Dmitrij Abakumow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dmitrij Abakumow
Дмитрий Львович Абакумов
generał major generał major
Data i miejsce urodzenia 1901
rejon Krasnokutskij
Data i miejsce śmierci 1962
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1919-
Siły zbrojne Red star.svg Robotniczo-Chłopska Armia Czerwona
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa II klasy (ZSRR) Order Kutuzowa II klasy (ZSRR) Medal jubileuszowy XX-lecia Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej Medal „Za Obronę Leningradu” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”

Dmitrij Abakumow (ros. Дмитрий Львович Абакумов, Dmitrij Lwowicz Abakumow; ur. 2 października 1901, zm. 29 września 1962) - radziecki działacz wojskowy, generał major[1].

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

W 1923 ukończył 4 Twerską Kawaleryjską Szkołę Dowódczą RChACz, w 1932 kawaleryjskie kursy podyplomowe kadry dowódczej RChACz, w 1936 Wyższą Szkołę Pograniczną LKSW ZSRR, w 1948 wyższe kursy akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej im. K. Woroszyłowa.

Przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 1919 rozpoczął służbę w RCHACz. W czasie wojny domowej walczył na Froncie Turkiestańskim i Zachodnim jako młodszy komisarz. Od 1920 pełnił służbę w wojskach wewnętrznych, od 1923 - w oddziale specjalnego przeznaczenia przy kolegium Zjednoczonego Państwowego Zarządu Politycznego, następnie w wojskach ZPZP w Nalczyku i Krasnodarze. Od 1926 był dowódcą plutonu 45, od 1927 adiutantem dowódcy 47 i od 1930 adiutantem dowódcy i pełniącym obowiązki dowódcy 53 Czeczeńskiego Dywizjonu Wojsk ZPZP.

Uczestniczył w karnych ekspedycjach na Zawołże i Północny Kaukaz. Od 1931 pełnił obowiązki szefa sztabu 81 Kawaleryjskiego Pułku Wojsk ZPZP, od czerwca 1933 był szefem sztabu 5 Pólnocno-Kaukaskiego Pułku Wojsk ZPZP. Od maja 1934 do maja 1935 był szefem Tamańskiej Grupy Manewrowej 32 Noworosyjskiego Oddziału Pogranicznego. Od grudnia 1936 do stycznia 1940 wykładał w 3 Pogranicznej Szkole Łączności i w Moskiewskiej Szkole Wojskowo-Technicznej.

Brał udział w wojnie radziecko-fińskiej 1939-1940 jako dowódca 38 Samodzielnego Batalionu Wojsk LKSW. Od marca 1940 dowodził 15 Zmotoryzowanym Pułkiem Wojsk LKSW.

Po ataku Niemiec na ZSRR został w czerwcu 1941 szefem sztabu 21 Samodzielnej Zmotoryzowanej Dywizji LKSW, brał udział w bojach w Karelii. Od września 1941 był szefem sztabu, a od czerwca 1942 dowódcą 286 Dywizji Strzeleckiej pod Leningradem. Od stycznia 1943 dowodził 80 Dywizją Strzelecką. Uczestniczył w przerwaniu blokady Leningradu. Od 1944 był zastępcą dowódcy 112 Korpusu Strzeleckiego. Od marca 1944 był zastępcą dowódcy 54 Armii; uczestniczył w Operacji Pskowsko-Ostrowskiej. Od sierpnia 1944 był dowódcą 118 Korpusu Strzeleckiego, uczestniczył w Operacji Tartuskiej i Ryżskiej.

W końcu września 1944 został ciężko ranny.

Od października 1945 dowodził korpusami - 22 Gwardyjskim, a od lipca 1947 – 53.

Od maja 1948 do maja 1949 był Komendantem Wojskowym Wiednia.

W maju 1950 został przeniesiony do rezerwy[2].

Został pochowany na Cmentarzu Wwiedieńskim w Moskwie[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Uchwała Rady Komisarzy Ludowych nr 1804 z 10 listopada 1942
  2. Konstantin Zalesski: Великая Отечественная война. Большая биографическая энциклопедия. Moskwa: AST, 2013. ISBN 978-5-17-078426-4.
  3. Введенское кладбище