Dominik Oesterreicher

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
D. Oesterreicher.jpg

Dominik Oesterreicher (ur. przed 2 sierpnia 1750 w Igławie, zm. 12 marca 1809 w Krakowie) – malarz, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, protoplasta krakowskiego rodu Estreicherów.

Dominik Oesterreicher pochodził z Moraw, był synem handlarza piwa z Igławy. Pragnąc zostać malarzem, podróżował po Europie (studiował m.in. w Wiedniu oraz we Włoszech). W tym okresie poznał Hugona Kołłątaja, reformatora polskiej oświaty, który w 1777 zaprosił Oesterreichera do podjęcia pracy na Uniwersytecie Jagiellońskim. Oesterreicher po przybyciu do Polski przez pewien czas przebywał przy dworze Stanisława Augusta Poniatowskiego, a w 1782 osiadł w Krakowie i został profesorem malarstwa na UJ (wówczas zwanym Szkołą Główną Koronną). Podczas piastowania tego stanowiska (został z niego usunięty przez zaborcę austriackiego) zaangażował się w reformę szkolnictwa artystycznego. Był również ebenistą, stosował w swoich meblach technikę zbliżoną do techniki Boulle'a. Wykonał m.in. stół do Pałacu Łazienkowskiego dla króla Stanisława Augusta Poniatowskiego[1].

Jako malarz tworzył obrazy o tematyce religijnej i historycznej (m.in. Św. Augustyn i Hieronim na puszczy w katedrze na Wawelu), a także portrety. Ozdabiał polichromią domy krakowskie, m.in. dom własny przy Placu Szczepańskim (niezachowany), Pałac pod Krzysztofory. Jego obrazy i szkice znajdują się obecnie m.in. w zbiorach Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.

Z zamiłowania był lepidopterologiem.

Pochowany został na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, w kwaterze Lb[2].

Z małżeństwa z Rozalią doczekał się 12 dzieci, z których dwoje dożyło wieku dojrzałego: córka Klara oraz syn Alojzy, botanik, profesor i rektor UJ.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Janina Gostwicka: Dawne meble polskie. Warszawa: Arkady, 1965, s. 45.
  2. Karolina Grodziska-Ożóg: Cmentarz Rakowicki w Krakowie (1803-1939). Wyd. II. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1987, s. 106. ISBN 83-08-01428-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • L. Peters, Geny Estreicherów [w:] "Kraków", grudzień 2005, s. 32-35
  • Encyklopedia Krakowa, Warszawa – Kraków 2000, s. 192.
  • K. Grzybowska, Estreicherowie. Kronika rodzinna, Kraków 1999.