Druciarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy zawodu. Zobacz też: pseudonim taternika Jerzego Rudnickiego.
XIX-wieczny wędrowny druciarz na zdjęciu wykonanym przez krakowskiego fotografa Ignacego Kriegera
Współczesny wyrób druciarski

Druciarz – wędrowny rzemieślnik zajmujący się druciarstwem, który naprawiał sprzęty gospodarstwa domowego i wyrabiał drobne przedmioty domowego użytku z drutu, na przykład łapki na myszy. W szczególności drutował rozbite naczynia ceramiczne, na przykład gliniane garnki, co polegało na silnym ściągnięciu skorup siatką drucianą.

Pierwsze pisemne wzmianki o druciarstwie pochodzą z XVIII wieku. Wędrowni druciarze pochodzili głównie z biednych wsi górskich i podgórskich. Po zakończeniu I wojny światowej zawód zaczął zanikać, czego przyczyną było między innymi znaczące potanienie naczyń glinianych, kamionkowych i porcelitowych, wyrabianych fabrycznie, których nie opłacało się drutować. Ostatni, nieliczni druciarze ograniczali swą działalność do wytwarzania i domokrążczej sprzedaży drobnych wyrobów z drutu: klatek na ptaki, wieszaków, spinek, zabawek i tym podobnych.

Druciarstwo na Słowacji[edytuj | edytuj kod]

Na terenie dawnej Monarchii Austro-Węgierskiej druciarze stanowili jedną z najbardziej charakterystycznych grup drobnych rzemieślników[1]. Pochodzili głównie z ubogich górskich wsi w północno-zachodniej części dzisiejszej Słowacji (tereny Kysuc i Orawy), a także ze Spiszu. Działali nie tylko na terenach ówczesnej monarchii Habsburgów, ale również na całych Bałkanach i na terenach dzisiejszej Polski. Wraz z falą emigracji za Atlantyk dostali się również do USA, gdzie zakładali z czasem warsztaty i niewielkie fabryczki wyrobów z drutu. W początkach XX wieku na terenie dzisiejszej Słowacji było około 5 tysięcy druciarzy[2].

Po zakończeniu I wojny światowej i powstaniu Czechosłowacji liczba ta wielokrotnie zmalała. Produkcja skupiła się w niewielkich kooperatywach i oprócz drobnych wyrobów użytku domowego obejmowała głównie przedmioty ozdobne.

Na Słowacji istnieją obecnie dwie wystawy dokumentujące historię druciarstwa: w zamku Budatín (ekspozycja Muzeum Poważskiego w Żylinie) i w Veľkém Rovném (gdzie w 1941 założono jedną z najstarszych spółdzielni druciarskich)[3].

Słowaccy druciarze[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

  • Biała Woda – niegdyś „stolica” druciarzy
  • kintsugi – japońska technika naprawy ceramiki za pomocą żywicy

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Drotárstvo zapísali do svetového zoznamu UNESCO, Pravda.sk, 12 grudnia 2019 [dostęp 2020-05-22] (słow.).
  2. a b c Było raz jedno rzemiosło (z historii słowackich wyrobów z drutu), muzeum.bielsko.pl [dostęp 2020-05-22].
  3. W Muzeum Etnograficznym - historia słowackiego druciarstwa, fakty.interia.pl [dostęp 2020-05-22] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedya Powszechna Kieszonkowa, zeszyt X, Nakład druk i własność Noskowskiego, Warszawa 1888.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]