Dom Perkuna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dom Perkuna
Ilustracja
Gotycki Dom Perkuna w 2006 roku
Państwo  Litwa
Miejscowość Kowno
Adres ul. Aleksoto 6
Typ budynku Kamienica
Styl architektoniczny gotyk
Architekt Michał Enkinger z Gdańska (?)
Inwestor miasto Gdańsk
Kondygnacje 2
Rozpoczęcie budowy pocz. XVI wieku
Ważniejsze przebudowy 1966-1969
Pierwszy właściciel kupcy gdańscy
Położenie na mapie Kowna
Mapa lokalizacyjna Kowna
Dom Perkuna
Dom Perkuna
Położenie na mapie Litwy
Mapa lokalizacyjna Litwy
Dom Perkuna
Dom Perkuna
Ziemia54°53′44,002″N 23°53′11,000″E/54,895556 23,886389

Dom Perkunakamienica kupiecka zbudowana w Kownie w stylu gotyckim na początku XVI wieku. Zlokalizowano go przy drodze prowadzącej od przystani rzecznej na rynek miejski. W 1441 roku został podpisany traktat z kupcami gdańskimi, który umożliwił prowadzenie im działalności w Kownie, Fundatorami budynku byli prawdopodobnie hanzeatyccy kupcy z Gdańska, a budynek miał pełnić rolę ich Kantoru handlowego[1]. Przypuszczalnie projektantem budynku był gdańszczanin Michał Enkinger[1]. Sprawami Kantoru zawiadywał zarząd, na którego czele stali wybierani corocznie dwaj „starsi”, zatwierdzani przez Radę Miasta Gdańska[1]. W 1448 r. jego przełożonymi byli Hans Meynrick i Mikołaj Ranow. Siedziba kupców gdańskich mieściła się w budynku do 1532 roku[2][3].

W drugiej połowie XVI wieku kamienica została kupiona przez jezuitów, którzy urządzili w nim w 1643 roku kaplicę. Po kasacji klasztoru w 1773 roku, budynek uległ dewastacji. W pierwszej połowie XIX wieku wyremontowany, mieściła się w nim szkoła i teatr, do którego uczęszczał Adam Mickiewicz. Następnie ponownie zdewastowany, do czasu gdy (pod koniec XIX wieku) przeznaczono go na szkołę cerkiewną. W tym też czasie nazwano go dzisiejszą nazwą. Od 1928 roku ponownie własność jezuitów, którzy umieścili w nim internat.

Obecnie mieści się w nim muzeum Adama Mickiewicza.

W tym budynku urodził się polski historyk (jezuita) Wojciech Wijuk Kojałowicz (1609–1677).

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Późnogotycki szczyt w stylu gotyku płomienistego stylistycznie przypomina fasadę kościoła św. Anny w Wilnie. Około roku 1500 pojawiły się w Gdańsku saskie „łamane” maswerki, z którymi można łączyć formy zastosowane na szczycie kantoru kupców gdańskich[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Andrzej Januszajtis, Kronika Dominika - nasz kantor w Kownie, trojmiasto.wyborcza.pl, 12 sierpnia 2010 [dostęp 2018-10-24].
  2. KAUNAS FILM OFFICE | KAUNAS, www.kaunasfilmoffice.com [dostęp 2018-10-24] (ang.).
  3. WikiVisually.com, wikivisually.com [dostęp 2018-10-24].
  4. http://bazhum.muzhp.pl/media//files/Ochrona_Zabytkow/Ochrona_Zabytkow-r1993-t46-n2_(181)/Ochrona_Zabytkow-r1993-t46-n2_(181)-s200-202/Ochrona_Zabytkow-r1993-t46-n2_(181)-s200-202.pdf

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]