowa. Potomkowie Grzegorza Tymszyca podpisywali się wskazując na swą własność „z Dawidowa”, a następnie nazywali się Dawidowskimi.

Stanisław (Ostaszko) z Dawidowa otrzymał w 1415 roku przywilej od króla Władysława II Jagiełły wprowadzenia we wsi prawa niemieckiego. W 1439 roku funduje kościół parafialny pw. św. Stanisława.

W 1515 roku oraz między 1618 i 1620 wieś została spustoszona przez Tatarów.

W dalszej swej historii wieś często zmieniała swych właścicieli. Wieś była gęsto zaludniona i zamieszkiwana przez Polaków. Od 1649 roku Dawidów był własnością klasztoru dominikanów we Lwowie, do zniesienia pańszczyzny w 1848 roku.

Podczas I rozbioru Rzeczypospolitej w 1772 roku Dawidów dostaje się pod zabór austriacki i staje się częścią Galicji. W 1845 roku zostaje otwarta we wsi pierwsza szkoła podstawowa.

W Dawidowie wychował się Kornel Ujejski – polski poeta, publicysta społeczny; nazywany często „ostatnim wielkim poetą romantyzmu”. We wsi urodził się w 1865 roku Ernest Breiter, polski publicysta, historyk (biografia Władysława Opolczyka) i członek rządu Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej.

W marcu 1897 roku podczas wyborów do parlamentu austriackiego doszło do krwawych zamieszek, podczas których zamordowany został komisarz wyborczy Stanisław Popiel a dwóch miejscowych chłopów zabitych. Bunt został stłumiony przez regularny oddział wojskowy. O zamieszkach, a następnie o procesie chłopów dawidowskich relacjonowała prasa monarchii austro-węgierskiej i polska w zaborze pruskim i rosyjskim.

W II Rzeczypospolitej miejscowość była siedzibą gminy wiejskiej Dawidów i zamieszkana była niemal wyłącznie przez Polaków[2]. W 1946 roku polscy mieszkańcy wsi musieli ją opuścić i zostali wywiezieni transportem kolejowym m.in. na Dolny Śląsk. Natomiast Dawidów został zasiedlony ludnością ukraińską.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]