Dendropicos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dendropicos[1]
Malherbe, 1849[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – samiec dzięcioła jasnolicego (D. fuscescens)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd dzięciołowe
Podrząd dzięciołowce
Nadrodzina Picoidea
Rodzina dzięciołowate
Podrodzina dzięcioły
Plemię Melanerpini
Rodzaj Dendropicos
Typ nomenklatoryczny

Dendropicos lafresnayi Malherbe, 1849

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Dendropicos – rodzaj ptaka z podrodziny dzięciołów (Picinae) w rodzinie dzięciołowatych (Picidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Afryce[7].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 12–22 cm; masa ciała 17–52,5 g[8].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Dendropicos: gr. δενδρον dendron – drzewo; późnogr. πικος pikos – dzięcioł, od łac. picus – dzięcioł[9].
  • Erythronerpes: gr. ερυθρος eruthros – czerwony; ἑρπης herpēs – pełzacz, coś pełzajcego, od ἑρπω herpō – pełzać[10]. Gatunek typowy: Picus abyssinicus Salt. = Picus abyssinicus Stanley, 1814.
  • Mesopicos: gr. μεσος mesos – środkowy, pośredni; późnogr. πικος pikos – dzięcioł, od łac. picus – dzięcioł[11]. Gatunek typowy: Picus goertans Gm. = Picus goertae Statius Müller, 1776.
  • Polipicus: gr. πωλος pōlos – dziewica; późnogr. πικος pikos – dzięcioł, od łac. picus – dzięcioł[12]. Gatunek typowy: Polipicus elliotii Cassin, 1863.
  • Ipophilus: gr. ιψ ips, ιπος ipos – kornik; φιλος philos – miłośnik[13]. Gatunek typowy: Picus obsoletus Wagler, 1829.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Gatunki D. elliotii, D. goertae, D. griseocephalus zostały wyodrębnione z rodzaju Mesopicos natomiast D. obsoletus z rodzaju Ipophilus[14][15]. Do rodzaju należą następujące gatunki[16]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dendropicos, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Malherbe 1849 ↓, s. 338.
  3. H.G.L. Reichenbach: Handbuch der speciellen Ornithologie. Dresden and Leipzig: Expedition der Vollstèandigsten Naturgeschichte, 1854, s. 337. (niem.)
  4. Malherbe 1849 ↓, s. 340.
  5. J. Cassin. Notes on the PICIDAE, with descriptions of new and little known species. „Proceedings of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia”. 15, s. 196, 1863 (ang.). 
  6. J. Cabanis, F. Heine: Museum Heineanum: Verzeichniss der ornithologischen Sammlung des Oberamtmann Ferdinand Heine, auf Gut St. Burchard vor Halberstadt. T. 4: Klettervögel. Cz. 2. Halberstatd: In Commission bei R. Frantz, 1863, s. 113. (niem.)
  7. F. Gill, D. Donsker (red.): Woodpeckers (ang.). IOC World Bird List: Version 6.4. [dostęp 2017-01-18].
  8. H. Winkler, D. Christie: Family Picidae (Woodpeckers). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 7: Jacamars to Woodpeckers. Barcelona: Lynx Edicions, 2002, s. 464–465, 467, 469–470, 473. ISBN 84-87334-37-7. (ang.)
  9. Jobling 2017 ↓, s. Dendropicos.
  10. Jobling 2017 ↓, s. Erythronerpes.
  11. Jobling 2017 ↓, s. Mesoopicos.
  12. Jobling 2017 ↓, s. Polipicus.
  13. Jobling 2017 ↓, s. Ipophilus.
  14. J. Fuchs, J.-M. Pons. A new classification of the Pied Woodpeckers assemblage (Dendropicini, Picidae) based on a comprehensive multi-locus phylogeny. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 88, s. 28–37, 2015. DOI: 10.1016/j.ympev.2015.03.016 (ang.). 
  15. M.J. Dufort. An augmented supermatrix phylogeny of the avian family Picidae reveals uncertainty deep in the family tree. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 94 (A), s. 313-326, 2016. DOI: 10.1016/j.ympev.2015.08.025 (ang.). 
  16. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Plemię: Melanerpini Gray,GR, 1846 (Wersja: 2017-03-16). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2017-04-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. A. Malherbe. Nouvelle classification des Picinées ou pics, devant bervir de base a une monographie de ces oiseaux grimpeurs, accompagnée de planches peintes. „Mémoires de l’Académie nationale de Met”. 30, s. 313–367, 1849 (fr.). 
  2. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2017. [dostęp 2017-01-18]. (ang.)