Dolina Sucha Giewoncka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Górna część Doliny Suchej
Ścieżka nad Reglami przekraczająca mostkiem potok w Dolinie Suchej

Dolina Sucha Giewoncka – górne, zachodnie odgałęzienie Doliny Białego w polskich Tatrach Zachodnich. Ciągnie się od miejsca, w którym Biały Potok rozgałęzia się na dwa potoki aż po grań Długiego Giewontu. W górnej części rozgałęzia się na dwa żleby: Skośny Żleb i Potargany Żleb. Orograficznie lewe zbocza Doliny Suchej tworzy Juhaska Turnia, Wyżnia Sucha Przełęcz, Sucha Czubka, Niżnia Sucha Przełęcz, Suchy Wierch, Czerwona Przełęcz, Sarnia Skała i jej północno-wschodnia grań opadająca do Łomika. Zbocza prawe tworzy grzbiet odbiegający ze wschodniej grani Turni nad Białem w północnym kierunku przez Zameczki i Igłę i kończący się zalesionym stokiem, u podnóży którego Dolina Białego rozgałęzia się. Dnem doliny spływa jeden ze źródłowych cieków Białego Potoku. Niewielkie potoczki spływają również dolną częścią Skośnego Żlebu i Potarganego Żlebu[1].

Dolina Sucha była dawniej wypasana wchodziła w skład Hali Białe. W jej środkowej części znajdowała się Polana Białego z szałasem[2]. Obecnie polana jest w końcowym etapie zarastania lasem, dolina jest całkowicie zalesiona lub porośnięta kosodrzewiną. Niewielkie trawiaste obszary istnieją w górnej części Skośnego Żlebu. Najwyższe partie doliny (grań Długiego Giewontu, Suchy Wierch) są skaliste[3]. Z rzadkich roślin stwierdzono występowanie gnidosza Hacqueta – gatunku, który w Polsce występuje tylko w Tatrach i to na nielicznych stanowiskach[4].

Przez Dolinę Suchą biegną dwa szlaki turystyczne; przecinający ją w poprzek czarny szlak (Ścieżka nad Reglami) i dołączający do niego z dna Doliny Białego szlak żółty. Ścieżka nad Reglami mostkiem przekracza potok spływający dnem Doliny Suchej[1].

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny czarny – czarny: KalatówkiPrzełęcz BiałegoDolina Strążyska
szlak turystyczny żółty – żółty: Dolina Białego – skrzyżowanie z czarnym szlakiem

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Tatry polskie. Mapa turystyczna 1:20 000. Piwniczna: Agencja Wyd. „WiT” s.c., 2006. ISBN 83-89580-00-4.
  2. Witold Henryk Paryski, Zofia Radwańska-Paryska: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  3. Geoportal. Mapa topograficzna i satelitarna. [dostęp 2012-01-10].
  4. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.