Demokratyczna Partia Chłopska Niemiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Demokratyczna Partia Chłopska Niemiec
Die Demokratische Bauernpartei Deutschlands
Ilustracja
Skrót DBD
Lider pierwszy
Ernst Goldenbaum
ostatni
Ulrich Junghanns
Data założenia 1948
Data rozwiązania 1990
Ideologia polityczna w teorii:Liberalny socjalizm
w praktyce:komunizm
Poglądy gospodarcze Socjalizm rynkowy
Liczba członków 122,000 (1988)
Młodzieżówka Freie Deutsche Jugend
Barwy      zielony
Budynek Zarządu Okręgowego w Schwerinie w 1990

Demokratyczna Partia Chłopska Niemiec (niem. Die Demokratische Bauernpartei Deutschlands, DBD) – ugrupowanie istniejące we NRD w latach 1948–1990 jako część Bloku Demokratycznego i Frontu Narodowego, adresujące swój program do ludności rolniczej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

29 kwietnia 1948 odbył się w Schwerinie zjazd założycielski nowego ugrupowania, na którego istnienie wydała wcześniej zgodę komendantura sowiecka (SMAD). Rolę twórcy nowej partii, mającej za zadanie osłabić wpływy CDU i LDPD w rejonach rolniczych, wyznaczono działaczowi SED Ernstowi Goldenbaumowi, który do 1982 pełnił funkcję jej prezesa.

W teorii partia miała bronić interesów drobnego i średniego rolnictwa, w praktyce popierała kolektywizację wsi i tworzenie spółdzielni. W 1951 do DPD należało 85 tys. osób (w 1984: 108 tys.). Partia wydawała dziennik „Bauernecho”.

Po przemianach demokratycznych z przełomu 1989 i 1990 ugrupowanie próbowało zmienić profil na „rolniczo-ekologiczny”; w pierwszych wolnych wyborach do Izby Ludowej uzyskało 2,2% głosów, co przełożyło się na 9 miejsc w parlamencie[1]. W czerwcu 1990 partia zadecydowała o włączeniu się w struktury CDU-Ost, a wraz z nią jej działacze znaleźli się w szeregach ogólnoniemieckiej Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej. Ostatni prezes DBD Ulrich Junghanns został m.in. przewodniczącym CDU w Brandenburgii.

Przewodniczący[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Najwięcej głosów padło na DBD w okręgach Neubrandenburg – 6,3%, Rostock – 4,4% i Schwerin – 4,0%. W czasach NRD to właśnie Meklemburgia była „twierdzą” ludowców.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Theresia Bauer: Blockpartei und Agrarrevolution von oben. Die Demokratische Bauernpartei Deutschlands 1948-1963. München: 2003. (niem.)
  2. Peter Joachim Lapp: Die 'befreundeten Parteien' der SED. DDR-Blockparteien heute. Köln: Verlag Wissenschaft und Politik, 1988. ISBN 3-8046-8699-0. (niem.)
  3. Peter Joachim Lapp: Ausverkauf. Das Ende der Blockparteien. Berlin: Edition Ost, 1998. ISBN 3-932180-58-5. (niem.)