Diego Maradona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Diego Maradona
Ilustracja
Diego Armando Maradona (1985)
Pełne imię i nazwisko Diego Armando Maradona
Data i miejsce urodzenia 30 października 1960
Lanús
Data i miejsce śmierci 25 listopada 2020
Tigre
Wzrost 165 cm[1]
Pozycja pomocnik, napastnik
Kariera juniorska
Lata Klub
1968–1969 Estrella Roja
1970–1974 Los Cebollitas
1975–1976 Argentinos Juniors
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1976–1981 Argentinos Juniors 167 (116)
1981–1982 Boca Juniors 40 (28)
1982–1984 FC Barcelona 36 (22)
1984–1991 SSC Napoli 188 (81)
1992–1993 Sevilla FC 26 (5)
1993–1994 Newell’s Old Boys 5 (0)
1995–1997 Boca Juniors 30 (7)
W sumie: 492 (259)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1977–1979  Argentyna U-20 24 (13)
1977–1994  Argentyna 91 (34)
W sumie: 115 (47)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1994 Deportivo Mandiyú
1995 Racing Club
2008–2010 Argentyna
2011–2012 Al-Wasl
2013–2017 Deportivo Riestra (asystent)
2017–2018 Al-Fujairah
2018–2019 Dorados
2019–2020 Gimnasia de La Plata
Dorobek medalowy
Mistrzostwa świata
I miejsce Meksyk 1986
II miejsce Włochy 1990
Copa América
brąz Brazylia 1989
Mistrzostwa świata U-20
złoto Japonia 1979

Diego Armando Maradona (ur. 30 października 1960 w Lanús, zm. 25 listopada 2020 w Tigre) – argentyński piłkarz i trener piłkarski. Nazywany także „El Diez” („Dziesiątka”) i „Pelusa” („Puszek”). Uważany za jednego z najlepszych graczy w historii tego sportu, został wybrany najlepszym zawodnikiem XX wieku, uzyskując 53% głosów w sondzie na oficjalnej stronie FIFA. Uzyskał trzecie miejsce w głosowaniu zrealizowanym przez członków Komisji Futbolowej FIFA i ludzi prenumerujących FIFA Magazine[2].

Przez większość swojego życia Maradona zdobywał wielkie trofea zarówno z reprezentacją Argentyny, jak również z niektórymi klubami, w których grał. Z reprezentacją zdobył mistrzostwo świata w 1986, wicemistrzostwo na mundialu w 1990 i mistrzostwo na mistrzostwach świata juniorów w 1979. Najważniejsze trofea na poziomie klubowym zdobył grając w SSC Napoli, z którym zdobył Puchar UEFA oraz jedyne dwa tytuły mistrza Włoch w historii drużyny.

Po zakończeniu kariery sportowej związał się z telewizją, prowadził program La Noche del 10, emitowany przez Canal 13 pod koniec 2005 roku. Był także wiceprezesem Comisión de Fútbol Atlético Boca Juniors od czerwca 2005 do sierpnia 2006 roku. Od 2008 do 2010 był selekcjonerem seniorskiej reprezentacji Argentyny, z którą wywalczył awans do Mistrzostw Świata 2010 w RPA, a w turnieju finałowym awansował do ćwierćfinału.

Życiorys

Kariera piłkarska

Kariera klubowa

W wieku 10 lat zapisał się do młodzieżowej drużyny piłkarskiej Los Cebollitas. W profesjonalnym futbolu zadebiutował w 1976, dołączając do Argentinos Juniors. Dla Argentinos zagrał w 167 spotkaniach, strzelając 115 bramek. Lata 1981–1982 spędził w CA Boca Juniors, gdzie rozegrał 40 meczów i strzelił 28 goli. W 1979, 1980 i 1981 był królem strzelców Primera División, zdobywając kolejno 27, 25 i 40 bramek.

W 1982 wyjechał z Argentyny i przeszedł do hiszpańskiego FC Barcelona, z którym wygrał Puchar Króla, Puchar Ligi Hiszpańskiej oraz Superpuchar Hiszpanii. Po konflikcie z prezesem Josepem Lluisem Núñezem i groźnej kontuzji w starciu z Andonim Goikoetxeą Maradona zdecydował się opuścić Hiszpanię.

W 1984 przeszedł do włoskiego SSC Napoli. W Neapolu przywitało go 75 tys. widzów, ten rekord został pobity dopiero w 2009 roku na prezentacji Cristiano Ronaldo w barwach Realu Madryt[3]. Trzy lata później zdobył pierwszy tytuł – Mistrzostwo Włoch. Kolejne trofea to: puchar Włoch, superpuchar Włoch, a także drugie scudetto. W 1989 SSC Napoli z Maradoną w składzie sięgnęło po Puchar UEFA, w dwumeczu finałowym pokonując VfB Stuttgart 2:0 i 3:3. Maradona został ulubieńcem kibiców i jedną z legend klubu. Podczas 7 lat spędzonych w Neapolu rozegrał 258 meczów, strzelając 115 bramek.

