Diego Simeone

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Diego Simeone
Diego Pablo Simeone González
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 28 kwietnia 1970
Buenos Aires
Wzrost 177 cm
Pozycja pomocnik
Informacje klubowe
Klub Atlético Madryt (trener)
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1987–1990 Vélez Sarsfield 76 (14)
1990–1992 Pisa 55 (6)
1992–1994 Sevilla 64 (12)
1994–1997 Atlético Madryt 98 (21)
1997–1999 Inter Mediolan 57 (11)
1999–2003 Lazio 90 (15)
2003–2004 Atlético Madryt 36 (2)
2005–2006 Racing Club 37 (3)
W sumie: 513 (84)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1988–1989  Argentyna U-20 4 (1)
1992–1996  Argentyna U-23 6 (1)
1988–2002  Argentyna 106 (11)
W sumie: 116 (13)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
2006 Racing Club
2006–2007 Estudiantes La Plata
2008 River Plate
2009–2010 San Lorenzo
2011 Catania
2011 Racing Club
2011– Atlético Madryt
Dorobek medalowy
Copa América
złoto Chile 1991
złoto Ekwador 1993
Puchar Konfederacji
złoto Arabia Saudyjska 1992
Letnie igrzyska olimpijskie
srebro Atlanta 1996

Diego Pablo Simeone González (ur. 28 kwietnia 1970 w Buenos Aires) – były argentyński piłkarz, środkowy lub defensywny pomocnik. Od grudnia 2011 szkoleniowiec Atlético Madryt.

Jest ojcem Giovanniego Simeone.

Kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

Karierę zawodową rozpoczął w 1987 jako piłkarz Vélez Sársfield.

W 1990 wyjechał do Europy i przez dwa sezony bronił barw włoskiej Pisy. W latach 1992–1997 był zawodnikiem dwóch hiszpańskich klubów, najpierw Sevilli, a następnie Atlético Madryt. Wraz z Atlético, wywalczył w 1996, dwa najważniejsze krajowe trofea – tytuł mistrza Hiszpanii i Puchar Hiszpanii.

W 1997 wrócił do ligi włoskiej – na dwa lata został piłkarzem mediolańskiego Interu (zdobyty Puchar UEFA w 1998), by w 1999 przejść do stołecznego Lazio. Z rzymskim klubem wywalczył Superpuchar Europy w 1999, a w następnym sezonie wszystkie krajowe tytuły - mistrzostwo kraju, Puchar Włoch i Superpuchar Włoch. W 2003 ponownie związał się z Atlético, którego barw bronił do 2005 roku.

Karierę zakończył w argentyńskim Racing Club Avellaneda, w lutym 2006 roku, po czym został pierwszym trenerem tego zespołu.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Argentyny zadebiutował 14 lipca 1988 w meczu z Australią[1], stałe miejsce w składzie wywalczył jednak dopiero w 1991. Brał udział w trzech turniejach mistrzostw świata (1994, 1998, 2002), jednak bez sukcesów – Argentyna w tych edycjach dochodziła najdalej do ćwierćfinału. Argentyńczyk dał się zapamiętać jako uczestnik scysji z Davidem Beckhamem podczas meczu Argentyny z Anglią na Mistrzostwach Świata 1998, w wyniku której Anglik został wyrzucony z boiska.

Z reprezentacją dwukrotnie wygrywał turniej Copa América (1991 i 1993), wywalczył także srebrny medal olimpijski w Atlancie (był jednym z trzech starszych zawodników w kadrze zespołu młodzieżowego).

Reprezentacyjna karierę zakończył po nieudanych dla Argentyny Mistrzostwach Świata 2002, z bilansem 106 spotkań i 11 goli

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym prowadzonym przez Simeone klubem był Racing Club Avellanda. W latach 2006–2007 prowadził Estudiantes La Plata, zdobywając z klubem, mistrzostwo Argentyny (Apertura 2006). Od grudnia 2007, przez rok był trenerem River Plate. Później krótko i bez sukcesów prowadził San Lorenzo, Racing Club Avellanda i włoską Catanię.

W 23 grudnia 2011 został wybrany na trenera Atletico Madryt.[2].Pół roku później, zdobył z klubem puchar Ligi Europejskiej. W finale Madrytczycy pokonali Athletic Bilbao (3:0). Simeone został trzecim człowiekiem w historii, który najpierw wygrał Ligę Europejską jako piłkarz (w barwach Interu Mediolan), a potem jako trener.

31 sierpnia 2012 zdobył Superpuchar Europy po pokonaniu londyńskiej Chelsea (4-1). W kolejnym sezonie wygrał Puchar Króla, po pokonaniu w finale Realu Madryt (2:1) na Estadio Santiago Bernabeu. Sezon 2013/14 najbardziej obfitował w sukcesy. Stołeczny klub zdobył mistrzostwo Hiszpanii i doszedł do finału Ligi Mistrzów, który przegrał po dogrywce. Dwa lata później, ponownie zagrał w finale Ligi Mistrzów i po raz drugi przegrywając z Realem Madryt, tym razem po rzutach karnych.

Diego Simeone w czasie spotkania reprezentacji Argentyny.

W maju 2018, po raz drugi sięgnął po trofeum Ligi Europy, zwyciężając w finałowym spotkaniu Olympique Marsylia (3-0).[3].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Przydomek Cholo wziął się z powodu podobieństwa w stylu gry z Carmelo Simeone (zbieżność nazwisk przypadkowa), który również nosił ten przydomek.[4]. Autorem przezwiska był jego młodzieżowy trener Victorio Spinetto.
  • Oprócz argentyńskiego posiada również obywatelstwo włoskie.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Dwukrotnie żonaty, ma trzech synów. Jeden z nich, Giovanni Simeone, jest piłkarzem Cagliari Calcio.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicze[edytuj | edytuj kod]

Szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Diego Pablo Simeone – Century of International Appearances.
  2. Aleksandra Sonsalla, Simeone trenerem Atletico, iGol.pl, 23 grudnia 2011 [dostęp 2021-03-23] (pol.).
  3. Liga Europy: Atletico rozbiło Olympique. Przypomnienie finału sprzed roku (WIDEO) - Polsat Sport, www.polsatsport.pl [dostęp 2021-03-23] (pol.).
  4. Diario Deportivo Olé – El más odiado, el más bancado, edant.ole.com.ar [dostęp 2017-01-03].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]