Drozdoń tybetański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Drozdoń tybetański
Zoothera salimalii
Alström et al., 2016
Drozdoń tybetański
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina drozdowate
Podrodzina drozdy
Rodzaj Zoothera
Gatunek drozdoń tybetański
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Drozdoń tybetański[2] (Zoothera salimalii) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny drozdowatych. Opisany po raz pierwszy w 2016 (opis ukazał się w wersji on-line 20 stycznia). Występuje we wschodnich Himalajach i Dulongjiang w Junnan. W 2016 nie otrzymał jeszcze klasyfikacji IUCN, jednak według autorów pierwszego opisu powinien otrzymać status gatunku najmniejszej troski (LC, Least Concern).

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Miejsce odłowienia holotypu, Mawphlang, w 2011

Po raz pierwszy gatunek opisany w 2016 na łamach Avian Research. Holotyp został odłowiony 21 stycznia 1954 w wiosce Mawphlang w Khasi Hills (stan Meghalaya, Indie); był to dorosły samiec. Przechowywany jest (2016) w University of Michigan Museum of Zoology i oznaczony numerem UMMZ 181969. Badanie, które doprowadziło do wyłonienia drozdonia tybetańskiego, rozpoczęto w 2009, gdy Per Alström i Shashank Dalvi odkryli we wschodnich Himalajach, że występujące tam ptaki uznawane za drozdonie łuskobrzuche (Zoothera mollissima) reprezentują w istocie dwa gatunki, rozdzielone preferowaną wysokością, środowiskiem i pieśnią, jednak wizualnie nieodróżnialne w terenie[3].

Nazwa naukowa upamiętnia Salima Alego, indyjskiego ornitologa[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Wymiary szczegółowe (w nawiasie ilość zmierzonych okazów): długość górnej krawędzi dzioba (od jego nasady w czaszce) 25,8–33,8 mm (53), długość skrzydła: 127–143 mm, długość ogona: 81,7–106 mm (51), długość skoku: 31,2–38,1 mm (53), długość tylnego pazura 8,9–11,6 mm (46)[3].

Drozdonie tybetańskie podobne są do łuskobrzuchych (Z. mollissima), syczuańskich (Z. griseiceps) i – w mniejszym stopniu – długosternych (Z. dixoni). W porównaniu do drozdoni łuskobrzuchych tybetańskie cechują się m.in. dłuższym i wyższym dziobem, niższą krawędzią niższej części żuchwy, bardziej zakrzywioną krawędzią dzioba z wyraźniejszym hakiem na końcu, całym ciemnym dziobem włącznie z nasadą żuchwy (u Z. mollissima jest ona jasnoróżowa lub żółtawa), grubszymi, dłuższymi włosami szczeciniastymi u nasady dzioba, krótszymi skrzydłami, krótszym ogonem i skokiem[3].

Zasięg, ekologia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Drozdoń tybetański występuje we wschodnich Himalajach i dolinie rzeki Dulong w Junnan. We wschodnich Chinach obserwowany był na wysokości 3430–3800 m n.p.m. w starych lasach iglastych z domieszką rododendronów, i innych drzew o szerokich liściach, z bujnym podszytem; okazjonalnie spotykane były do górnej granicy występowania drzew, 4200 m n.p.m. W Bengalu Zachodnim drozdy te obserwowane były na wysokości 3200–3650 m n.p.m. Jedno doniesienie pochodzi z centralnego Bhutanu, gdzie ptaka obserwowano na 3390 m n.p.m. W Dulongjiang w Junnan autorzy 1. opisu określili drozdonie tybetańskie jakie liczne i odnotowali je na wysokości 3350–3500 m n.p.m., w innym niż uprzednio środowisku: na stromych zboczach z bambusami, rododendronami, skalnymi wychodniami i rozproszonymi drzewami iglastymi. W paśmie Cang Shan (Dali) obserwowano dwa samce śpiewające w lesie jodeł Delaveya (Abies delavayi) z domieszką rododendronów, na wysokości około 3850 m n.p.m. Poza sezonem lęgowym drozdonie tybetańskie zdają się preferować gęste lasy szerokolistne. W Dulongjiang ptaki te dawały łatwo się obserwować, siadając na szczycie drzewa iglastego, łodydze bambusa lub wychodni skalnej[3].

Pieśń drozdonia tybetańskiego jest w porównaniu do pieśni drozdonia łuskobrzuchego bardziej muzykalna i typowa dla drozdów. Stanowi mieszankę głębokich, ciągnących się czystych dźwięków i krótszych, cieńszych dźwięków[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. BirdLife International 2016, Zoothera salimalii [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2017 [online], wersja 2016-3 [dostęp 2017-02-21] (ang.).
  2. P. Mielczarek, M. Kuziemko: Podrodzina: Turdinae Rafinesque, 1815 - drozdy (wersja: 2016-05-15). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 15 sierpnia 2016].
  3. a b c d e f Alström, P., P.C. Rasmussen, C. Zhao, J. Xu, S. Dalvi, T. Cai, Y. Guan, R. Zhang, M.V. Kalyakin, F. Lei & U. Olsson. Integrative taxonomy of the Plain-backed Thrush (Zoothera mollissima) complex (Aves, Turdidae) reveals cryptic species, including a new species. „Avianian Research”. 7 (1), 2016. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]