Dosyteusz (Vasić)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Święty
Dosyteusz
święty biskup wyznawca
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 5 grudnia 1878
Belgrad
Data i miejsce śmierci 13 stycznia 1945
Belgrad
Czczony przez Serbski Kościół Prawosławny
Dosyteusz
Dragutin Vasić
Metropolita zagrzebski
ilustracja
Kraj działania  Jugosławia
Data i miejsce urodzenia 5 grudnia 1878
Belgrad
Data i miejsce śmierci 13 stycznia 1945
Belgrad
Miejsce pochówku Monaster Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni w Belgradzie
Biskup niski
Okres sprawowania 1913–1932
Metropolita zagrzebski
Okres sprawowania 1932–1945
(de facto do 1941)
Wyznanie prawosławne
Kościół Serbski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Metropolia zagrzebska
Śluby zakonne 1898
Diakonat 1898(?)
Prezbiterat do 1913
Chirotonia biskupia 25 maja 1913
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 25 maja 1913
Miejscowość Belgrad
Miejsce Sobór św. Michała Archanioła
Konsekrator Dymitr (Pavlović)

Dosyteusz, imię świeckie Dragutin Vasić (ur. 5 grudnia 1878 w Belgradzie, zm. 13 stycznia 1945 tamże) – serbski biskup prawosławny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył gimnazjum, a następnie seminarium duchowne w Belgradzie (1899). Dzięki uzyskaniu stypendium fundacji metropolity Michała w 1900 mógł wyjechać do Kijowa, gdzie przez cztery lata studiował teologię w Kijowskiej Akademii Duchownej, uzyskując w 1904 tytuł kandydata nauk teologicznych. Następnie przez dwa lata studiował teologię protestancką w Berlinie, zaś do 1907 – filozofię w Lipsku. W czasie nauki w seminarium, w 1898, złożył wieczyste śluby mnisze, a następnie został wyświęcony na hierodiakona. Po powrocie do Serbii został zatrudniony w belgradzkim seminarium jako wykładowca. Pracę tę wykonywał do 1909, gdy dzięki stypendium ministerstwa oświaty i spraw kościelnych mógł kontynuować studia we Francji. Studiował nauki społeczne w Paryżu, a następnie Genewie. Biegle opanował języki niemiecki, francuski, czeski i rosyjski. W 1912 wrócił do Serbii. 25 maja 1913 miała miejsce jego chirotonia na biskupa niskiego. W 1915 został internowany w Bułgarii, do Niszu wrócił jesienią 1918.

Uczestniczył w rozmowach z Patriarchatem Konstantynopolitańskim w sprawie granic Serbskiego Kościoła Prawosławnego po powstaniu Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców. Przez trzy lata przebywał w Czechosłowacji, gdzie uczestniczył w tworzeniu struktur Serbskiego Kościoła Prawosławnego na Zakarpaciu.

W 1932 został przeniesiony na nowo powstałą katedrę zagrzebską. Urząd ten sprawował do powstania Niepodległego Państwa Chorwackiego. 10 kwietnia 1941 został wtrącony przez ustaszy do więzienia przy ul. Petrińskiej w Zagrzebiu i tam poddany torturom. Ciężko chory został przeniesiony do szpitala prowadzonego przez siostry miłosierdzia, gdzie nadal był źle traktowany. Ostatecznie został deportowany do Belgradu (razem z biskupami Mostaru i Zvornika[1]), gdzie 13 stycznia 1945 zmarł w monasterze Wprowadzenia Matki Bożej wskutek odniesionych wcześniej obrażeń.

Kanonizowany przez Serbski Kościół Prawosławny jako święty wyznawca. Jego wspomnienie przypada 13 stycznia (31 grudnia według starego stylu).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. M. Tanner, Croatia. A Nation Forged in War, 978-0-300-16394-0, Yale University Press, New Haven and London 2010, s.151

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Domecjan (Popović)
Biskup niski
1913 – 1932
Następca
Jan (Ilić)
Poprzednik
Powstanie eparchii
Metropolita zagrzebski
1932 – 1945
Następca
Damaskin (Grdanički)