Drachma (moneta)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tetradrachma ateńska z symbolicznym wizerunkiem sowy – ptaka Ateny
Tridrachma koryncka z wizerunkiem mitycznego Pegaza

Drachma (stgr. δραχμή) – podstawowa moneta srebrna w starożytnej Grecji, rozpowszechniona też w państwach Azji Mniejszej i w części starożytnego Bliskiego Wschodu (m.in. Syria, Egipt) oraz w Kartaginie; jako podstawowa jednostka monetarna emitowana również w Grecji nowożytnej (od 1832 do 2002 r.).

 Osobny artykuł: Drachma grecka.

W zależności od stosowanego systemu antyczna drachma srebrna miała wagę 4,36 g (w systemie eubejskim, potem attyckim), 6,28 g (fenickim), 6,20 g (egineckim), 2,80 g (korynckim)[potrzebny przypis].

Grecy dzielili drachmę na 6 oboli lub na 48 chalków (czyli „miedziaków”); kwotę 6000 drachm określano jako talent, 100 drachm nazywano miną.

Frakcje i wielokrotności:

  • 1/128 drachmy – lepton
  • 1/48 drachmy – chalk
  • 1/6 drachmy – obol
  • 1/2 drachmy – hemidrachma
  • 2 drachmy – didrachma (stater srebrny)
  • 3 drachmy – tridrachma
  • 4 drachmy – tetradrachma
  • 5 drachm – pentadrachma
  • 6 drachm – heksadrachma
  • 8 drachm – oktodrachma
  • 10 drachm – dekadrachma
  • 12 drachm – dodekadrachma

Przez około tysiąclecie drachmy pozostawały w powszechnym obiegu w krajach basenu Morza Śródziemnego i Morza Czarnego, w ograniczonym zakresie emitowane również w czasach rzymskich. Naśladownictwem i historyczną kontynuacją drachmy jest arabski dirhem.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]