W 1992 podpisał kontrakt z zespołem Sevilla FC. Jedynym osiągnięciem Argentyńczyka było 7. miejsce w Primera División. Popadł w konflikt z władzami klubu, w szczególności z wiceprezesem Jose Marią del Nido, stąd też po sezonie powrócił do rodzinnej Argentyny. Trafił do Newell’s Old Boys, gdzie zaliczył jedynie epizod, osiągając zaledwie ostatnie, 20. miejsce w argentyńskiej Primera División.

FIFA nałożyła na Maradonę 15-miesięczną dyskwalifikację, tym razem za stosowanie niedozwolonych środków. Argentyńczyk powrócił do sportu w 1995, podpisując ostatni w karierze kontrakt – z Boca Juniors. Mimo kolejnych problemów ze zdrowiem i narkotykami, Maradona zdążył zostać wicemistrzem Argentyny w 1998.

Ostatnim meczem Diego Maradony w karierze było spotkanie z 25 października 1997 roku, River Plate–Boca Juniors 1:2, na Estadio Monumental. Piłkarz rozegrał 45 minut, po czym zszedł z boiska. 30 października 1997 oficjalnie zakończył karierę piłkarską.

Reprezentacja Argentyny

Diego Maradona, trzymający Puchar Świata FIFA (1986)

W reprezentacji Argentyny zadebiutował 27 lutego 1977 na La Bombonerze, w wygranym spotkaniu przeciwko Węgrom 5:1.

W 1979 Maradona sięgnął po Mistrzostwo Świata Juniorów w Japonii, po pokonaniu w finale reprezentacji ZSRR 3:1. Został wicekrólem strzelców turnieju, zdobywając 6 goli.

W 1982 znalazł się w kadrze na mistrzostwa świata. Jego drużyna przeszła pierwszą rundę turnieju, przegrywając z Belgią oraz pokonując Węgry i Salwador. Argentyna odpadła w drugiej rundzie turnieju, a Maradona w ostatnim meczu otrzymał czerwoną kartkę.

Maradona poprowadził drużynę narodową do zwycięstwa w mistrzostwach świata w 1986 roku w Meksyku. W meczu finałowym Argentyna pokonała reprezentację RFN 3:2. W ćwierćfinałowym meczu z Anglią Maradona zdobył dwie bramki. Jedną z nich strzelił ręką, natomiast drugą po rajdzie przez niemal całe boisko i minięciu sześciu angielskich zawodników. Tłumacząc się z pierwszej bramki, stwierdził, że pomogła mu ręka Boga. Dopiero po 19 latach w jednym z udzielanych wywiadów przyznał, że gola zdobył niezgodnie z przepisami, a 22 lata później przeprosił za ten incydent[4].

Podczas mistrzostw świata w 1990 we Włoszech Maradona był kapitanem swojej reprezentacji. Z jego pomocą Argentyna dotarła do finału, pokonując po drodze m.in. Brazylię, Jugosławię i Włochy. Finałowy mecz z RFN zakończył się porażką 0:1, po golu zdobytym z rzutu karnego w ostatnich minutach spotkania przez Andreasa Brehmego.

W marcu 1991 roku podczas testu antydopingowego wykryto w organizmie zawodnika niedozwolone środki.

Mistrzostwa świata w Stanach Zjednoczonych (1994), mimo świetnych meczów m.in. z Grecją gdzie strzelił bramkę, były końcem reprezentacyjnej kariery Maradony. Został z nich wykluczony po ponownie pozytywnym teście antydopingowym.

Ostatnim meczem piłkarza w reprezentacji było spotkanie z 25 czerwca 1994 roku Argentyna-Nigeria 2:1 na Foxboro Stadium w ramach mistrzostw świata. Reprezentacja już bez Maradony przegrała ostatni mecz grupowy z Bułgarią 0:2, a w 1/8 finału Argentyńczycy przegrali z Rumunią 2:3 i na tym zakończyli udział w mundialu.

Kariera trenerska

Rozpoczął pracę trenerską w argentyńskim I ligowym zespole Deportivo Corrientes w 1994. Nie odniósł sukcesów, zajmując dopiero trzynaste miejsce w Primera División. Po roku przeniósł się do Racing Club, gdzie również nie wiodło mu się najlepiej, a w lidze uplasował się na 12. pozycji.

