Dmitrij Bakanow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dmitrij Bakanow
Дмитрий Баканов
generał major generał major
Data i miejsce urodzenia 1 czerwca 1898
Moskwa
Data i miejsce śmierci 6 maja 1989
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1917-1918, 1918-1919, 1919-1935, 1941-1956
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego, Biała Armia, Armia Czerwona
Główne wojny i bitwy wojna domowa w Rosji, wielka wojna ojczyźniana
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa II klasy (ZSRR) Order Kutuzowa II klasy (ZSRR) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order „Znak Honoru” Medal „Za zasługi bojowe” Medal „Za Obronę Stalingradu” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal „Za wyzwolenie Warszawy” Medal „Za zdobycie Berlina” Medal „Weteran Sił Zbrojnych ZSRR” Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Medal za Warszawę 1939–1945

Dmitrij Jewstigniejewicz Bakanow (ros. Дмитрий Евстигнеевич Баканов, ur. 1 czerwca 1898 w Moskwie, zm. 6 maja 1989 tamże) – radziecki generał major, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Miał wykształcenie podstawowe, 1911–1917 pracował w sklepie w Omsku, w sierpniu 1917 został powołany do rosyjskiej armii, w marcu 1918 zdemobilizowany. W sierpniu 1918 wstąpił do Białej Armii, służył w wojskach Komuczu, Dyrektoriatu Ufijskiego, armii Kołczaka i Armii Semireczenskiej Annienkowa, w grudniu 1919 zdezerterował i przyłączył się do czerwonych, brał udział w wojnie domowej. W 1921 skończył kursy wojskowe w Semipałatyńsku, 1921–1922 brał udział w likwidacji powstania chłopskiego na zachodniej Syberii i Północnym Ałtaju i w walkach z resztkami białych wojsk w Mongolii, później służył w kawalerii w Zachodnim Okręgu Wojskowym, w 1929 ukończył kawaleryjskie kursy doskonalenia kadry dowódczej w Nowoczerkasku, w styczniu 1935 został zwolniony z armii za początkową służbę w Białej Armii i wkrótce za to samo wykluczony z partii. W grudniu 1941 został ponownie powołany do wojska, walczył na Froncie Zachodnim, w 1942 przywrócono mu prawa członka partii, był p.o. dowódcy i od stycznia 1942 dowódcą pułku piechoty, w czerwcu 1942 został zastępcą dowódcy dywizji, był lekko ranny w walce. W grudniu 1943 skończył kurs Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa i w styczniu 1944 jako zastępca dowódcy dywizji wrócił na front, walczył na 3 Froncie Ukraińskim i 3 Białoruskim (3 czerwca 1944 otrzymał stopień generała majora), brał udział w operacji nikopolsko-krzyworoskiej, biereznegowato-snigirewskiej, odeskiej, białoruskiej i wiślańsko-odrzańskiej (m.in. w walkach ulicznych w Zaporożu i Poznaniu), później jako dowódca dywizji uczestniczył w szturmie na Berlin. Po wojnie służył w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech i w Białoruskim Okręgu Wojskowym, 1952-1956 był zastępcą dowódcy korpusu piechoty w Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym, w marcu 1956 został zwolniony do rezerwy. Otrzymał honorowe obywatelstwo Lubania.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I inne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]