Dubieniec (Białoruś)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dubieniec
Дубянец
Państwo  Białoruś
Obwód brzeski
Rejon stoliński
Sielsowiet Bereźne
Wysokość 150 m n.p.m.
Nr kierunkowy +375 1655
Kod pocztowy 225545
Tablice rejestracyjne 1
Położenie na mapie obwodu brzeskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu brzeskiego
Dubieniec
Dubieniec
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Dubieniec
Dubieniec
Ziemia52°02′04,2″N 26°58′17,4″E/52,034500 26,971500
Portal Portal Białoruś
Jan Chrzciciel, tempera na drewnie, I połowa XVIII wieku, Cerkiew Narodzenia Matki Boskiej
Kopia Smoleńskiej Matki Bożej, hodigitria, tempera, fragment, XVI wiek, pochodząca z Dubieńca

Dubieniec (błr. Дубянец; ros. Дубенец) – wieś na Białorusi, w rejonie stolińskim obwodu brzeskiego, około 19 km na północ od Stolina[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o Dubieńcu pochodzi z 1718 roku, kiedy zaczęto budować w tej wsi cerkiew Narodzenia Matki Bożej. Wieś była dziedzictwem rodziny Szczyttów-Niemirowiczów herbu Jastrzębiec.

Wieś szlachecka położona była w końcu XVIII wieku w powiecie pińskim województwa brzeskolitewskiego[2].

Po II rozbiorze Polski w 1793 roku Dubieniec znalazł się na terenie powiatu pińskiego guberni grodzieńskiej Imperium Rosyjskiego[3].

W XVIII wieku własność Dubieńca przeszła na rodzinę Oleszów, a od połowy XIX wieku do II wojny światowej właścicielami tych dóbr byli Kieniewicze[3][4].

W 1880 roku wieś liczyła 83 mieszkańców[3].

Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Dubieniec znalazł się na terenie Polski, w gminie Stolin powiatu stolińskiego (od 1923 roku) województwa poleskiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.

Drewniana cerkiew, której budowę ukończono w 1720 roku[5], istnieje do dziś i stanowi pomnik o krajowym znaczeniu. Jest pomalowana na niebiesko.

Dawny dwór[edytuj | edytuj kod]

Do lat 60. XX wieku we wsi istniał dziewiętnastowieczny dwór wybudowany prawdopodobnie przez Oleszów. Był to parterowy, murowany budynek, wzniesiony na planie szerokiego prostokata. Obie jego dłuższe elewacje były niemal identyczne: wydatne, szerokie ganki o dwóch parach kolumn, podtrzymujących trójkątne szczyty. Ganek od strony wjazdu był nieco wyższy i szerszy. Dom był kryty czterospadowym dachem. Przed nim był duży, okrągły gazon. Znaczącego parku nie było.

Dwór był ograbiony w czasie I wojny światowej.

Po zburzeniu dworu jedynym świadkiem przeszłości majątku są 400-letni dąb i resztki fundamentów[6].

Majątek w Dubieńcu jest opisany w 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dubieniec na stronie Radzima.org. [dostęp 2015-05-31].
  2. Вялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 119.
  3. a b c Dubieniec w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. II: Derenek – Gżack. Warszawa 1881.
  4. a b Dubieniec [w:] Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 2: Województwa brzesko-litewskie, nowogrodzkie, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1993, s. 47, ISBN 83-04-03784-X, ​ISBN 83-04-03701-7​ (całość).
  5. Дубенец na stronie Atlas Białorusi. [dostęp 2015-05-31].
  6. Дубянец Dubieniec Дубенец. W: Леанід Міхайлавіч Несцярчук: Замкі, палацы, паркі Берасцейшчыны. Mińsk: БЕЛТА, 2002, s. 305. ISBN 985-6302-37-4. (biał.)