Dudyńce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dudyńce
Kościół w Dudyńcach
Kościół w Dudyńcach
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat sanocki
Gmina Bukowsko
Liczba ludności (2011) 193[1][2]
Strefa numeracyjna 13
Kod pocztowy 38-505
Tablice rejestracyjne RSA
SIMC 0346603
Położenie na mapie gminy Bukowsko
Mapa lokalizacyjna gminy Bukowsko
Dudyńce
Dudyńce
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dudyńce
Dudyńce
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Dudyńce
Dudyńce
Położenie na mapie powiatu sanockiego
Mapa lokalizacyjna powiatu sanockiego
Dudyńce
Dudyńce
Ziemia49°32′07″N 22°04′35″E/49,535278 22,076389
Plan Dudyniec z 1852 r.

Dudyńce (w latach 1977–1981 Szybistów) – wieś w Polsce, w województwie podkarpackim, w powiecie sanockim, w gminie Bukowsko[3][4]. Leży nad potokiem Dudyńce, 17 km od 28.

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie krośnieńskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prawdopodobnie jest to osada ruska powstała przed rokiem 1340. W latach 1340–1772 miejscowość leżała w ziemi sanockiej, w województwie ruskim. W latach 17721852 w cyrkule leskim, a następnie sanockim, od 1855 pow. Sanok, pow. podatkowy Sanok. Od roku 1867 wieś leżała w powiecie sanockim, w gmina wiejskiej Sanok w prowincji Galicja.

W roku 1372 wieś została nadana przez księcia Władysława Opolczyka kapelanowi o imieniu Maciej (Mathias), a następnie w roku 1374 stała się własnością Albrychta.

W połowie XIX wieku właścicielkami posiadłości tabularnej w Dudyńcach były Magdalena Rylska i Katarzyna Truskolaska[5].

W roku 1898 wieś liczyła 438 osób zamieszkujących 79 domów. Własność szlachecka, dobra Romerów oraz Ścibor-Rylskich.

W 1905 Kazimierz i Maria Jachimowscy posiadali we wsi obszar 106 ha[6].

Po roku 1944 większość Rusinów wyjechała na Ukrainę do wsi Słobódka, od roku 1947 wieś stopniowo zasiedlona była m.in. przez osadników z okolic Nowego Targu.

Archeologia[edytuj | edytuj kod]

W trakcie badań powierzchniowych na terenie wsi odnaleziono srebrnego denara cesarza Kommodusa z drugiej połowy II w.n.e.[7]

Dawne nazwy[edytuj | edytuj kod]

  • Dwdinicze – lata 1372–1378,
  • Dudenycze – rok 1436,
  • de Dudenyecz – rok 1448,
  • Dudyncze – rok 1486,
  • Dudyniec – rok 1580,
  • Dudence – rok 1678,
  • Dudynce – rok 1745,
  • Dudyńce – wieki XIX i XX.

Nazwa patronimiczna w związku z nazwą osoby Duda a ta od dudy, czyli piszczałki, trzciny i rury; ukr. Dudinci, łem. Dudyńci.

W latach 70. XX, w okresie rządów Jaroszewicza, planowana była zmiana nazwy miejscowości na Szybistów.

Nazwiska mieszkańców[edytuj | edytuj kod]

Nazwiska mieszkańców do końca XIX wieku: Adamski, Ambicki, Barna, Basna, Bąk, Bels, Bieleski, Brechum, Brechun, Brecki, Breyta, Burczyk, Czupczyńki, Dębiec, Drwięga, Dudyński, Dżugan, Fischer, Forysik, Furdak, Gagatko, Gliszczak, Granatoski, Gułycz, Hańbicki, Hiertak, Hłystiak, Hnaluk, Hojniak, Hutak, Hystiak, Jakubowski, Juszczyk, Kafara, Kilwelzig, Koblarz, Kołodziej, Kotlar, Kotlarz, Kotulski, Kozłowski, Koźminski, Kuchanyk, Kucharczyk, Kucharyk, Kurtiak, Kuźniak, Lakolowski, Lisoski, Lisowski, Ljowski, Lorenc, Lwariany, Łakos, Łakus(Лакус), Maciejoski, Maciejowski, Maczużak, Maksymyk, Marański, Marejko, Mazur, Micznik, Miedziuch, Moreński, Moriak, Nawosad, Norjak, Olejanski, Pałuk, Panek, Paskanyk, Pastuszak, Pasznik, Patrylak, Pels, Polny, Porybski, Porzębski, Pospolitak, Puszczynski, Sawka, Sawkow, Senko, Skobilski, Słuszka, Słysz, Sokołowski, Starego, Suszko, Suszkow, Swirk, Szajniak, Szałayka, Szczur, Tymik, Warcholik, Warchołyk, Watral, Wawer, Wąszołek, Wdowiak, Woytoń, Woźny

Religia[edytuj | edytuj kod]

W Dudyńcach istnieje parafia obrządku łacińskiego pw. Wszystkich Świętych, która niegdyś obejmowała miejscowości: Jędruszkowce, Markowce, Podgaj, Pisarowce. Pobiedno.

Grekokatolicy[edytuj | edytuj kod]

Greckokatolicka cerkiew pw. Błogosławionej Dziewicy Marii spłonęła w roku 1802. Następnie była kościołem filialnym cerkwi w Pielni (ok. 2 km). Drewniana cerkiew wystawiona w 1802 roku zastała ponownie poddana renowacji w roku 1924. Samodzielną parafią była jeszcze do roku 1818. Drewniana cerkiew greckokatolicka w 1988 r. została przeniesiona do Komańczy i pełni dziś funkcję greckokatolickiej świątyni parafialnej.

Cmentarze[edytuj | edytuj kod]

W miejscowości znajdują się dwa cmentarze - łaciński i greckokatolicki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]