Domicja Longina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Domicja Longina
Ilustracja
cesarzowa rzymska
Okres od 81 n.e.
do 96 n.e.
Jako żona Domicjana
Poprzedniczka Galeria Fundana
Następczyni Plotyna
Dane biograficzne
Data urodzenia ok. 53
Data śmierci po 126
Ojciec Gnejusz Domicjusz Korbulon
Matka Cassia Longina
Mąż Lucjusz Eliusz Lamia
Mąż Domicjan

Domicja Longina (łac. Domitia Longina, ur. ok. 53, zm. po 126) – żona cesarza rzymskiego Domicjana. Jej ojcem był senator Gnejusz Domicjusz Korbulon, a matką prawdopodobnie Kasja Longina, pochodząca ze starej rzymskiej nobilitas.

Wydana w bardzo młodym wieku za senatora Lucjusza Eliusza Lamię (przyszłego konsula), w roku 70 nawiązała romans z 19-letnim Domicjanem, młodszym synem cesarza Wespazjana, który poślubił ją w tym samym roku. W 73 roku urodził się ich syn, zmarły w dzieciństwie. Gdy w 81 roku Domicjan został cesarzem, Domicja otrzymała tytuł augusty. W roku 83 wdała się w burzliwy romans z aktorem Parysem, wskutek czego cesarz wygnał ją ze stolicy. Wydaje się jednak, że wobec silnego uczucia nie zniósł długiej rozłąki i wkrótce sprowadził ją z powrotem do Rzymu, przywracając wszystkie przywileje należne jej godności.

W 96 roku prawdopodobnie uczestniczyła (lub była świadoma) w spisku przeciwko małżonkowi, którego przeżyła o 30 lat tytułując się jednak do końca Domitia Domitiani – "Domicją, żoną Domicjana".

W zbiorach warszawskiego Muzeum Narodowego znajduje się wykonana w latach 82-92 n.e. wyrazista rzeźba portretowa cesarzowej (nr inw. 142717MNW), pochodząca z gołuchowskiej kolekcji Działyńskich i uważana za najlepszy portret rzymski w zbiorach polskich[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Witold Dobrowolski: Zbiory Sztuki Starożytnej. Cz.I: Sztuka antyczna. Warszawa: Muzeum Narodowe w Warszawie, 2004, s. 39-40.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Literatura[edytuj | edytuj kod]