29 października 2008 został selekcjonerem reprezentacji Argentyny. Na ławce trenerskiej zadebiutował 19 listopada 2008 w meczu towarzyskim ze Szkocją (1:0). Maradona wywalczył z Argentyną awans na Mistrzostwa Świata 2010. Tam prowadzona przez niego reprezentacja dotarła do ćwierćfinału, gdzie przegrała 0:4 z Niemcami i odpadła z turnieju. 27 lipca 2010 dostał propozycję, aby prowadził dalej reprezentację Argentyny, lecz jego współpracownicy muszą odejść. Maradona zrezygnował z funkcji selekcjonera kadry, ponieważ chciał by jego sztab został. Sergio Batista został tymczasowym trenerem reprezentacji[5].

Przed mistrzostwami deklarował, że jeśli Argentyna zdobędzie mistrzostwo świata, przejdzie się w publicznym miejscu nago[6].

16 maja 2011 został trenerem Al-Wasl Dubaj, klubu ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich[7] i pracował tam do 10 lipca 2012. We wrześniu 2018 został trenerem klubu Dorados de Sinaloa z drugiej ligi meksykańskiej[8]. Ostatnim klubem, który prowadził w latach 2019-2020 był argentyński Gimnasia y Esgrima La Plata.

Po zakończeniu kariery

Diego Maradona (2019)

W 2000 roku wydał autobiografię zatytułowaną „El Diego”, napisaną we współpracy z Danielem Arcuccim i Ernesto Cherquisem Bialo. Opisuje w niej swoje dzieciństwo, karierę piłkarską, a także zawarł w niej listę stu, jego zdaniem, najlepszych piłkarzy świata. Książka ukazała się w Polsce pięć lat później, nakładem wydawnictwa „Zysk i S-ka”; przełożył ją Wojciech Charchalis.

W 2004 roku, z okazji stulecia FIFA, Maradona wraz z brazylijskim piłkarzem Pelém, został wybrany najwybitniejszym piłkarzem wszech czasów. W tym samym roku, doznał zawału serca[9]. Większość czasu spędził w klinice medycznej na Kubie.

W 2005 roku wziął udział w drugiej edycji włoskiego Tańca z gwiazdami. Zrezygnował z zabawy po trzecim odcinku, zajmując 9. miejsce.

W 2012 prowadził akcję promocyjną szachów w Zjednoczonych Emiratach Arabskich[10].

Na początku listopada 2020 roku trafił do szpitala w związku ze zdiagnozowaniem u niego krwiaka podtwardówkowego. 4 listopada przeszedł operację, po której nie nastąpiły żadne komplikacje ani skutki uboczne. W połowie listopada Maradona wypisał się ze szpitala na własne życzenie i wrócił do rodzinnego domu. Zmarł 25 listopada 2020 roku w godzinach porannych na skutek ataku serca[11]. Po jego śmierci w Pałacu Prezydenckim w Buenos Aires wystawiono trumnę z ciałem legendarnego piłkarza[12]. Ostatnie pożegnanie nastąpiło 26 listopada 2020 na cmentarzu Jardín de Bella Vista w okolicy Buenos Aires[13].

Życie prywatne

Jego bracia Hugo i Raúl również byli piłkarzami. Jego synem jest włoski piłkarz i zawodnik piłki plażowej Diego Sinagra[14]. Maradona został teściem piłkarza Sergio Agüero.

Był silnym zwolennikiem polityki lewicowej. Wielokrotnie udzielał poparcia południowoamerykańskim politykom, m.in. Fidelowi Castro[15] czy też Hugo Chávezowi. W jednym z wywiadów przyznał, że nienawidzi wszystkiego, co amerykańskie. Wyrażał podziw wobec rewolucjonisty Che, na ramieniu posiadał tatuaż z jego wizerunkiem[16].

Upamiętnienie

Po śmierci

Statystyki

Kariera klubowa

Klub Liga Sezon Ligi krajowe Puchary krajowe Puchary kontynentalne Łącznie
Występy Bramki Występy Bramki Występy Bramki Występy Bramki
Argentyna Argentinos Juniors Primera División 1976 11 2 0 0 11 2
1977 49 19 0 0 49 19
1978 35 25 0 0 35 25
1979 27 26 0 0 27 26
1980 45 43 0 0 45 43
Łącznie 167 115 0 0 167 115
Argentyna Boca Juniors Primera División 1981 40 28 0 0 40 28
Łącznie 40 28 0 0 40 28
Hiszpania FC Barcelona La Liga 1982/1983 20 11 5 3 4 5 29 19
1983/1984 16 11 4 1 3 3 23 15
Łącznie 36 22 9 4 7 8 52 34
Włochy SSC Napoli Serie A 1984/1985 30 14 6 3 0 0 36 17
1985/1986 29 11 2 2 0 0 31 13
1986/1987 29 10 10 7 2 0 41 17
1987/1988 28 15 9 6 2 0 39 21
1988/1989 26 9 12 7 12 3 50 19
1989/1990 28 16 3 2 5 0 36 18
1990/1991 18 6 3 2 4 2 25 10
Łącznie 188 81 45 29 25 5 258 115
Hiszpania Sevilla FC La Liga 1992/1993 26 5 3 3 0 0 29 8
Łącznie 26 5 3 3 0 0 29 8
Argentyna Newell’s Old Boys Primera División 1993/1994 7 0 0 0 7 0
Łącznie 7 0 0 0 7 0
Argentyna Boca Juniors Primera División 1995/1996 11 3 0 0 11 3
1996/1997 13 2 0 0 13 2
1997/1998 6 2 0 0 6 2
Łącznie 30 7 0 0 30 7
Argentyna Argentyna 244 150 0 0 244 150
Hiszpania Hiszpania 62 27 12 7 7 8 81 42
Włochy Włochy 188 81 45 29 25 5 258 115
Łącznie w karierze 494 258 57 36 32 13 583 307

