Drużbiccy herbu Nałęcz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Drużbiccy herbu Nałęcz – ród szlachecki wywodzący się z Drużbic w ziemi piotrkowskiej.

Nałęcz herb Drużbickich

Na przełomie XIV i XV wieku Stanisław z Drużbic był sędzią ziemskim sieradzkim. W 1411 dowiódł w Sieradzu szlachectwa i herbu Nałęcz. Jego syn Piotr studiował w latach dwudziestych XV wieku na uniwersytecie w Krakowie, a w 1432 był notariuszem publicznym. Także drugi syn Jan był w 1433 notariuszem publicznym, a w 1437 prokuratorem spraw konsystorza krakowskiego.

W latach osiemdziesiątych XV wieku studiował w Krakowie Jan, syn Wincentego. W XVI wieku Drużbice należały do Stanisława i Doroty Drużbickich.

W 1587 Piotr Drużbicki zabezpieczył na połowie Drużbic posag swojej przyszłej żony Elżbiety z Boboleckich, wdowy po Stanisławie Kłodzińskim[1].

Najsłynniejszym przedstawicielem rodu był Kasper Drużbicki, jezuita i asceta. Był on synem Piotra Drużbickiego i Elżbiety z Obiezierskich.

Na początku XVII wieku żył też Wojciech syn Macieja, a w XVIII wieku Franciszek, vicesregent grodzki żytomierski.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Teki Dworzaczka, Biblioteka Kórnicka PAN, 12842 (nr 1400)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Boniecki, Herbarz polski, t. V, Warszawa 1902.
  • K. Niesiecki, Herbarz polski, t. III, Lipsk 1839.