Donat Makijonek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Donat Makijonek
8 zwycięstw
Ilustracja
major pilot major pilot
Data i miejsce urodzenia 19 maja 1890
Dąbówka, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 18 czerwca 1941
Oświęcim
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Imperial Russian Aviation Roundel.svg Carskie Siły Powietrzne,
Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
Jednostki 96 pułku piechoty,
7 IO (Istrebitielnyj Aviaotriad),
3 Eskadra Wywiadowcza,
I Dywizjon Lotniczy
Stanowiska dowódca
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Późniejsza praca lotnictwo
Odznaczenia
Polowa Odznaka Pilota
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Krzyż św. Jerzego IV stopnia (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Donat Makijonek (ur. 19 maja 1890, zm. ?) – polski pilot, as myśliwski Imperium Rosyjskiego z 8 potwierdzonymi zwycięstwami, major pilot Wojska Polskiego, dowódca 3 Eskadry Wywiadowczej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Donat Makijonek służył w armii Imperium Rosyjskiego, początkowo w 97. Liwiandzkiego Pułku Piechoty. Po przeszkoleniu w szkole mechaników otrzymał przydział w kwietniu 1912 r. do 3. Korpuśniego Awia Otriadu. W czerwcu 1912 r. rozpoczął naukę w Sewastopolskiej Szkole Lotniczej, którą ukończył 7 marca 1914 r. i powrócił do 3 Korpuśnego Aviaotriadu[1]. Następnie ukończył kurs pilota myśliwskiego w Odessie i otrzymał przydział do 7 Eskadrzy Myśliwskiej (7 IO (Istrebitielnyj Aviaotriad). Pierwsze zwycięstwo powietrzne odniósł 7 maja 1917 roku. 17 kwietnia 1917 roku razem z Jurim Gilsherem i Wasylem Janczenko zestrzelił dwa austriackie samoloty Hansa-Brandenburg C.I. Po odniesieniu 8 potwierdzonych oraz jednego prawdopodobnego zwycięstwa w sierpniu 1917 roku został ciężko ranny. Do służby czynnej w armii rosyjskiej już nie powrócił. Dostał się do 1. Polskiego Oddziału Awiacyjno-Bojowego, po jego rozwiązaniu 11 maja 1918 r. trafił do niewoli niemieckiej. Uciekł z niewoli, jednak 28 czerwca 1918 w Niżnym Nowogrodzie został aresztowany przez bolszewików i osadzony w więzieniu Butyrki[1]. Uciekł z więziennego szpitala w październiku.

W listopadzie dotarł do Polski i rozpoczął służbę w nowo powstałym lotnictwie polskim. Przeszedł kurs pilotażu, podczas którego w dn. 21 listopada 1918 r. miał wypadek na samolocie LVG C.V. 20.stycznia 1919 r. skierowano go najbardziej zasłużonej w okresie walki o granice Rzeczypospolitej eskadrzy lotniczej – 3 Eskadrzy Wywiadowczej. Najpierw pod dowództwem Juliana Słoniewskiego, a od czerwca 1919 roku jako jej dowódca. 5 września 1919 r. otrzymał zakaz latania bojowego z powodów zdrowotnych. Z krótką przerwą w 1920 roku piastował stanowisko dowódcy do września 1921 roku.

Od 1923 r. pełnił funkcję zastępcy dowódcy, a następnie dowódcy I Dywizjonu Lotniczego. W 1925 został przydzielony do Szkoły Pilotów w Bydgoszczy na stanowisko Komendanta Parku, w 1925 r. został mianowany dowódcą 3 eskadry, a w roku 1926 był dowódcą jej parku[2]. Ze względu na pogarszający się stan zdrowia przeszedł do rezerwy w stopniu majora.

W 1940 r. został aresztowany przez Niemców i osadzony w więzieniu na Zamku Lubelskim, skąd w maju 1941 r. został wywieziony do Oświęcimia, gdzie otrzymał numer obozowy 16301[2]. Zginął podczas pobytu w obozie.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Jesienią 1919 roku pierwszych sześciu lotników polskich otrzymało prawo do dożywotniego noszenia Odznaki Pilota i Obserwatora za wybitne zasługi dla polskiego lotnictwa; byli to:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Makijonek Donat. shinden.org. [dostęp 2019-03-01].
  2. a b Makijonek Donat mjr pil.. bequickorbedead.com. [dostęp 2019-03-01].
  3. a b Rocznik oficerski 1923, s. 927
  4. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1987 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 39, poz. 1831)
  5. Decyzja Naczelnika Państwa z 12 grudnia 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 268)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Romeyko: Ku Czci Poległych Lotników Księga Pamiątkowa. Warszawa: Wydawnictwo Komitetu Budowy Pomnika Poległych Lotników, 1933. (pol.)
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1989. ISBN 83-206-0760-4. (pol.)
  • The Aerodrome: Donat Makeenok (Makijonek) (lista zwycięstw) (ang.). [dostęp 7 września 2009].