Osiągnięcia

Zawodnik

Boca Juniors
FC Barcelona
SSC Napoli
Reprezentacja Argentyny

Indywidualnie

Trener

Reprezentacja Argentyny
Dorados de Sinaloa

Przypisy

  1. Diego Maradona w bazie WorldFootball (ang.)
  2. Wywiad dla FIFA.
  3. Cristiano Ronaldo welcomed by 80,000 fans at Real Madrid unveiling (ang.). theguardian.com, 2009-07-06. [dostęp 2013-10-26].
  4. Maradona przeprosił za rękę Boga (pol.). Wprost, 2008-01-31. [dostęp 2011-05-23].
  5. Diego Maradona’s tenure as Argentina coach ends (ang.). BBC Sport, 2010-07-27. [dostęp 2010-07-28].
  6. Wypowiedź V. del Bosque.
  7. Марадона возглавит „Аль-Васл” из ОАЭ (ros.). championat.com, 2011-05-16. [dostęp 2013-10-25].
  8. Dorados de Sinaloa convenció a Maradona en nueve días (hiszp.). MedioTiempo, 2018-09-06. [dostęp 2018-09-07].
  9. Maradona está internado con pronóstico reservado (hiszp.). clarin.com, 2004-04-18. [dostęp 2013-10-25].
  10. Football legend Maradona promotes chess in the UAE.
  11. Diego Maradona nie żyje. Legenda futbolu miała 60 lat, Sport.pl [dostęp 2020-11-25] (pol.).
  12. Czuwanie przy trumnie Diego Maradony w Buenos Aires. Doszło do zamieszek. rfm24.pl. [dostęp 2020-11-26].
  13. Ostatnie pożegnanie Diego Maradony. Legenda spoczęła na cmentarzu. wp.pl. [dostęp 2020-11-27].
  14. Syn Maradony na Mundialu.
  15. Марадона: Кастро – единственный политик, которого уважаю (ros.). championat.com, 2011-08-12. [dostęp 2013-10-25].
  16. Maradona: Spotkania z Fidelem, tatuaż z Che Guevarą.
  17. Kościół Maradony, wprost.pl, 25 listopada 2008 [dostęp 2020-11-26] (pol.).
  18. Gheorghe Hagi – Maradona Karpat, sport.pl, 30 lipca 2007 [dostęp 2020-11-26] (pol.).
  19. Radosław Sendra, Throwback Thursday: Ronaldinho i Jay-Jay Okocha w PSG, igol.pl, 3 grudnia 2015 [dostęp 2020-11-26] (pol.).
  20. a b Prezydent składa hołd Maradonie i ogłasza żałobę narodową, eurosport.tvn24.pl, 25 listopada 2020 [dostęp 2020-11-26] (pol.).
  21. Polskie kluby uczczą pamięć Diego Maradony, laczynaspilka.pl, 26 listopada 2020 [dostęp 2020-11-26] (pol.).
  22. La muerte del Diego en los principales diarios del mundo, diarionorte.com, 25 listopada 2020 [dostęp 2020-11-26] (hiszp.).
  23. Il calcio va in Paradiso - Buongiorno con la prima pagina di Repubblica di oggi, facebook.com, 26 listopada 2020 [dostęp 2020-11-26] (wł.).
  24. Diego Maradona na okładkach gazet z całego świata, sport.onet.pl, 26 listopada 2020 [dostęp 2020-11-26] (pol.).
  25. „AD10S”, „W rękach Boga”. Świat żegna Maradonę, eurosport.tvn24.pl, 26 listopada 2020 [dostęp 2020-11-26] (ang.).
  26. Stadion Napoli zmienia nazwę! Natychmiastowa reakcja władz, sport.pl, 26 listopada 2020 [dostęp 2020-11-26].

Linki zewnętrzne