Dozorstwo Olkusko-Siewierskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dozorstwo Olkusko-Siewierskie – w latach 1816–1833 jednostka zarządu dobrami górniczymi i hutniczymi w Królestwie Polskim. Pierwotnie jedno z pięciu dozorstw Głównej Dyrekcji Górniczej w Królestwie Polskim (obok dozorstwa miedzianogórskiego, suchedniowskiego, samsonowskiego i pankowskiego). Siedziba mieściła się w Dąbrowie (Górniczej)[1]. Szczegółowa organizacja Zarządu dozorstwa przedstawiała się w 1826 następująco[2]: na czele dozorstwa stał inspektor, któremu podlegało pięciu asesorów z głosem decydującym i pięciu asesorów z głosem doradczym. Asesorami z głosem decydującym byli: wiceinspektor tytularny i kasjer, którym był wójt Dąbrowy, Gołonoga, Porąbki, Strzemieszyc Wielkich, Niemiec i Bukowna; zarządzający kopalniami węgla kamiennego; zarządzający kopalniami galmanu, glinki ceramicznej i rudy żelaza; sprawujący nadzór nad machinami budowlanymi; zarządzający pomiarami podziemi i powierzchni (markszajder). Do asesorów z głosem doradczym należeli: nadsztygar przy kopalni galmanu; zawiadowcy hut cynkowych pod Będzinem, w Dąbrowie, Niemcach oraz zawiadowca walcowni w Sławkowie. W 1833 r., postanowieniem z dnia 22 kwietnia 1833 r., zarząd nad górnictwem i hutnictwem został przekazany Bankowi Polskiemu, w związku z czym zlikwidowane zostały dozorstwa, a w ich miejsce powołane trzy okręgi: wschodni, zachodni i północny.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. J. Pazdur, Organizacja i polityka górnicza (1772 do 1918), w: J. Pazdur (red.), Zarys dziejów górnictwa na ziemiach polskich, Katowice 1961, t. 2, s. 17–38
  2. A. J. Wójcik, Zachodni Okręg Górniczy. Studia z dziejów geologii i górnictwa w Królestwie Polskim, Warszawa 2008, s. 46.